The Green Fog (2017)

Njah.

Knip & plak werk is tegenwoordig wel populair, al moet je dan voornamelijk op YouTube en soortgelijke platformen gaan zoeken. Serieuze regisseurs zoals Herzog waagden zich er ook wel al eens aan, Wild Blue Yonder herinner ik me als een redelijk leuk experimentje.

Maar Maddin en The Johnsons gaan nog een stapje verder. Uit allerlei beeldmateriaal proberen ze weer een ietwat coherent filmpje te bouwen, althans, dat leek mij initieel toch de bedoeling. Ik ben achteraf niet helemaal zeker, maar dat komt dan vooral omdat de uitwerking zo extreem brak was.

Enerzijds wordt er gestreefd om continuïteit tussen scenes uit verschillende films en series te vinden, anderzijds worden scenes compleet kapotgeknipt, vaak met de meest grotesque jump cuts die je je maar kan voorstellen. Die twee extremen blijven de hele film als constante, maar ik vond dat ze elkaar vooral tegenwerkten. De schelle en zeikerige soundtrack was daarbij absoluut geen hulp, hebben ze zich ook maar makkelijk vanaf gemaakt door die niét aan elkaar te knippen en plakken.

60 minuten van dit is een ware martelgang. De uitvoering is gewoon goedkoop, de film is vooral vervelend.

0.5*

De film is een collage van beelden uit oude c.q. klassieke films waarbij een scene uit een film wordt verknipt (zodat er geen continuïteit of verhaal meer is) of vergelijkbare beelden uit verschillende films aan elkaar zijn geplakt dat een suggestie van continuïteit of verhaal geeft maar dat er opnieuw niet is omdat bv. de personen anders zijn. De film suggereert ook dat het uit de beelden uit andere films een nieuw verhaal c.q. continuïteit heeft geschapen, getuige de indelng in Proloog en Hoofdstukken, maar er is geen verhaal of continuïteit in de collage van beelden te ontwaren. Alleen de – mede door de zeer schaarse dialogen – nogal op de voorgrond tredende muziek van de film is niet verknipt. Het enige originele – naast het collage – is dat een paar keer een groene rookpluim door het beeld is gemonteerd wat verband zal houden met de titel van de film en waarvan ik de betekenis niet weet.

De film lijkt alleen geschikt als quiz voor filmkenners die bij zo veel mogelijk beelden moeten zeggen uit welke films ze komen. Ik kon er niets mee. Het kan zijn dat ik ooit deze film erken als een postmodern meesterwerk (want de film is zeer fragmentarisch en meta) maar vooralsnog hou ik het erop dat dit de slechtste film is die ik ooit heb gezien. Nooit eerder duurden 63 minuten zo lang. Voor het eerst kan ik net als mrklm zo graag doet één ster aan een film geven.

Allicht dat hier veel werk in heeft moeten zitten maar ik vond het nogal tegenvallen met idioot

en naar mijn idee nodeloos knipwerk in dialoogscenes ook, terwijl geregeld andere scenes te

lang werden aangehouden. Eigenlijk vond ik de afsluiting met al de passerende titels van gebruikte

films en series nog het hoogtepunt. Het idee van inventief knutselwerk met films en series uit

het verleden is natuurlijk leuk en interessant en wat je uitnodigt tot aandacht voor eventuele

herkenning van fragmenten, ware het niet dat iets vergelijkbaars al eens eerder en stukken beter

door de Hongaar Gyorgy Palfi is gedaan, met Final Cut - Holgyeim Es Uraim (2012). Met een

wat andere insteek weliswaar, maar ook met hetzelfde principe van een aaneenschakeling van

scenes uit films. Het wat eenvoudigere uitgangspunt bij deze film lijkt mij overigens wel bij voorbaat

voor de kijker aantrekkelijker dan bij The Green Fog. Het montagewerk in Final Cut is voor mij echter

ook duidelijk ingenieuzer en verzorgder gedaan. En steekt The Green Fog daar nogal schril bij af.