When We First Met (2018)

Ach ik ben altijd wel een sucker voor dit soort voorspelbare filmpjes.
Er zit dan ook weinig verassing in de film en je krijgt al snel door dat Devine's personage, Noah uiteindelijk voor die Carrie zal gaan ipv Avery. Toch houdt het luchtige sfeertje zich wel redelijk staande en heeft het onschuldige karakter van de film ook z'n charmes.
Je dient eerst wel door een moeizaam begin van de film heen te worstelen (Devine is wel beperkt, hij kan geen dronken personage spelen) en blijven de personages een beetje aan de oppervlakte borrelen.

2,5*

Matige komedie. Te veel wil de film leuk zijn, maar dan lukt dat juist niet. Het beste zijn juist kleine lieve momenten zonder dadendrang, zoals de eerste vijf minuten en tegen het eind (als hij met het andere meisje ineens die klik heeft) maar te vaak echter haalt de film dat niveau nergens. Ook niets bijzonders in te ontdekken verder, en dan blijft er weinig over. 1,5*.

“I'm stuck here, and the girl that I love is dating someone else. Is that what you're saying?”

“Yeah. Story of my life.”

Aardig. Weer een Groundhog Day variant, en weer een film die niet in de schaduw kan staan van deze klassieker. Maar als op zichzelf staande film is When We First Met best vermakelijk, en de acteurs zijn degelijk. Devine kan soms strontvervelend zijn, maar vaker kan ik ook gewoon om hem lachen. Geen hoogstaande humor, maar soms heb ik gewoon zin in een flauwe komedie met wat romantiek en een sentimenteel einde.

En ik dacht dat ik het nooit zou zeggen, maar Alexandra Daddario wordt qua 'cuteness' nog overtroffen door Shelley Hennig. Dat kan ook komen omdat Hennig duidelijk een betere actrice is dan Daddario, en ik een zwak heb voor bier- en shotjes drinkende vrouwen in basketbalshirts. Dat laatste zal het wel zijn.

Tja, ik vond het een leuke en plezante film om te volgen. Wel een beetje bizar want ik kan de kritiek hier wel volgen. Maar ik vind verhalen rond tijdreizen meestal wel interessant om te volgen en het concept hier wordt wel leuk gebracht. De hoofdacteur laat me eigenlijk koud en inderdaad als love interest wat ongeloofwaardig. Daarbij zie ik hem meer met een objectieve bril gezien het feit dat die gast voor mij wat onbekend is. Ik ken hem wel ergens van...maar meer ook niet. Daarentegen wordt zijn rol ruim goed gemaakt door twee mooie verschijningen : Alexandra Daddario en Shelley Hennig. Vooral die laatste kwam leuk over. Naderhand zag ik pas dat ze de hoofdrol speelde in Unfriended. Leuke, ontspannende film. 7/10

Adam Devine en Daddario samen in een Groundhog-esque romcom, what's not to like? Hele sympathieke, lieve en bovenal simpele flick met luchtige humor. Devine blijft voor velen een tikkie love it or hate it... in mijn geval (zeker dankzij Workaholics) zie ik dit type komedie-acteur graag, beetje in hetzelfde hokje te plaatsen als Andy Samberg. Sandel's The DUFF (2015) was ook al verrassend leuk (op een soortgelijke manier), dus dat biedt wel enig perspectief voor Goosebumps 2: Haunted Halloween (2018) .

Gekeken omdat de film in New Orleans speelt, waar ik een tijd gewoond heb. De film laat zeker wat van de stad zien, maar het voelt aan alsof er meer gedaan had kunnen worden. Zoals Hennigs karakter die in een Lakers shirt rondloopt. Dat had natuurlijk een Pelicans shirt moeten zijn. Dit soort details hadden ervoor kunnen zorgen dat het meer aanvoelt alsof het in New Orleans speelt in plaats van dat het in New Orleans opgenomen is.

Het plot doet denken aan Groundhog Day, maar heeft gelukkig genoeg eigen karakter; het herbeleven van dezelfde dag gaat niet helemaal hetzelfde. DeVine ken ik uit Modern Family, waar ik zijn karakter vrij irritant vond. Hier is zijn karakter niet veel anders, soms een beetje over de top, maar er zijn soms toch wel aardige momenten, met name als hij dronken is.

Al met al redelijk, maar er had meer ingezeten dan eruit gehaald wordt. 2,5*.