Styx (2018)

De film begint sterk met een botsende auto in Gibraltar om de hoofdpersoon te kunnen introduceren als arts. Maar dan, maar dan .... Je houdt je hart vast.

Ze vaart alleen weg op een zeiljacht, niet nadat eerst alle outdoor zeilattributen zijn uitgestald, nieuw en fris van de lever. Zelfs de zeekaart via welke ze een zeetocht maakt, is splinter nieuw (blijkbaar begint ze onvoorbereid aan de reis), als ook het boek van Darwin over Ascension Island dat haar doel wordt. Nooit ingekeken. Hoe knullig wil je het hebben?

Na de onvermijdelijke storm (overduidelijk gefilmd in een badkuip of, vooruit, een zwembad) blijft het verder gelukkig zonnig weer, geheel passend bij haar frisse nieuwe uitzet, en kan de regisseur tot vervelens toe een uur lang zijn boodschap blijven herhalen: vluchtelingen helpen is niet vanzelfsprekend.

Vanwege spoilergevaar zal ik verder stoppen, maar het aantal ongerijmdheden stapelt zich op.

Heeft nu niemand die arme regisseur en actrice gewaarschuwd? Blijkbaar niet.

En de distributeur, heeft die deze film wel gezien voordat-ie hem aankocht?

Een mooi voorbeeld van een fraaie eigentijdse boodschap, maar verpakt in knullige onbenul.

Drama over de in Gibraltar werkende Duitse dokter Rieke [Susanne Wolff] die met haar 12 meter lange zeilboot het avontuur tegemoet zeilt in de vorm van een oceaanreis van Gilbraltar naar Ascension Island, 'net boven St Helena' (sic!). Voor haar is het een ontsnapping van haar dagelijkse werkelijkheid, maar op een dag wordt ze geconfronteerd met een andere werkelijkheid: ze stuit op een op drift geraakte, langzaam zinkende vissersboot vol vluchtelingen. Ze neemt contact op met de kustwacht die belooft hulp te sturen en haar op het hart drukt dat ze zich niet met de zaak moet bemoeien, omdat ze zichzelf daarmee in gevaar brengt. Maar als dokter kan ze het niet over hart verkrijgen om de vluchtelingen de rug te keren, dus besluit Rieke te wachten tot de hulp arriveert. Wanneer die hulp erg lang op zich laat wachten, bekruipt Rieke een duister vermoeden dat haar stelt voor een moeilijke keuze.

Susanne Wolff levert een sterke acteerprestatie af in dit fraai gefilmde, op locatie geschoten zeedrama en het eerste deel van de film - waarin vrijwel geen woord wordt gesproken - is prima. Maar zodra Gedion Wekesa Oduor zijn intrede doet

Indringende en confronterende film waarin de kijker nog maar eens met de neus op de feiten wordt gedrukt als het gaat om de omgang van westerse landen met vluchtelingen. Rike (Susanne Wolff) is een (nood)arts met een passie voor zeilen. Ze trekt er voor langere tijd op uit met haar 12 meter lange zeiljacht 'Asa Gray', dat gelegen is in Gibraltar. De route vaart langs de Afrikaanse kust richting het eiland Ascension. Halverwege haar tocht stuit Rike op een vissersboot in nood, waarop zich honderden vluchtelingen bevinden, en wordt zij geconfronteerd met een terughoudende en zelfs onverschillige kustwacht, die haar adviseert niet zelf te handelen en zich vooral afzijdig te houden: toenadering kan chaos creëren en bovendien kan ze in haar eentje niet veel uitrichten. Omdat hulp ondanks meerdere noodoproepen daartoe uitblijft, wordt Rike voor een duivels dilemma gesteld.

Er wordt weinig gepraat in STYX, genoemd naar de rivier in de Griekse mythologie die de bovenwereld scheidt van de onderwereld en derhalve toepasselijk genoemd kan worden. Dat is ook niet nodig: de beelden vertellen het verhaal in deze visueel krachtige film, die voor het overgrote deel is gefilmd op zee en zonder CGI. Het dilemma waarmee Rike, en daarmee de kijker, zich ziet geconfronteerd is haarscherp en bijzonder frustrerend. Susanne Wolff is daarbij geloofwaardig als de door twijfel en onmacht verscheurde Rike, die wanhopig probeert om hulp te regelen. STYX is een film die meer vragen stelt dan oplossingen biedt en waar de morele verontwaardiging over de omgang met vluchtelingen van afdruipt.

Het onderwerp heeft wel iets maar de film heeft een slome start en het gaat allemaal tergend traag. Het acteerwerk vond ik ook niet zo boeiend, Wolff speelt niet sterk genoeg om de film goed te kunnen dragen.

Een behoorlijk saaie, eentonige film. Het acteerwerk vind ik oké, maar er gebeurt zo weinig, of beter gezegd: er gebeurt te veel van hetzelfde. Daardoor bleef ik niet geïnteresseerd kijken en ik was niet erg onder de indruk. Qua beelden en locatie vind ik het er overigens wel goed uit zien. 2,5*

Vrij inspiratieloze film over een ronddobberend zeiljacht in de oceaan. Geen storm als grote boosdoener hier, maar wel een vluchtelingenboot die op zinken staat waardoor het leven van tientallen (of zelfs meer) vluchtelingen dreigen te verdrinken.

Het plaatst de arts Rike voor een dilemma. Ik vond de openingsscène maar bizar. OK, men wou aangeven dat we te maken hadden met een arts, maar dat kon ook op een andere manier meegegeven worden tijdens het plot op de boot. Nu was de overgang (montage) zelfs héél slordig. Van de ambulance recht naar de boot in een paar seconden, nah!

Veel dialogen zijn er niet natuurlijk. Maar Susanne Wolff deed het wel behoorlijk. Vreemde plotontwikkeling was er ook bij de drenkeling die aan boord werd gehesen. Prima weergave denk ik wat zijn gezondheidstoestand betrof: meer dood als leven, onderkoeld, uitgeput en ga zo maar door. Vreemd om dan een paar uur later rond te huppelen op de boot. Zijn gedrag daaropvolgend valt wel te begrijpen uit pure onmacht en wanhoop. Voorts stelt het allemaal weinig voor behoudens het dilemma en de houding van derden (dat cargoschip én de hulpdiensten) om al dan niet (snel) hulp te bieden...

Een spoedarts bereidt zich voor op een rustige vakantie in een ongerept natuurgebied, maar zal het avontuur van haar leven meemaken dat haar wellicht voor altijd zal tekenen.

Een interessant thema met het vluchtelingenprobleem in beeld, maar het had allemaal beter gekund want de film blijft, vooral naar het einde toe, nogal onduidelijk.

Ook filmisch was het niet zo best. Zowel de scènes tijdens de storm als deze bij het binnendringen van het noodlijdende schip zijn verwarrend en donker.

Susanne Wolff deed het overigens voortreffelijk.