Cutterhead (2018)

Sterke film.

Het is altijd bij zo een festival wat zoeken naar de echte hidden gems. Of het is allang te vinden op het web of het is prul. Dit is dan wel die hidden gem. De opzet is simpel maar effectief. In Denemarken bouwen ze een nieuwe metro en daarvoor gebruiken ze een tunnelboormachine (Cutterhead)

De film speelt slim met je verwachtingen. Zo word ze wel in eerste instantie om veiligheidsredenen niet toegelaten in de machine. Daarna komt ze er uiteraard alsnog in maar het voelt organisch en logisch. De andere dingen die men doet in de boormachine voelen ook allen vrij logisch. Maar dat is niet het enige wat dit een fijne kijkervaring maakt. De sounddesign en het vreselijke claustrofobische gevoel worden tot het maximum uitgewerkt. Waardoor je op momenten ook het gevoel hebt dat je lastig kan ademhalen.

Dit is echt een film die meer genreliefhebbers hun aandacht verdient. Qua survival horror is dit echt een van de betere films. Als de bioscopen hem niet oppikken hopen dat een Netflix deze oppakt.

4 sterren.

Fijn.

Een simpel gegeven, maar een film als deze heeft ook niet veel meer nodig. Een PR-vrouw die een kijkje neemt bij de bouw van een tunnel, een half rampje later zitten ze met drie in één of andere krappe boormachine opgesloten. Ver onder de grond, zonder zicht op enige hulp.

Bro pakt het ook erg slim aan. Behalve de eerste en laatste scene speelt alles zich af onder de grond, in nauwe gangetjes en krappe plekjes. Zelfs wanneer ze in de bredere tunnels zijn zorgt Bro ervoor dat het altijd wat drukkend en benauwd aanvoelt. Maar al snel worden de kamers kleiner en heeft zelfs de camera amper nog beweegruimte.

Personages zijn interessant en vooral erg menselijk (lees onaangenaam in zulke omstandigheden). Wél vond ik het jammer dat Bro uiteindelijk niet voor een slecht einde kiest. Dit was daar toch een perfecte film voor, ik had het krachtiger gevonden dat na alle struggles de verlossing er niet was gekomen, maar dat was blijkbaar een stap te ver. Zorgt ervoor dat de impact net wat minder is.

Ook de regie, ondanks effectief, raakt niet helemaal op dat punt waardoor je totaal in de film gezogen wordt. Soundtrack is sterk, het camerawerk misschien net iets te mager. Hoort wat bij de stijl uiteraard, maar heb ik toch al beter gezien.

Maar verder zeker wel een aanrader. Lekker claustrofobisch, lekker benauwd, zweterig en zuurstofloos. Goed genrewerk.

3.5*

Een groot deel van de film speelt zich af in een kleine ondergrondse ruimte waarin drie overlevenden als gevolg van een tunnelbrand wachten op hulp. Er is geen zekerheid en slechts geringe hoop dat hulptroepen onderweg zijn. De kleine volgepropte ruimte met een beperkte voorraad zuurstof is goed voor een fijne beklemmende sfeer. Beklemming die nog wordt verdikt door de wanhoop en de paniek die bij de drie af en toe de kop opsteekt.
De film volgt in grote lijnen de gebaande paden van de survivalfilm, maar onderscheidt zich door een realistisch en documentalistisch uiterlijk. Hierdoor wordt het lijden van de drie niet over gedramatiseerd weergegeven maar juist koel en feitelijk. De realistische verpakking maakt dat het onderlinge gekibbel over drinkwater, zuurstof en mogelijke vluchtwegen de film een harde onaangename bijklank geeft die zorgt dat je als kijker helemaal niet zeker bent of er wel een goede afloop zal volgen.
In sensationeel getinte survivals zie je vaak dat de overlevenden een groot deel van de film in beweging zijn teneinde een weg naar buiten te vinden. Deze film toont voornamelijk een situatie van stilstand en zoomt in op de wanhoop en hulpeloosheid van de overlevenden die bovendien een steeds fatalistischer houding aannemen. Als één van hen de retorische vraag ‘We gaan hier allemaal sterven. Of niet soms?’ de ruimte in knalt, is de toon definitief gezet. Die vraag voegt aan de beklemmende sfeer een deprimerende laag toe. Het voelt behoorlijk indringend.
De (schijnbaar) uitzichtloze situatie is goed voor een spannend gevoel. Daar komt nog een psychologisch laagje bij. De film legt de focus op drie personages die elkaar niet goed kennen en die elkaar niets schuldig zijn. Het is een geschikte bodem om grenzen af te tasten. En dat gebeurt ook. Hoe ver gaan ze om hun eigen leven te redden? Wanneer ontstaat het moment om mogelijke beschaafde restricties aan de kant te leggen? Wees gerust. De film verandert niet in een filosofische beschouwing. Heel diepzinnig is het nu allemaal ook weer niet, maar de observatie van het gedrag genereert wel extra spanning.
Hoewel de film zich dus vooral concentreert op de personages en hun gedrag in een kleine cabine, is het niet zo dat de film helemaal zonder actie is. Na verloop van tijd werpen de overlevenden hun fatalistische houding af en zetten zich in beweging. De weg voert van de ene kleine doorgang naar de andere. Nauwer en nauwer wordt het. Claustrofobische gevoelens zijn gegarandeerd. Ook spannend.
Fijne film.