Paradise Hills (2019)

De vormgeving in deze dystopische film is werkelijk wonderschoon. Als decor is er een bijzonder gebouw op een eiland met prachtig aangeklede vertrekken te zien. De dames dragen mode die ragfijne Victoriaanse ruches combineert met neon-haar en make-up en dragen bijpassende hologram-juwelen. Een sprookjeswereld die je aan Alice in Wonderland doet denken.

De film speelt zich voornamelijk af in dit retraite Een school waar vrouwen worden hervormd om te handelen volgens de vrouwelijke standaard van delicate, volgzame poppetjes. De rebelse Uma (Emma Roberts) ziet dit uiteraard niet zitten en ze verlangt erna om weg te komen samen met haar vriendinnen Chloe (Danielle McDonald) en Yu (Awkwafina) en Amarna (Eiza Gonzalez). In het verhaal werken een sinistere fantasie-thriller en een op vrouwen gerichte focus, elkaar een beetje tegen.

Dit verhaal schreef regisseuse Alice Waddington samen met Nacho Vigalondo. De reden dat ik de film eigenlijk wilde zien! Helaas schortte er dus wat aan het verhaal. De personages zijn ook vrij simpel gecategoriseerd, en al hangt er wel een mysterieuze sfeer rond 'The Duchess' (een sterke Milla Jovovich er wordt nergens echt duidelijk wat zij nu precies is! Ook de romantische keuzes, waren ietwat jammer. Wat dus een donker sprookje had kunnen worden, werd in plaats daarvan een ietwat alledaagse kostschoolfilm met voorzichtige dystopische elementen. Qua verhaal voldoet 'Paradise Hills' niet helemaal.

Maar met een meer dan aangenaam visueel uiterlijk, decors die erg smaakvol zijn en een prima spelende cast, moet ik bekennen dat dit wel een erg mooi en goed speelfilmdebuut is!

Jammer (alweer).

Qua stilering mag dit er echt wel zijn. Alice Waddington heeft het volgens mij wel in zich om de Tim Burton van een nieuwe generatie te worden. De invloeden van Burton zijn nooit veraf, maar een onmiddelijke kopie is het zeker niet. De film ziet er in ieder geval piekfijn en fantasie-rijk uit.

Maar daar blijft het dan ook wel weer bij. Het mist Waddington duidelijk aan wat extra peper om het ook 90 minuten lang interessant te houden. Het plotje is wat kinderachtig bij momenten, de personages zijn leeg en vervelend. De enige die er een beetje positief uitspringt is Jovovich, maar uiteraard delft zij het onderspit.

Hopelijk durft Waddington in het vervolg haar duistere kant wat meer te omarmen. Dat is uiteindelijk wat deze film mist. Vier flauwe treesjes (met Awkwafina als pijnlijk maar voorspelbaar dieptepunt) in een voorspelbaar plotje is gewoon niet voldoende voor een film als deze. Potentieel genoeg in ieder geval, nu moet het er alleen nog uitkomen.

3.0*

Neen, dit is het dus duidelijk niet. Had gedacht dat op visueel vlak hier nog enigszins van te genieten viel, maar neen, ik vond het er allemaal maar super lelijk uitzien, het was voor mij allemaal kitsch. Met het verhaal kon ik ook helemaal niets en dat gezang van die dame of dames was gewoon niet om aan te horen. En die dames - zeg maar barbiepoppen - zagen er trouwens ook oerlelijk uit. Was blij dat de film daarom ook eindelijk afgelopen was. In het kort gezegd: duidelijk niet aan mij besteed dit filmpje.

1,0*

Onzinfantasie over jonge meiden, die niet helemaal aan de verwachtingen van het thuisfront voldoen. Daarom belanden zij op een afgelegen eiland, waar een verbeterde versie van hen gekloond wordt. Een rammelend nonsensverhaal zonder kop of staart en weinig daar tussenin. Het acteerwerk is hier en daar tenenkrommend slecht. Snel vergeten dus.

Wees godsvruchtig. Wees zwijgzaam. Wees aantrekkelijk. Wees gehoorzaam. Het zijn deugden en condities die men in andere eeuwen aan vrouwen oplegde. In deze film van Alice Waddington die zich in de toekomst afspeelt, zijn ze weer actueel geworden. Jongedames die zich aan dit harnas van deugdzaamheid willen onttrekken, worden heropgevoed in een idyllisch aangelegd heropvoedingskamp.

Emma Roberts is zo’n geval. Veel te individualistisch, veel te mondig en veel te bezig met de ontwikkeling van haar eigen persoonlijkheid. Dat kan dus niet in deze masculiene samenleving. Dergelijke buitenproportionele uitwassen moeten de kop worden ingedrukt met een programma vol afleidende bezigheden (met veel make up en yoga) en agressieve indoctrinatie.

In de film is Emma Roberts ironisch genoeg het enige personage dat werkelijk is uitgerust met een beetje persoonlijkheid en een diepzinniger achtergrond. Bij haar kun je je voorstellen dat zij voor heropvoeding in aanmerking komt. De overige personages (in het bijzonder de mannelijke) zijn vlakjes uitgewerkt en dienen meer als entourage. Roberts weet met die unieke uitdaging niet veel te doen. Mechanisch acterend werkt zij zich door de film, waardoor een intense vorm van interesse en empathie bij mij uitbleef.

Over entourage gesproken. De wereld van Alice Waddington is kleurrijk en gedetailleerd en synoniem aan het woord überkitsch. De film steunt bijna volledig op het sprookjesachtige design, waarin de personages gehuld in bijpassende flamboyante kledij rondzwieren, zonder dat zij uitzonderlijke en spannende avonturen beleven.

En dat is jammer. De feministisch getinte film met invloeden uit het science fiction-, sprookjes- en kostuumdrama genre bevat genoeg basisvoedsel voor talloze diepzinnigheden, intriges en avonturen. Die dingen komen er allemaal niet uit.

Paradise Hills leunt bijna compleet op zijn design. De film is een prachtig visueel festijn, waarin weinig gebeurt. De overduidelijke boodschap die de kijker zegt om geen concessies te doen en vooral de persoon te zijn die je bent, wordt ondubbelzinnig en fantasieloos gebracht en nodigt juist daarom niet uit tot verdere contemplatie. Het is te oppervlakkig, te populair. Bovendien weet je het allemaal al.

Een goede film is Paradise Hills niet. Een aardig schouwspel is het wel.

Best wel een onderhoudend mysterieus fantasieverhaal met oog voor een kleurrijke kitscherige wereld die je doet denken aan één of ander sprookjeswereld waarbij de leuke twist je niet alleen weet te verrassen, maar eigenlijk ook niet zo vergezocht lijkt te zijn. Een mens die alle hoop verloren heeft, zou misschien wel deze unieke kans grijpen wat ook de gevolgen mogen zijn. 6/10

Op afstand een van de meest verwrongen films die ik in de afgelopen jaren gezien heb.

De film speelt met allerhande symboliek van dominantie en submissie, maar zonder daar ook maar enig begrip bij te suggereren of houvast te geven aan hoe dominantie en submissie in de maatschappij van alledag een rol spelen. Een soort Roodkapje voor volwassenen, maar dan zo dat het deel voor de volwassenen er voor het gemak uit weggelaten is - niet begrepen werd door de makers, ongeschikt werd bevonden door de leeftijdskeuring. Alsof je weer vijf bent en de sprookjes van Grimm leest.

Nogal, ehh, onbevredigend daarmee. Het voelt aan alsof de film is gemaakt en bedacht door een of andere alien van een heel verre planeet, die daadwerkelijk niets begrepen heeft van de pornoboekjes die hij ergens op de vuilstort gevonden heeft. Dan liever die klassieker van eerder vanavond in mijn thuisbioscoop - The Company of Wolves (1984), met alle beperkingen van die film. Of die ene film waarin het wel een beetje klopt, Red Riding Hood (2011).