Caravaggio: The Soul and the Blood (2018)

Warrige film over de vroeg 17de eeuwse kunstenaar Caravaggio. De film is bovenal een stortvloed van feitjes en vooral van namen: je wordt doodgegooid met de namen van zo ongeveer alle kunstenaars, kardinalen, herbergen, kathedralen en alle andere mensen en gebouwen in die tijd. Uit die brei van feitjes en namen heb ik gedestilleerd dat Caravaggio een rusteloos en ontstuimig karakter had, dat hij graag risico’s nam en een sterke affiniteit had met de onderkant van de maatschappij, dat hij vaak arm en berooid was en regelmatig conflicten had waarbij hij wel eens iemand vermoordde en dan moest vluchten met een dreigende doodstraf boven zijn hoofd. Als kunstenaar schockeerde hij met een rauw realisme - al vergaarde hij ook roem en steeg geleidelijk de waardering voor zijn werk - waarbij dat realisme paradoxaal ook het scheppen van illusies impliceert en hij ook het onzichtbare toonde. Bovenal vestigt zijn werk de aandacht op het onderwerp van het schilderij door middel van lichtval en een lege achtergrond waardoor het onderwerp in een metafysische en later ook een oneindige ruimte wordt geplaatst. De kritiek in die tijd was dat hij geen actie kan uitbeelden, maar dat loste Caravaggio op door de actie te vervangen door expressie (gelaatsuitdrukkingen).

Maar in plaats van te focussen op deze hoofdzaken en die uit te diepen, focust de film op alle details van zijn leven en werken waarbij het ook lijkt dat juist veel belangrijke details zijn gesneuveld op de snijtafel waarmee ook regelmatig een aangewakkerde belofte niet wordt ingelost zoals wanneer wordt gezegd dat een bepaald werk zijn absolute meesterwerk is zonder daarna uit te leggen waarom dit werk zijn grootste meesterwerk is (terwijl andere schilderijen wel weer uitvoerig worden uitgelegd).

De warrigheid van de film past dan misschien wel bij de rusteloze natuur van Caravaggio zelf maar uiteindelijk biedt de film daardoor toch minder inzicht in mens en kunstenaar Caravaggio dan je had gehoopt.