American Guinea Pig: The Song of Solomon (2017)

Bloederige exorcism. Stephen Biro (oprichter van het label Unearthed Films en regisseur van de allereerste American Guinea Pig Bouquet of Guts and Gore + rechthebbende over de 'Guinea Pig' naam) pakt de draad zelf weer op nadat het tweede deel American Guinea Pig: Bloodshock (2015) werd geregisseerd door bekende van Biro -en voor iedereen die een beetje thuis is in de special effects wereld- Marcus Koch ( 100 Tears (2007) is essentiële stof voor gorehounds). Marcus is ditmaal gewoon weer aan de slag geweest met de waanzinnige gore fx, Biro nam de rest op zich.

En behoorlijk succesvol. Al is deze Song of Solomon iet wat A-typisch voor de reeks; met relatief veel verhaal en dialoog wordt de originele Guinea Pig-formule (het zo realistisch mogelijk neerzetten van een snuff film) zo langzamerhand een beetje uit het oog verloren. Ik ben benieuwd hoe dat met American Guinea Pig: Sacrifice (2017) zit, die ligt ook klaar om bekeken te worden.

Acteerwerk is bijzaak (al doet Cameron, de demonische lead actress, het overtuigend) en visueel schommelend, al is 't zeker gezien het subgenre wel ver bovengemiddeld. De hoofdattractie is uiteraard de über extreme gore. Shockeren is er niet (meer) bij, maar voor wie van het betere bloedvergieten houdt en het exorcisme-jasje wel kan smaken, is dit uitstekend kijkvoer. Met name het einde is fenomenaal op dat vlak, al kun je gerust je chipjes en cola blijven eten en drinken. Voelt ergens wrang, omdat dat niet is waar de serie oorspronkelijk om draaide, maar als ik dat buiten beschouwing laat, zijn er maar weinig films die hier überhaupt op dit niveau aan kunnen tippen.

De originele Guinea Pig serie is van Japanse origine en bestaat uit een zestal films waarvan de eerste uit 1985 en de laatste uit 1990 stamt. Een roemruchte serie films die zich richt op grafiisch geweld. Mutilatie, moord en geweld zijn op extreem bloederige wijze aan de orde. Niks voor mij, die in een film graag een psychologische laag, wat aardig dialogisch materiaal en een verhaal wil kunnen onderscheiden. Ik waardeer gore en bloed maar ervaar beide liever als amuse dan als hoofdmoot.
Maar toch. De serie is dermate roemruchtig dat mijn nieuwsgierigheid als horrorfan wel gewekt werd. Maar ja. Het is Japans. Mijn ervaringen met Japan in combinatie met grafisch geweld bevallen over het algemeen maar matig. De gulden middenweg dan maar. Er bestaat ook een Amerikaanse versie van de Japanse Guinea Pig serie. Amerikaans klinkt in grafisch opzicht veiliger (minder overheersend) dan Japans. Bovendien spotte ik een film uit die reeks die zich bezig houdt met exorcisme. Dergelijke films zijn aan mij wel besteed.
In eerste instantie valt de film mee. De film ziet er op zich best goed uit. Belichting, setting en geluid zijn in orde en voldeden niet aan mijn (op voorhand) gekleurde mening dat alles in de film wel een trashy touch zou hebben.
De rest viel echter niet mee. Het acteerwerk is bagger en het verhaal stelt niets voor. Met de zin 'de kerk stuurt de ene na de andere exorcist naar een bezeten meisje‘ heb je de film inhoudelijk goed gekraakt. De film biedt inhoudelijk verder niets.
Maar goed, daar gaat het in de film ook niet om. Het gaat erom dat elke interventie in een bloedbad eindigt.
De film is dan ook een aaneenschakeling van bruut en bloederig geweld. Daar moet je van houden. Zoals ik al aangaf kan ik bruutheid goed waarderen, maar dan graag als onderdeel van de handeling. De splatter- en andere effecten spelen hier de hoofdrol en daar komt nog bij dat elk effect ook nog eens tergend lang wordt gerekt.
Ik ben redelijk doorgewinterd als het op gore aankomt. Toch moet ik iets opbiechten. Bij één scène smaakten de chips en de cola niet meer zo fijn. Dat is de scène waarin de bezetene haar ingewanden uitkotst. Behoorlijk weerzinwekkend.
Later las ik trouwens dat de Japanse films slechts 45 minuten speelduur hebben. Damn! Nou ja, in ieder geval heb ik nu een goed idee waar de Guinea Pig reeks voor staat en weet ik zeker dat mijn nieuwsgierigheid naar deze reeks nu ten volle is bevredigd.

Komt binnenkort uit op 4k uhd in Duitsland. Inclusief cd met soundtrack

The Exorcist meets Guinea Pig. De eerste American Guinea PIg heb ik nog niet aangedurfd, al heb ik de Japanse serie wel gezien. Allebei de series beginnen als fake snuff films, maar de vervolgen gaan toch echt een andere richting op, en dat zie je bij deze Song of Solomon ook. Met snuff heeft dit niets te maken; hier probeert een serie exorcisten een bezeten meisje te genezen, en het zal gezien de makers niet verbazen dat dit een nogal bloederig gebeuren is.

Al is dat ook weer relatief, want zeker in de eerste helft zit er ook nog wel vrij veel verhaal en dialoog in. Niet dat het plot veel gecompliceerder wordt dan pogingen tot exorcisme en bloederige taferelen daaromheen. Het is verder vrij aardig gefilmd en het acteerwerk is niet geweldig maar niet storend slecht, maar uiteindelijk gaat deze film vooral voor de gore. En dat gaat vooral richting het einde wel goed los, en dat Biro, Koch en collega's verstand hebben van gore-effecten bouwen blijkt wel weer. Maar uiteindelijk vind ik een film toch leuker als er wat meer plot te beleven valt dan dit, ondanks de zeeën aan bloed werd dit soms wel wat saai.