Siembamba (2018)

De film heeft te veel pretenties waardoor het helaas wel moet mislukken.

Openend met verontrustende beelden geplaatst in 1901 tijdens de tweede Boerenoorlog (Zuid-Afrika) zien we een Nederlandse priester (Brandon Auret, bijrolletjes in Elysium, District 9 en Chappie) en een vroedvrouw in een ritueel pasgeboren baby's van Nederlandse vrouwen, die werden verkracht in concentratiekampen, vermoorden door eerst hun nek te breken en daarna van een klif te gooien. Dit had op zich al een interessante invalshoek voor een horror kunnen zijn!

Echter hierna verplaatst de film zich naar ergens in de huidige tijd. En zien we Chloe van Heerden (Reine Swart, Syfy-series) samen met haar moeder naar huis toe rijden. Onderweg vraagt haar moeder wie de vader van haar kind is. Chloe antwoord niet en mama start daarna het Zuid-Afrikaanse kinderrijmpje waar de film zijn naam aan dank;

"Hush, little baby. Ring his neck and throw him in a ditch!"

Dat lugubere wiegeliedje was een tweede goede vondst om een horrorfilm op te bouwen. Echter (en daar gaat het mis) wil de schrijver van het verhaal de psychologische kant op. Bevallingstrauma, onverwerkt trauma van iets uit het verleden (wat al weg werd geven in het begin) het ontbreken van een vader of moederliefde, paranoia enz. Het liedje werd niet meer effectief gebruikt en afgezien van het soms zien van een vrouw in het zwart is er bijna geen enkele link meer met het gebeuren in 1901. Af en toe wat niet werkende jump-scares die alleen maar verwarring veroorzaakte en eindeloze reeks denkbeeldige scènes (op één scene na is het ook nooit in beeld) van wat Chloe de baby wil aan doen. Terwijl de personages minder ontwikkeld zijn dan de meeste slasher-slachtoffers. Voor de twee leuke ideeën een half puntje meer maar eigenlijk is deze film domweg onder de maat.

Zuid-Afrikaanse mislukte poging tot horror.

Oh jongens, dit was een helse zit. 86 minuten is een korte speeltijd maar het bleef maar duren. De helft van de tijd was ik zo gefrustreerd door de verschrikkelijk goedkope jumpscares, dubieuze cinematografie en het onvermogen van de makers om een boeiend verhaal te vertellen. De andere helft was ik aan het worstelen om mijn ogen open te houden. Misschien dat de film daarom The Lullaby noemt?

1*