Instinct (2019)

Gezien tijdens de publiekspremière van het NFF waar Halina Reijn, zenuwachtig als ze was, toegaf het doodeng te vinden om haar regiedebuut in Nederland te vertonen. Na het zien van de film kwam ik tot de conclusie dat haar angst grotendeels ongegrond is. Instinct is een meer dan prima regiedebuut. Geladen scènes zijn dicht op de huid gefilmd, rauw, stil, en maken dat Reijn erin slaagt om de kijker ongemakkelijker te laten voelen met de minuut.

Carice van Houten bewijst daarnaast dat haar spel nog altijd ijzersterk is. Films als deze bieden de kans om haar ultieme talent te laten zien: gelaagdheid. Ogenschijnlijk moeiteloos combineert ze intense, donkere emoties met lichte dialogen en humor in een tijdsspanne van enkele secondes. Ook Kenzari houdt zich goed staande en belichaamt zijn rol met verve.

Helaas ontsnapt de film niet aan enkele onnodige stilistische clichés en dito symboliek. De clubscène en badscènes deden me daarnaast meermaals herinneren aan Aronofsky's Black Swan. Gecombineerd met een aantal open eindjes eindigt Instinct daarom wat wankel. Zonde, want aan ieders inzet heeft het niet gelegen.

Ik vermoed dat alleen een doorgewinterde psycholoog chocola kan maken van het gedrag van Nicoline [Carice van Houten], een zich aanvankelijk als ijskonijn opstellende psycholoog die net begint aan een (bewust gekozen) tijdelijke aanstelling in een TBS-kliniek. Op de vraag waarom ze sowieso geen vaste aanstelling wil geeft ze een ontwijkend antwoord en dat is typerend voor de hele film. Van Houten geeft een emotionele, maar weinig inzichtelijke vertolking en in zijn rol van Idris, een 34-jarige man die veroordeeld is voor meerdere gevallen van seksueel geweld, slaagt Marwan Kenzari er niet in zijn personage dreigend genoeg te maken om je gespannen voor het scherm of de buis gekluisterd te houden. Voor haar regiedebuut bedacht Halina Reijn zelf het verhaal, maar ook zijn lijkt weinig te snappen van het scenario dat Esther Gerritsen voor haar schreef. De acteurs doen hun best, zeker in een paar scènes die voor Van Houten en Kenzari behoorlijk intens zijn, maar tevergeefs.

Ik was erg benieuwd naar deze film na alle verhalen op televisie erover. Gisteren heb ik hem gezien in het filmhuis, en ik vind ‘m erg goed! De sfeer vind ik spannend, beklemmend, intimiderend en intrigerend. Het kwam op mij over zoals het, denk ik, bedoelt is. Sterk spel van Carice van Houten, Marwan Kenzari en de rest van de cast. Ik heb mij er totaal niet mee verveeld en ik had geen moeite om mijn aandacht erbij te houden. Het verhaal schept vraagtekens, maar niet altijd alles hoeft helder te zijn en uitgelegd te worden in een film. Ik vind het wel passen bij de sfeer om het vrij mysterieus te houden. Soms stoor ik me daaraan, maar dat had ik nu niet. Het beeld vind ik er ook goed uit zien. Een mooi debuut van Halina Reijn, wat mij betreft. 4*

Interessante film die wel heel erg leunt op de twee hoofdrolspelers. Het concept vind ik goed, maar ik denk met een meer ervaren regisseur en betere schrijver er echt veel meer uitgehaald had kunnen worden. Maar ach, ik heb mij goed vermaakt. De relatie tussen het karakter van Carice en Marwen is heel goed neergezet. Alleen alle andere relaties komen maar niet goed tot hun recht. Ik snap wat ze willen laten zien met de familie, maar met name die moeder is zo vreemd neergezet dat ik het alleen maar onnodige afleiding vond. Meest ongeloofwaardige vond ik nog wel dat op het moment nadat ze wordt 'verkracht' niemand van het personeel naar haar omkijkt. Maar fijn om Carice weer eens zo te zien acteren.

3*

Film begint sterk. Tegenover een wat onderkoelde Van Houten staan een warme fotografie en een fijne sfeer, de film ziet er gewoon mooi uit. En dat doet het de hele film door ook wel. En sowieso kijkt de film best lekker weg met twee goed acterende acteurs (die echt wel wat maken van hun wat zwak geschreven personages) en genoeg chemie hebben.

Wel wordt de film steeds minder. Ik kon Van Houten niet volgen in haar gedachten en handelen, maar ik had ook het idee dat de makers geen idee hadden wat ze nu precies met de film wilden. Ik begon het niet alleen ongeloofwaardig te vinden maar ook mijn interesse vergleed langzaam, ook door van die typische filmische metaforen in zo'n bad. Je krijgt het idee naar een gescripte film te kijken en niet naar een (enigszins) realistische weergave terwijl de film wel zo begon. Al met al wel een voldoende nog. 3,0*.

Tja, er lopen toch professionals genoeg in Nederland die evidente zwaktes uit het script hadden kunnen halen? mjk87 spreekt van een gescripte film, en dat vind ik wel een mooie aanduiding. Je leest tijdens het kijken als het ware het script terug in de film en je hoort de regieaanwijzingen op de set. Zo ongemakkelijk voor de filmkijker.

Laten we hopen dat het er in een TBS-kliniek in Nederland professioneler aan toe gaat dan in de film, dat stagiaires worden begeleid en niet worden losgelaten, en dat een team van psychologen naar elkaar luistert.

Je brengt geen gelaagdheid aan door een actrice dan eens diepzinnig, dan weer vermoeid, ijskoud of panisch te laten staren. Ook niet door iemand te laten praten over een hond en de hoofdpersoon later een hond te laten zien in haar slaapkamer. En een karakter teken je niet door haar te plaatsen naast een gelukkig gehuwde zus met kind, en een ietwat seniele moeder zonder man.

Het is allemaal zo goed bedoeld en tegelijk zo ongemakkelijk.

Aardige film over een psychologe die nieuw komt te werken in een tbs-kliniek. De relatie die hier ontstaat tussen cliënt en behandelaar is boeiend, doch ongeloofwaardig neergezet. Twee prima rollen van Carice van Houten en Marwan Kenzari, waarbij de spanning tussen deze twee goed voelbaar is. Geen verkeerd regiedebuut van Halina Reijn, maar sommige elementen hadden wat beter uitgewerkt mogen worden.

In een interview met Halina Reijn over deze film geeft ze aan in de war te zijn over zichzelf als vrouw en over haar seksualiteit. Die verwarring wilde ze overbrengen (samen met nog wat extra thema's als intimiteit die beschadigd is), en dat is haar, wellicht een beetje te goed, gelukt.

Het werd mij gedurende de film onvoldoende duidelijk wat nu de exacte dynamiek was tussen Nicoline en Idris. De aantrekkingskracht die ze zou voelen heb ik van haar kant eigenlijk niet zo gezien, en ik vond het niet geloofwaardig gebracht dat ze als psychologe juist meegaat in zijn gedrag. Welk gedrag precies, dat vond ik ook een beetje te vaag allemaal. Zijn personage vond ik nogal onduidelijk, en hun hele dynamiek dus eigenlijk ook.

Carice is wel weer fantastisch, vooral in de heftige scène bij haar thuis (wat ik de beste scène van de film vond) doet ze het geweldig. Marwan Kenzari vond ik wat minder geloofwaardig. Net wat te gelikt, wat teveel acteur in plaats van overtuigend TBS-klant, waardoor ik ook nooit helemaal in kon schatten wat het nou eigenlijk was voor type en wat hij aan het doen was. Maar dat is wellicht ook weer de bedoeling.

Die hintjes naar een disfunctionele relatie (of zelfs misbruik) met haar moeder zijn lichtjes interessant, maar zijn er misschien ook net wat te gratuit en spaarzaam ingegooid.

Het acteerwerk, de sfeer en een paar losse scènes verdienen nog wel wat punten, maar over het algemeen kon het me niet helemaal overtuigen.

heel kleine 3*

Ik vind het maar een vage film. Op het moment dat hij spannend wordt is het einde er ook alweer en is nog steeds alles even vaag.

Petje af voor Halina Reijn bij deze debuutfilm voor haar als regisseuse. Want vooral visueel zag

het er continu erg verzorgd uit, maar ook het acteerwerk vond ik zonder meer goed. En wat

een rol van Carice van Houten, waarschijnlijk de meest intense ook die ze heeft gespeeld.

Had me er veel van voorgesteld, maar vond de film vreselijk tegenvallen. Langdradig, weinig spanning. De personages bleven onduidelijk en oppervlakkig: wat was bijvoorbeeld het (seksuele?) trauma waar Nicolien duidelijk onder gebukt ging? Verder was de verhouding die ontstond tussen haar en haar cliënt heel onrealistisch, en leidde tot ronduit ridicule situaties, waarbij je steeds dacht: yeh, right. Op zich kan het thema: 'de hulpverlener die zelf dringend hulp nodig heeft' best interessant zijn, maar voor een door de wol geverfde psychiater was ze wel erg dom en naïef. Dat ze op het laatst haar cliënt laat boeten voor haar eigen stommiteiten was het enige dat (een beetje) verraste.

Redelijk drama. Het verhaal is best aardig en wordt ook redelijk uitgewerkt. De opbouw is goed en de mix van verhaallijnen werkt versterkend. Soms zakt de film wat in maar blijft wel boeien. De relatie opbouw tussen beide hoofdrolspelers krijgt op een gegeven moment wel een hele versnelling wat ten koste gaat van de geloofwaardigheid. De scène in het appartement richting het einde is van top niveau. Van Houten laat zien dat ze echt kan acteren. Prima film. 3.0/3.5

Deze samenwerking tussen regisseuse Halina Reijn en actrice Carice van Houten levert een prima debuutfilm op. Ik durf zelfs te zeggen dat van Houten één van haar meer gelaagde rollen speelt als een therapeute die seksuele gevoelens krijgt naar een tbs-patiënt. Achter het onschuldige en jongensachtige voorkomen van Idris (Marwan Kenzari) steekt een manipulatieve serieverkrachter. Intuïtief en rationeel doorziet Nicoline zijn intriges, maar haar blik wordt vertroebeld door de strenge vrouwenrollen die ze zichzelf oplegt of opgelegd krijgt. Het is een fascinerend genoegen om te kijken naar de kleine nuances en schakeringen in het acteren van Carice van Houten. Als de nieuwe vrouw in het psychologenteam, die als enige de mening is toegedaan dat instellingslieveling Idris geen verlof verdient. Als de professionele en afstandelijke toeschouwster, die beslissingen moet nemen tegen haar eigen gevoel en begeerte in. Als een verzorgster die een gebroken man wil repareren om hem te beschermen tegen zichzelf. Maar toch vooral als een vrouw in een (seksualiserende) machtspositie tegenover een man in een (eveneens seksualiserende) positie van zowel fysiek overwicht als afhankelijkheid.

Ook visueel geeft 'Instinct' (2019) alleraardigst gestalte aan het machtsspel tussen Nicoline en Indris. Hun beklemmende en woordeloze blikken over en weer, wanneer ze ruimtes verkennen om elkaar te kunnen peilen en een inschatting te maken waar zwakke plekken liggen. Zo mooi in beeld gebracht met die overzichtsbeelden waar Nicoline of Idris van bovenaf kijkt wat de ander aan 't doen is. Ergens tussen voyeurisme en overleven als ze broeden op een nieuwe schaakzet om door de defensie te breken van de ander. Bijvoorbeeld wanneer ze uitkijken over de speelplaats als het enige sprankje vrijheid tussen de zielloze gebouwen in. Of over de even zielloze parkeerplaats als enige plek waar men weg kan komen uit deze gruwelgrauwe leegte. Wel moet ik zeggen dat de bijrollen van o.a. Robert de Hoog, Juda Goslinga en Akwasi Owusu-Ansah (!) op een ietwat storende manier karikaturale clichés bevestigen over 't traditionele zottenhuis. Ze zijn wel erg hinderlijk aanwezig met hun testosterongedoe of labiele geschreeuw en gehuil. Zo ragfijn en subtiel als het machtsspel tussen Nicoline en Idris is, zo dik ligt de TBS-setting erbovenop.

Neemt niet weg dat 'Instinct' (2019) in de kern een beklemmende zedenschets is over het punt waarop seksuele fantasieën overgaan in beschadigend misbruik. Wanneer verleiding een middel wordt om te overleven of terug te krijgen wat van jou is.

Eigenaardige film. De film volgt de beslommeringen van psychologe Van Houten die in de ban raakt van een TBS-patient die zij behandelt. Aanvankelijk begint de film met Van Houten die met haar moeder in bed slaapt, waarbij haar moeder slaapt met ontbloot bovenlijf. Van Houten slaapt in pyjama.
Even later in de film is ze bij haar moeder. Ze legt haar hoofd op de schoot van haar moeder. Haar moeders hand zakt af naar beneden richting Van Houtens achterwerk. Van Houten schrikt op en gaat gauw ergens anders zitten. Wellicht ben ik te traag van begrip, maar dit lijkt mij toch een gevalletje incest.
Ook zien we in de film dat Van Houten's personage niet erin slaagt om een partner te vinden, omdat ze te kieskeurig is. Maar ze heeft wel een one-nightstand met een mannelijke collega.
Vervolgens achtervolgt ze de TBS-patient waarvan zij in de ban is geraakt. Het is niet duidelijk wat zij wil, maar hij maakt een aanname en zegt dat het niet gebeurt. Vervolgens organiseren ze wel ontmoetinkjes in de kliniek om te kunnen vozen.
Tijdens een van de voos-sessies drukte de TBS-patient op haar alarmknop. Van Houten zegt tegen de bewakers dat er niks aan de hand is en verlaat de zaal. Vervolgens volgen er nog meer van dergelijke pesterijen over en weer.
Het lijkt erop dat de TBS-patient aan het winnen is, want hij weet Van Houtens huis binnen te dringen en haar te verkrachten. Van Houten krijgt een berichtje van haar moeder waarin ze zegt dat Van Houten een sterke vrouw is. Dit inspireert Van Houten om nog een laatste ultieme poets te bakken voor de TBS-patient.
Het verhaal vind ik rommelig. Het is van de hak op de tak. Ook zijn de personages niet goed uitgediept. De manipulaties van de TBS-patient worden heel simplistisch in beeld gebracht. Echter, de film boeit wel. Ik heb desondanks de film uitgezeten en ik was benieuwd wat er ging gebeuren. Helaas was het niet wereldschokkend.
Serieus, wat is het probleem met Van Houten's personage? Is ze een incest-slachtoffer? Moet dit haar gedrag verklaren?

Deze film geeft het gevoel dat het een boekverfilming is, waarvan je het boek ook gelezen moet hebben omdat je anders belangrijke informatie mist. Sommige dingen komen uit de lucht gevallen en zijn niet erg relevant, omdat ze niet uitgewerkt worden( het konijn, het gedrag van de moeder, het afstandelijke gedrag van de hoofdpersoon bij aanrakingen en de vage relatie met de trainer/collega). Hoofdpersoon wordt uiteindelijk wel erg naïef weggezet, terwijl ze dit tot halverwege de film juist niet is. Ze komt niet geobsedeerd, maar eerder verward over, terwijl je geen psycholoog hoeft te zijn om te zien dat de patiënt een enorm gevaarlijk en manipulatief persoon is.

Zo jammer dat deze film niet beter uitgewerkt is, want er zit echt wel potentie in. Loopt lekker door, aardig acteerwerk, prima geschoten... echt jammer.

Prima psychodrama over de gespannen relatie tussen een veroordeelde serieverkrachter en een gevangenispsychiater. De film staat vanaf het prille begin bol van de onderhuidse spanningen. Knap werk van Halina Reijn als die als regisseur die spanningen voelbaar houdt.

Knappe Nederlandse psychologische thriller.

Nicolien is een coach/psychologe in een TBS-kliniek en krijgt dagelijks te maken met de zware jongens. Op een dag krijgt ze de zekere Idris als klant. Een zedendelinquent die al meerdere slachtoffers op zijn geweten heeft. Nicoline moet in eerste instantie weinig van deze man hebben terwijl haar collega's alleen maar vooruitgang en een grotere kans op vervroegde vrijlating zien. Deze Idris; wat schuilt daar verder achter? Is hij charmant of manipulatief? Heeft hij geleerd van zijn fouten? Hier vormt zich gaandeweg een zeer complexe situatie waar Nicoline zelfs, ook al wil ze er niks van weten, zich aangetrokken tot lijkt te voelen.

Ondertussen blijven de regels van zowel justitie als de gevangenen een legio vormen in haar leven. Een van haar collega's heeft een oogje op haar; haar familiesituatie met haar oude moeder, de broederschap en de vijandschap van de gevangenen onder elkaar; de pedofiel is natuurlijk het mikpunt om in elkaar getremd te worden... maar hoofdzakelijk Idris. Het lijkt alsof elk moment rondom hem een nieuwe verrassing wordt en waar trek je als kijker uiteindelijk zelf de grens?

Die vraag staat open in de laatste 20 minuten van de film.

Instinct is een sterke film, buiten de oer-Hollandse kantjes. Knap regiewerk ook van Halina Reijn... en let wel... deze vrouw is al naar Amerika gegaan voor een A24 productie; als eerste Nederlander!

4,0*

Angst versus begeerte

Mijn instinct zat er goed naast er vanuit gaande dat ik met dit drama verwacht had een goede avond te beleven. De plot spreekt aan maar de uiteindelijke uitwerking is vaag en te subtiel. En dan is met name het spel van Marwan Kenzari ook nog eens behoorlijk teleurstellend. Hij acteert alsof hij op de planken staat, en dat gaat toch irriteren wanneer het om een van de hoofdrolspelers gaat.

Met vaag doel ik op de tegenstrijdige signalen die het personage van Carice van Houten afgeeft in combinatie met de te subtiele hint dat er in het verleden sprake kan zijn geweest van seksueel misbruik. Op den duur dacht ik nog dat er sprake was van dromen/waanideeën van Idris afgewisseld met de realiteit waarin Nicoliene hem juist afhield maar dit lijkt niet het geval te zijn.

Het kan de bedoeling van de regisseuse zijn geweest om bewust vaag te willen blijven maar er had meer moeite gestoken kunnen worden om het gedrag achter het gedrag van Nicoline inzichtelijk te maken. Doordat ik nu een te beperkt idee had wat er zich in haar hoofd afspeelt had ik het idee naar een wazige brij te hebben zitten kijken. En dan niet de wazige brij van het soort die uitnodigt om te ontwarren.

2,0*

Vreselijk slechte film ,ik vind Carice een sterke actrice in andere films ,maar onder regie van Halina verandert ze in een evenbeeld van Halina als actrice, geforceerd dramatisch op rare momenten ,altijd een gekwelde uitdrukking..... Ze speelt een incompetente psychologe waarvan je mag hopen die nooit te treffen als je hulp nodig hebt. Ze kan niet normaal menselijk communiceren en maakt fout op fout op fout. Wat Halina hier wil uitdrukken is onbegrijpelijk . Vind het een slecht script /verhaal zonder begrijpelijke lijn. De psych geeft toe aan zelfdestructief gedrag en projecteert van alles op iedereen ,kent zichzelf niet en straalt voortdurend angst uit (als dat niet de bedoeling is is het slecht geacteerd)in situaties waarin nog geen gevaar dreigt en lijkt zelf niet helemaal in orde.Ze is bang als ze niet in gevaar is , want ze heeft eigenlijk alle macht op die momenten ,maar kiest ervoor die niet te gebruiken (behalve op het laatst als wraak) ,de zogenoemde verliefdheid is ongeloofwaardig, een te snelle draai in houding tov Idris. En ze is niet verliefd ,want ze is duidelijk niet in staat tot intieme relaties ,lijkt autistisch ,alleen tot een soort ranzige seks waarbij ze het liefst de ander niet aankijkt en een spel van aantrekken en afstoten speelt ,alsof ze nog een puber is. Nee ,regie en script van Halina is helaas geen verrijking voor de Nederlandse film, (gelukkig hebben we nog mensen als Kim van Kooten) ,vreselijk amateuristisch mbt verhaal en spel,sommige beelden zijn wel mooi cinematografisch ,maar ik verwacht een mooi verhaal,zwaar teleurstellend.

Van het weekend weer eens bekeken. Het valt me op dat ik de vorige keer aanzienlijk enthousiaster over de film was als deze keer. Toen was ik ook heel lovend over het script. Dat ben ik deze keer niet meer. Er zitten eigenlijk drie elementen in de film die te weinig worden uitgewerkt. Of eigenlijk teveel in het midden gelaten worden. De liefde tussen de hoofdpersonen of is het toch geen liefde maar meer aantrekkingskracht en ook angst, het feit dat beide hoofdpersonen een gestoorde liefdesrelatie hebben of eigenlijk meer niet in staat zijn om liefde te geven. De relatie tussen haar en haar moeder is ook heel vreemd. En het verhaal dat de hoofdpersoon in het verhaal als enige in het team vindt dat Idris niet met verlof mag en dat ze daarom deze wraak verzint. Ik denk dat de film beter geweest zou zijn als maar één van deze elementen zou worden uitgewerkt in deze film. Nu is het teveel suggestie en blijf je achter met de vraag wat de film nou eigenlijk vooral wilde vertellen. Mijn keuze zou overigens de laatste van de drie zijn. Dat is toch het meest originele verhaal voor een film. Maar aan de acteerprestaties ligt het niet. Die staan nog steeds als een huis. Van 4 naar 3*

Debuut van Reijn.

Eigenlijk vooral gekeken ter voorbereiding op de volgende film die ze heeft gemaakt, die helemaal niet meer in Nederland is opgenomen. Ik begreep vooraf ook dat de films weinig overheen zullen hebben, met als eerste element uiteraard de taal. Ik hoop ook erg dat Bodies Bodies Bodies compleet anders is, want deze film doet weinig goeds verwachten.

Wel krijgen we een Van Houten te zien in weer een van haar betere rollen, maar dat zegt niet zoveel. Totaal ongeloofwaardig. Het blijft dan ook Kenzari die de dragende factor van de film vormt. Als acteur heeft hij het absoluut verdient om naar het buitenland te mogen reizen. Deze film is eigenlijk voor zijn doen te min, omdat Reijn er niet in slaagt om van zijn personage echt iets unieks te maken. Genoeg ruimte ervoor, een talentvolle acteur ook, maar gewoon geen boeiende verschijning.

Visueel soms redelijk aangedikt met kleurtjes, dat kon ik absoluut waarderen. Stilistisch gaat dit alleen niet helemaal lekker over met de rest van de film, die duidelijk wat rauwer van toon is en dat trekt de kijker best naar het scherm toe. Eigenlijk ontbreekt er hier gewoon iemand waar je goed op kan leunen, want er is in principe niemand die het verhaal echt naar boven kan tillen.

Dat had echter nog wel een voldoende kunnen zijn dankzij de redelijk absorberende stijl, maar eenmaal de film kiest voor een wat romantischer pad loopt het allemaal te traag en is er van onderhuidse spanning niet echt meer sprake. Het einde vond ik ook maar een afknapper, maar ach. Klaarblijkelijk was dit wel de film die Reijn internationaal op de kaart heeft gezet, dus zij zal er vast anders over denken.

Rare film waarbij je op het einde afvraagt waar je nu eigenlijk naar hebt zitten kijken. Gekke dialogen/script, obscene en niet sympathieke personages en vooral vreemde montages. Dit was één grote mislukking.

Tijdens de film vraag je je wel een aantal dingen af hoe het in elkaar steekt of welke twist er komen gaat, maar helaas niets van dat. Ik had namelijk het idee dat de moeder haar vroeger seksueel misbruikte waardoor de relatie onderling erg raar is. Ze wil aandacht van haar, maar ook weer niet. Die moeder lijkt wel bezeten door haar. Of dat Nicoline uiteindelijk zelf in de inrichting zit in plaats van Idris, omdat ze echt totaal niet stabiel was. Eerder gestoord. Het kan zijn dat je na de film in vragen achterblijft en dat dit de intentie was, maar ik voelde het als een anticlimax. Heel de tijd verleiden en afstoten en verder eigenlijk niks. De film voelde leeg. Geforceerde dialogen en gebeurtenissen. Je voelt geen opbouw of aantrekkingskracht naar elkaar, het was er eigenlijk vanaf seconde 1 al. Maar waarom? En waarom was Nicolines personage zo aan het worstelen met haar emoties/haar eigen zijn? Ook geen antwoord op gekregen. Als je dat tijdens de film gaat ontdekken dan kan je je ook veel beter verplaatsen, dan ga je de keuzes begrijpen. Nu bleef het heel afstandelijk.

Montages die je van de ene situatie (die nog niet helemaal af leek) opeens van een therapiesessie, naar onder de douche naar weer iets anders gaan. Het voelt raar aan. Niet mijn ding.

Eigenlijk niks positiefs te melden aan deze film. Alleen dat Marwan (Idris) wel een lekkerding is en Carice een fijne actrice blijft.

Wat fijn dat ik hier lees wat het verhaal vsn de film was... Dat had ik er totaal niet uitgehaald..... Het moest op een psychologe lijken.... Tja dat zal wel.... Meer een verward persoon..... Sla maar over