Coureur (2018)

Coureur - Film Festival Gent

Indrukwekkende film. Een bekend thema, maar heel sterk wordt het sluipende mechanisme richting meer en betere middelen getoond. Maar de film toont tegelijkertijd ook de schoonheid van het wielrennen.

Toch wel verbaasd over t gemiddelde ik kon er als wielerliefhebber weinig mee en als filmliefhebber nog minder.

Vond m maar matig. Aangeprezen als een karakterschets, maar dan wel eentje met het tempo van de bezemwagen. Personages zijn ook volledig oninteressant en het missen elke vorm van diepgang. Word ook totaal niet gegrepen door de wielersport.

Zwak 2

Felix Vereekce [Niels Willaerts] probeert datgene te doen wat zijn vader Mathieu [Koen de Graeve] nooit is gelukt: Een carrière najagen als wielerprof. Zijn verlate puberteit betekent echter dat zijn lichaam te weinig testosteron aanmaakt om dat niveau aan te kunnen. Maar onder de begeleiding van ploegdokter Domenico Piacenca [Carlo Ferrante] lijkt alles mogelijk en is elk middel geoorloofd om de prestaties te verhogen. Zo komt Felix terecht in een cultuur waarin het gebruik van doping de normaalste zaak van de wereld is, maar is dat voor hem wel de juiste weg naar een profcarrière?

Stemmig psychologisch drama geeft een zeer gedetailleerd beeld van de dopingcultuur in de wielerwereld. Regisseur Kenneth Mercken toont je als kijker hoe renners, daardoor aangezet door hun teambazen en doktoren, allerlei methodes aangereikt krijgen om de prestatie te verhogen. Het is fascinerend om te zien, maar Mercken slaat hierin door en dat gaat ten koste van karakterisering. De relatie tussen vader en zoon is oppervlakkig uitgewerkt waardoor je als kijker moeilijk sympathie op kunt brengen voor de kansloze missie van Felix (die overigens bijzonder veel lijkt op Bouke Mollema met een Coup Tom Boonen). De beelden van de trainingen de wedstrijden zijn fraai, maar onderstrepen dat Mercken meer interesse heeft in de wielersport dan in zijn hoofdpersonen.

Prima film, hoor. Hoewel het deels autobiografisch is, heb ik niet het idee dat Mercken een totaal realistisch beeld van de wielerwereld heeft willen schetsen. De sfeer was vanaf de eerste seconde beklemmend en er was echt geen moment waarop ik dacht: ha, ja, dit is mooi, nu begrijp ik waarom iemand zo ver kan gaan om deze droom na te jagen. Die droom was vanaf het eerste begin in mijn beleving een nachtmerrie.

De dramatische muziek was er te veel aan, dat had de film niet nodig. De enigszins fragmentarische vertelstructuur vond ik dan wel weer sterk, dat maakte het allemaal nog net een tikkie rauwer.

Die scène met die urine-injecties, daar wilde ik het nog even over hebben. Tering. Daar had ik niet eerder van gehoord. Bestaat dat echt? Lijkt me vrij pijnlijk.

Als film kon het niet overtuigen, de boodschap anders wel.

Voor meer info over het personage/regisseur zie:

Vergeten wielrenner: Mercken, Kenneth - HET IS KOERS! - hetiskoers.nl

Geen film waar ik wild van word. Integendeel zelfs, me grotendeels geërgerd aan alle ronduit negatieve scènes die het wielrennen neerhalen. Uiteraard was dopinggebruik in onder meer de jaren 90 en 00 een erg groot probleem, maar de voorstelling zoals die werd weergegeven in de film was een opeenvolging van doemberichten. De tsunami aan negatieve gebeurtenissen lijkt me weinig waarheidsgetrouw. Ook het feit dat de wielerploeg met bijna getrokken messen tegenover elkaar stonden, deed bij me de wenkbrauwen fronsen. Het leek eerder een bootcamp dan een professionele wielerploeg. Zero teammaats, maar ook het management was staalhard en hadden precies ook niet te veel kaas gegeten van koerstactiek.

Wat wel meer dan degelijk was waren de trainingen en de mooie beelden op de fiets. Mooie montage ook, maar daar houdt het dan ook wat op. Jammer dat de focus te veel op het negatieve ligt en niet op het wielrennen zelf of de relatie tussen vader en zoon. Een gemiste kans...

Mist authenciteit. Misschien ging het zo in kleine oostblokploegen in de jaren 90.

Deze sportfilm eens bekeken, maar het was niet echt een film waar je blij van wordt. De film schetst een heel negatief beeld van de wielersport. Ook de thuissituatie was ook al niet om naar huis te schrijven.

Wel overtuigd geacteerd door de cast en verder zag het er prima uit.

Het is de moeite om hem eens gezien te hebben, maar het is net niet meeslepend genoeg om hem nog een keer te bekijken.

Trage, saaie film.

Ik had de indruk dat de makers het vooral wilden hebben over excessen in de topsport en niet zozeer een beeld wilden ophangen over hoe het er echt aan toe gaat in de wielerwereld. Het is inderdaad een onrealistisch beeld, waarbij beloftes de kloten van hun lijf rijden om in het profwereldje te kunnen doorstoten. Iedereen die wat bij zijn verstand is weet dat wat je hier ziet eerder uitzondering dan regel is.

De jacht naar topprestaties heeft nog weinig met een gezonde sportieve "spirit" te maken, maar met onverantwoorde manipulatie van de fysieke grenzen via dopingproducten. De driver voor de jonge Felix is vooral de gespannen relatie met zijn vader en de drang om zich aan hem te bewijzen. Geen regelrechte ramp voor mij, maar wordt bij momenten karikaturaal.

Een Belgische semi-prof die zijn geluk gaat beproeven bij een marginaal wielerploegje in Italië. Dat is een fantastisch vertrekpunt voor een mooie film over wielrennen. Helaas verzandt het al snel in een iets te slappe karakterschets en blijft er van het fietsen zelf weinig meer over. Krappe voldoende.

Te weinig hoogtepunten door een sober en saai verloop.