The Convent (2018)

Een film die het thema heksenvervolging als excuus gebruikt voor het fabriceren van zwakke horror. Liefhebbers van exploitatiefilms zal ik meteen maar teleurstellen, want the Convent doet niet aan geweld, gore en naaktheid. De film vertelt een atmosferisch verhaal in een prachtig Middeleeuws decor en zoekt het meer in het occulte en het sferische.

Hoewel de Middeleeuwse kloostersetting zich uitstekend leent voor vette nunsploitation, is daar op geen enkel moment sprake van. Uiteraard worden ook in deze film de jonge nonnen gekoeioneerd en getuchtigd door de oudere garde, maar het blijft heel braafjes in de uitwerking.

Het plotje leest op voorhand leuk weg, maar stelt op film teleur. Het verhaal gaat over een vermeende heks die in een klooster intreedt en zo behoedt wordt voor de brandstapel. In het klooster komt zij in aanraking met eigenaardige en bovennatuurlijke gebeurtenissen. Achter de dikke kloostermuren houdt zich blijkbaar iets kwaadaardigs schuil. Dat klinkt allemaal behoorlijk schokkend en biedt mogelijkheden op horrorgebied, zou je zeggen. Het blijft echter bij een blijde verwachting, die bij lange na niet wordt vervuld.

De aanzet van de film is nog te doen. De sfeervolle setting doet daarin trouwens wel het meeste werk. In die setting wordt de heldin geconfronteerd met een mysterie, heeft zij zelf een aantal voorzichtige vreemde ervaringen en wekken personages en verhaal nog enige nieuwsgierigheid op. Heel even dreigt het zelfs een beetje spannend te gaan worden. Het blijft bij even. De neiging tot spanning wordt weer snel de kop ingedrukt.

Het spanningsboogje dat ontstaat, zakt in zodra je als kijker beseft dat het wel eens spannend zou kunnen gaan worden. Eigenlijk gebeurt er na dat besef gewoon heel weinig. En weg is de spanning.

.De film leunt erg op de magnifieke sfeer, maar vergeet daarbij een solide verhaal te vertellen. Het verhaal is gewoonweg erg zwak. Verder bevat de film zwakke dialoog, zwakke schrikeffecten en zwakke make-up voor het visualiseren van mutilaties, transformaties en bovennatuurlijke verschijningen.

Na het einde toe wordt het nog erger. Regisseur Paul Hyett laat zien dat hij een brede kennis van het horrorgenre heeft. Hoe verder in de film, hoe meer inspiratieloze hapjes uit andere sub genres voorbijkomen. In de chaos die dan ontstaat wordt het zwakke verhaal verder ontwricht en gaat zelfs de magnifieke sfeer die de locatie oproept, ten onder.

En dan is er niets meer.