Coureur (2018)

Felix Vereekce [Niels Willaerts] probeert datgene te doen wat zijn vader Mathieu [Koen de Graeve] nooit is gelukt: Een carrière najagen als wielerprof. Zijn verlate puberteit betekent echter dat zijn lichaam te weinig testosteron aanmaakt om dat niveau aan te kunnen. Maar onder de begeleiding van ploegdokter Domenico Piacenca [Carlo Ferrante] lijkt alles mogelijk en is elk middel geoorloofd om de prestaties te verhogen. Zo komt Felix terecht in een cultuur waarin het gebruik van doping de normaalste zaak van de wereld is, maar is dat voor hem wel de juiste weg naar een profcarrière?

Stemmig psychologisch drama geeft een zeer gedetailleerd beeld van de dopingcultuur in de wielerwereld. Regisseur Kenneth Mercken toont je als kijker hoe renners, daardoor aangezet door hun teambazen en doktoren, allerlei methodes aangereikt krijgen om de prestatie te verhogen. Het is fascinerend om te zien, maar Mercken slaat hierin door en dat gaat ten koste van karakterisering. De relatie tussen vader en zoon is oppervlakkig uitgewerkt waardoor je als kijker moeilijk sympathie op kunt brengen voor de kansloze missie van Felix (die overigens bijzonder veel lijkt op Bouke Mollema met een Coup Tom Boonen). De beelden van de trainingen de wedstrijden zijn fraai, maar onderstrepen dat Mercken meer interesse heeft in de wielersport dan in zijn hoofdpersonen.

Geen film waar ik wild van word. Integendeel zelfs, me grotendeels geërgerd aan alle ronduit negatieve scènes die het wielrennen neerhalen. Uiteraard was dopinggebruik in onder meer de jaren 90 en 00 een erg groot probleem, maar de voorstelling zoals die werd weergegeven in de film was een opeenvolging van doemberichten. De tsunami aan negatieve gebeurtenissen lijkt me weinig waarheidsgetrouw. Ook het feit dat de wielerploeg met bijna getrokken messen tegenover elkaar stonden, deed bij me de wenkbrauwen fronsen. Het leek eerder een bootcamp dan een professionele wielerploeg. Zero teammaats, maar ook het management was staalhard en hadden precies ook niet te veel kaas gegeten van koerstactiek.

Wat wel meer dan degelijk was waren de trainingen en de mooie beelden op de fiets. Mooie montage ook, maar daar houdt het dan ook wat op. Jammer dat de focus te veel op het negatieve ligt en niet op het wielrennen zelf of de relatie tussen vader en zoon. Een gemiste kans...

Deze sportfilm eens bekeken, maar het was niet echt een film waar je blij van wordt. De film schetst een heel negatief beeld van de wielersport. Ook de thuissituatie was ook al niet om naar huis te schrijven.

Wel overtuigd geacteerd door de cast en verder zag het er prima uit.

Het is de moeite om hem eens gezien te hebben, maar het is net niet meeslepend genoeg om hem nog een keer te bekijken.

Ik had de indruk dat de makers het vooral wilden hebben over excessen in de topsport en niet zozeer een beeld wilden ophangen over hoe het er echt aan toe gaat in de wielerwereld. Het is inderdaad een onrealistisch beeld, waarbij beloftes de kloten van hun lijf rijden om in het profwereldje te kunnen doorstoten. Iedereen die wat bij zijn verstand is weet dat wat je hier ziet eerder uitzondering dan regel is.

De jacht naar topprestaties heeft nog weinig met een gezonde sportieve "spirit" te maken, maar met onverantwoorde manipulatie van de fysieke grenzen via dopingproducten. De driver voor de jonge Felix is vooral de gespannen relatie met zijn vader en de drang om zich aan hem te bewijzen. Geen regelrechte ramp voor mij, maar wordt bij momenten karikaturaal.