Prospect (2018)

Een independent lo-fi sciencefiction filmpje met bijbehorend mini budget. Maar ondanks dat het ontbreken van een flinke sloot geld absoluut zichtbaar is, stoort het nergens. Sterker nog, het feit dat de makers creatief met de kosten om moesten gaan levert een fantastische en originele setting op. Geen hypermoderne hightech wapens en ruimteschepen, maar vieze en half beschadigde spullen in jaren 80 stijl. Daarbij boeit het redelijk trage verhaal van begin tot eind, en laat de jonge Sophie Thatcher zien heel wat in haar mars te hebben. Deze sympathieke post-apocalyptische-retro-sciencefiction-western is vast niet voor iedereen weggelegd. Maar voor filmkijkers die zich niet alleen op blockbusters toeleggen, zeker het proberen waard.

Dit is een geweldig Sciencefiction, met een vrij eenvoudig verhaal over overleven op een buitenlandse planeet. Langzaam maar opwindend. De hele sfeer is geweldig, van de kleurfilters tot de praktische effecten en de decors. Alles ziet er ongelooflijk goed uit.Het gaf me ook nergens het gevoel dat het met een laag budget was gemaakt. Ik kreeg van deze film vaak een beetje hetzelfde gevoel als bv; The City of Lost Children, Twelve Monkeys, Star Wars(1977) of Alien, klassiekers in het genre. Een soort Retro maar in de beste zin van het woord! Gemaakt met eenvoudige middelen en met liefde voor details. Alhoewel het budget nog een stuk lager moet zijn geweest, als de voorbeelden. En eens te meer blijkt dat; met een goed idee en sterk acteerwerk, budgetbeperkingen nauwelijks van belang hoeven te zijn (zelfs voor Sci-Fi.)

Echter deze film speelt zich dan wel af in een interstellaire wereld, maar heeft ook veel gemeen met westerns. Vuurgevechten met geweren (hier heten ze 'werpers'), de tenten die de native huisvesten, gewelddadigheden om ​​natuurlijke bronnen te delven, (weliswaar edelstenen en geen goud) en het gevoel dat iedereen op het randje leeft van beschaving . En in dat op zich is het dan ook meer dan logisch dat er geen moordende aliens in het giftig bos leven. Zeg; 'True grit' maar dan op een buitenaardse maan.

Er zijn geen ruimtegevechten, explosies of erg flitsende visuele effecten. In plaats daarvan is het een goed verteld verhaal over mensen in een interplanetaire context. Met een geweldige stijlvolle interessante mix van futuristisch en retro design. Ik heb hiervan zwaar genoten!

Een low budget filmpje maar helemaal niet onaardig, zo zie je maar dat er geen bakken met geld voor nodig zijn om een leuke film te maken. We krijgen weliswaar geen spectaculaire cgi/sfx te zien maar het verhaal is onderhoudend genoeg en de cast speelt ook niet slecht. Een topper kan ik het ook weer niet noemen maar het is zeker wel een voldoende waard. Ik heb me niet verveeld in ieder geval.

The Queen's Lair.

That's a theory.

Wat een fantastische SF was dit. Niet omdat er adembenemende ruimtelandschappen worden getoond. Of omdat er indrukwekkende, galactische veldslagen worden geleverd. En je krijgt ook geen verzameling exotisch uitziende buitenaardse wezens te zien. Om eerlijk te zijn, ziet alles er redelijk goedkoop uit. Alsof iemand de rekwisietenkamer van grote filmmaatschappijen heeft afgeschuimd om restanten van oude fiction-films te verzamelen. Het ruimtetuig, een drop-pod, waarmee Cee (Sophie Thatcher) en haar vader Damon (Jay Duplass) op een onbekende groene, moerasachtige planeet landen, lijkt wel op een oude plastieken vuilbak vol met mechanische druktoetsen en hendels voorzien van instructies in een vreemde taal. Ik moest direct terugdenken aan de oude Moulinex keukenapparaten die mijn moeder vroeger gebruikte. En kortstondig moest ik terugdenken aan de eerste Star-Wars film uit de jaren 70. En aan oude SF-boeken uit de bibliotheek die ik verslond als jonge knaap. En de filmaffiche lijkt ook wel afkomstig te zijn van zo’n boekomslag.

Misschien komt het ook doordat ik zo gefascineerd werd door dit fantasierijk universum wat de makers creëerden. Het beperkte budget zorgde ervoor dat men inventief moest zijn en met beperkte middelen een scifi wereld moest ontwikkelen. Een omgeving die niet aards leek en waar onbekende technieken werden gebruikt. Om eerlijk te zijn verstond ik eigenlijk grotendeels niet waar het nu over ging. Wat moesten Cee en haar vader eigenlijk komen ontginnen? Waren de knikkerachtige bollen, Aurelac genaamd, een bron van energie? Of waren het edelstenen? Geen flauw idee. Maar dat ze veel waard zijn was overduidelijk. En deze waarde zorgde er ook voor dat rondzwervende figuren (blijkbaar zijn er veel van die landingstuigen die pech hebben) op elkaars oogst azen. Dat ondervinden Cee en Damon op een bepaald moment als ze op Ezra (Pedro Pascal) en zijn kompaan stuiten. En vanaf dan is het een gevecht om te overleven.

Ik begrijp het dat sommigen dit een trage film vinden en dat men zal klagen over het gebrek aan actie. Nee, dit is geen film met heldhaftige lasergevechten (ook al is er sporadisch een vuurgevecht te beleven) en intergalactische achtervolgingen. Maar als je erin slaagt om je in te leven in deze vreemde wereld, zoals ik deed, dan wordt alles ineens boeiender. Ik vond de dialogen tussen Cee en Ezra op bepaalde momenten aandoenlijk. En ook al staan ze lijnrecht tegenover elkaar, toch is er die plotse verstandhouding en aanvaarding waardoor ze gericht gaan samenwerken om deze planeet te ontvluchten.

Het decor waar het zich afpeelt is niet echt onaards te noemen. Een moerasachtig oerwoud vol vreemdsoortige, met mos bedekte bomen en reusachtige varens. Afgewisseld met rietachtige landschappen waar je elk moment verwacht dat een wilde eend voorbij vliegt. Maar deze twee personages die zich voortbewegen in een ouderwets ruimtepak met een gigantische ruimtehelm en een slang die ze verbindt, zorgen ervoor dat het als een sciencefiction aanvoelt. En het zijn ook andere minuscule details die hiervoor zorgen. Zoals de steampunk koptelefoon die Cee bezit of de vreemdsoortige taal die ze in haar notitieboekje kribbelt. En als ze stuiten op een religieuze groepering die in een gewone kampeertent op deze planeet verblijven, krijg je toch eventjes dat gevoel dat je in een ander zonnestelsel zit.

Alle respect voor Sophie Thatcher die met deze film haar debuut maakt op het grote doek. Ze speelde zo naturelle en ontspannen dat het niet op acteren leek. Een mysterieuze tiener met een mysterieus verleden. Een meisje dat niet veel over haar verleden weet en blijkbaar nooit een echte thuis kende in haar leven. Het verrassendste was wel hoe je haar volwassen ziet worden naarmate de film vordert. Een fantastische acteerprestatie. De meest kleurrijke figuur is die wel van Pedro Pascal. Een soort vrijbuiter die bars overkomt maar telkens zo’n lyrische, verbaal overdreven taal gebruikt (somtijds moeilijk te begrijpen) dat hetgeen hij vraagt of vertelt onwezenlijk belangrijk lijkt. De chemie tussen de beide personages is wat deze film voortdrijft tot aan de finale.

“Prospect” is een intrigerende film waarbij het gebruik van interessante en inventieve ingrediënten voor een boeiende cocktail zorgt en die leidt naar een vreemdsoortige, retro SF. Het enige wat de twee aan elkaar verbonden (letterlijk en figuurlijk) hoofdpersonen willen bereiken, is een veilige terugkeer naar het moederschip. En tijd is van belang daar ze op een welbepaald moment tijdens de omwenteling die lancering moeten maken. Misschien is het qua verhaallijn redelijk simplistisch. Maar naar mijn gevoel past deze verhaallijn perfect bij het minimalistisch uitzicht van deze uiterst geslaagde SF film. Voor SF-liefhebbers is dit toch wel een aanrader!

4*

Aardige film waarin een vader en een meisje op een planeet landen om daar naar een kostbaar materiaal te zoeken. Vanwege het bescheiden budget (nagenoeg) geen gebruik van CGI in deze sci-fi film, en dat geeft het geheel zeker een bepaalde charme. Redelijk avontuurlijk, maar het tempo ligt wat te laag voor een film als deze en wordt hierdoor wat langdradig.

Film heeft een hoop potentie maar weet die maar moeilijk in te lossen. Miste vooral het 'punt' van de film een beetje. Vader en Dochter crashen op een maan, vader wordt vermoord, dochter werkt na lang wikken en wegen mee met de moordenaar en samen keren ze terug. Plotje dat je nog op een bierviltje kwijt kunt.

Nu hoeft dat op zich niet erg te zijn mocht de planeet/maan zelf leuk zijn vormgegeven, maar hoewel de film er op zich visueel best netjes uit ziet valt het voor de rest nogal tegen op dat gebied. Had zich inderdaad net zo goed in de Amazone of iets dergelijks af kunnen spelen. Hier en daar zeker wel wat leuke vondsten, voor de rest vooral een hoop ideetjes die je in soortgelijke films al beter uitgewerkt hebt zien worden. Wat wordt bijvoorbeeld die hele inheemse stam ook flauw neergezet.

Het kijkt allemaal best vlot weg en de wat avontuurlijke aard van de film ligt me wel. Maar verder toch een tikje te mager. Budget zal ook wel een factor zijn. 2,5*.

Erg saaie low budget SF-film, karig qua plot en bevolkt door oninteressante personages. De retro production design is cool gedaan en hoofdrolspeelster Sophie Thatcher is een leuke verschijning, maar een nijpend gebrek aan spanning en aktie doet het geheel al snel de das om. Visueel best in orde en enig talent kan de makers niet ontzegd worden, maar het is het allemaal net niet.

Leuk.

Ik moest bij deze film een beetje aan de nieuwe Claire Denis denken. Twee films die het sci-fi genre gebruiken om een eerder arthouse-achtig filmpje neer te zetten. Gelukkig loopt dat hier heel wat beter af, al waren er nog steeds enkele dingen die me stoorden.

Vooral die retro-scifi look vond ik wat lui. Dat het er allemaal wat oubollig uitziet is niet eens zo'n probleem, da's een beetje eigen aan realtistische scifi zelf, maar dat gedoe met de koptelefoon en de brakke wereldmuziek hoeft voor mij echt niet. Sowieso was de muziek wel weer een minpuntje, een pijnpunt van vele arthouse-achtige films tegenwoordig.

Visueel gelukkig een stuk interessanter. Vond de planeet mysterieus en avontuurlijk genoeg. Het plotje dat zich ontvouwt was niet geweldig verder, maar hield de aandacht wel voldoende vast. De film mist inderdaad een beetje een doel en echt indrukwekkend werd het nergens, maar het was verder wel een degelijk ruimtetripje. Potentieel genoeg, maar het komt er nog niet helemaal uit.

3.5*

Matig filmpje waarbij het idee rond de edelstenen en de rol van Sophie Thatcher nog wel punten weet te scoren. Maar voor de rest is dit een lang uitgesponnen zitje waar je meestal zit te kijken naar twee mensen die zich een weg banen door een bos. Veel is er niet zien, nu verwacht ik ook geen bombastisch gedoe, maar alleen naar het einde toe komt er wat shot in de film. Ook op visueel vlak weet de film mij niet te raken. Ja...veel bos ....maar voor de rest laat het weinig indruk na. Het verhaal stelt ook weinig voor en spannend is het allerminst. 5/10

Matige B-film die pijnlijk lang duurt.

Men heeft een lokaal containerpark geplunderd en daarmee een raket in elkaar geflanst en die in één of ander bos gezet.

Acteurs lopen verloren in een verhaal met totaal gebrek aan logica.

Te pas en te onpas nog een streep hippe indie herrie als soundtrack wat een helse beproeving voor de oren is.

Verhaal is totaal ongeloofwaardig en einde is totaal van de pot gerukt.

Te mijden als de pest.

Niet te lang en redelijk onderhoudend, maar Prospect weet niet het maximale eruit te halen door een gebrek aan suspense of interessante wendingen en het lage budget is daarvoor geen excuus. Het is misschien jammer dat we de landingscapsule niet in de ruimte kunnen bekijken maar da's acceptabel. De laatste scenes evengoed, die toch wel belangrijk zijn, zijn wel erg donker geschoten. Echte spanning heb ik ook niet gevoeld, wel dat de edelsteenzoekers zich op een zeer onaangename en harde wereld bevinden, waarbij de manier van ontginnen van het felbegeerde spul ook erg vies aandoet. Aan de acteurs ligt het niet maar het einde is ook echt afgeraffeld zonder creatieve oplossingen. De planeet doet nog wel overtuigend aan.

De film heeft een aantal opvallende merkwaardigheden. Zo heeft met name schurk Pascal in het begin de neiging veel in rijm te praten en door de film heen heeft hij een aparte manier van praten (niet qua performance maar qua teksten). Verder probeert de film een impressie te geven van popmuziek in de toekomst, het komt vooral lawaaiierig over (en wordt op die manier soms ook als wapen benut).

Eindoordeel: meh.

Onderhoudende scifi film over een soort goudzoekers op een giftige planeet. De "goudzoekers" zijn hier ruimtevaarders.

Eens een keer keer uiterst geavanceerde ruimteschepen, maar met knopjes en handels te bedienen koekblik.

Eenmaal op de planeet begint een overlevingsavontuur en laat de hebzucht sporen na.

Er gebeurt niet erg veel. Zo nu en dan wat actie.

Prima geacteerd door Pedro Pascal en Spohie Thatcher.

Het decor is eenvoudig. Nauwelijks CGI.