Ramen Teh (2018)

Geen film om te kijken als je honger hebt, want van de 89 minuten die de film duurt zitten er zeker 60 vol met overheerlijk lijkende kleurrijke gerechten. Eigenlijk is het voedsel de hoofdpersoon in deze film en de regisseur lijkt ook te zeggen dat eten een soort universele taal is waarmee je de strijdbijl begraaft. Dat eten is sowieso in vel Aziatische film een belangrijk thema, maar ik denk ook wel dat het hier zal helpen bij belangrijke bilaterale overleggen of voor integratie. De Nederlander wat vaker naar de Syriër of Turk, de moslim wat vaker boerenkool met worst. Echt, daar wordt een land beter van.

Enfin, erg fijne film voor ruim een uur lang. Het laatste halfuur komt het drama en de familiegeschiedenis wat meer naar voren met nog wel enkele mooie momenten, maar als geheel een stuk minder. Want dat eerste uur toont juist datgene waar ik van houd. Een sfeerschets, prachtige sprekende en sfeervolle beelden van Singapore (en daarvoor Japan), mooi ingetogen spel en weinig plot maar gewoon alledaagse gebeurtenissen van mensen die bijvoorbeeld aan het eten zijn. De stad leeft echt, met alle avondtentjes, restaurantjes, food hallen en markten, echt heerlijk om in te verdwalen. En tussendoor enkele lieve flash backs naar een verliefd stelletje en hun samenzijn. 4,0*.

Lust voor het oog. Je zou zonder meer zo het vliegtuig nemen naar Singapore. Mooie verhaallijn. Warme, menselijke film.

Qua verhaal vond ik het allemaal niet zo heel interessant, wat betreft karakters en het toch wat zoetsappige familie- en relatiegebeuren. Maar ik heb alsnog een prima avond gehad met Ramen Teh. Als reizen er een jaartje niet inzit, moet ik de exotica maar naar hier halen, en Ramen Teh is daar een fantastische film voor. Fijne sfeertekeningen van typisch Japanse en Singaporese situaties, en eten, heel veel heerlijk uitziend, dampend eten. Het eten verbindt in de film, en ook ik krijg spontaan zin om het vliegtuig naar het Verre Oosten te pakken om lekker op de food-markten de lokale delicatessen te verkennen. Ik was weer even een kleine anderhalf uur weg. En dat de film zelf buiten het eten niet zoveel voorstelt, soit.

The bold and the beautiful ontmoet Heel Holland bakt. Van beide heb ik nooit meer dan voorfilmpjes gezien en dat had ik graag zo willen houden, maar Eric Khoo besliste anders. Laat je niet misleiden door de berichten hier, het overgrote deel van de film is een melig familiedrama, inclusief fletse flashbacks, ondersteund door generieke filmmuziek en acteerwerk van een bedroevend niveau. Af en toe wordt er gekookt en gegeten. Als film is het echter niet te hachelen.