L'Apparition (2018)

Tegen de sluimerende achtergrond van corruptie en religieuze exploitatie nemen Gianolli en zijn twee coscenaristen alle tijd om de geleidelijke toenadering tussen de verlichte journalist en de verlichte gelovige uit te werken. In eerste instantie lijkt de kloof tussen de twee immens: Jacques rouwt om de verse dood van een collega die altijd en overal naar feiten zocht, terwijl Anna juist omarmd heeft wat ze nooit bewijzen kan. Beiden spelen of denken dat ze weten wat waarheid is; ze hebben maar deels gelijk. De antwoorden van L’Apparition – de waarheden, zo je wilt – houden het echte mysterie in stand.

Gianolli onderstreept het kunstmatige onderscheid tussen geloof en wetenschap met een wat belerende voice-over. ‘’De waarheid ligt altijd elders’’, mijmert Jacques in de slotakte. Die uitspraak mag dan passen in de kern van het verhaal, ze is ook wat tekenend voor een film die de kracht van beelden af en toe vergeet. Gianolli had de waarheid meer kunnen tonen en minder kunnen vertellen.

uitgebreide recensie

Aantrekkingspolen Vincent Lindon, garant voor een goede rolinvulling, en Xavier Giannoli, steeds origineel (onlangs nog Catherine Frot in het waanzinnige "Marguerite" en enkele jaren terug het charmante "Si j'étais Chanteur" met "entertainer" Depardieu, om maar die twee te noemen), schotelen met deze "l'Apparition" iets totaal verrassends en ongewoons voor.

Lindon is de concreetdenkende, realistische en kritisch ingestelde oorlogsjournalist die precies om die kenmerken wordt ingeschakeld in een kerkelijke commissie die de echtheid van een "verschijning" moet onderzoeken. De aanpak van onze journalist raakt echter op geen enkel punt de opzet van de commissie, zodat we een film krijgen die weliswaar ook erg op het psychologisch vlak wordt uitgewerkt maar anderzijds het allure inhoudt van recherchewerk in een misdaadzaak.

Het is complex en de kijker wordt wel aan zijn lot overgelaten om tot een besluit te komen die de waarheid inhoudt.

Boeiend blijft het wel op meerdere vlakken, zekerlijk wanneer de commerciële benadering van toch iets dat miljoenen mensen emotioneel bindt, op het voorplan treedt.

Voer voor discussie achteraf, zonder twijfel, en...Lindon was weer uitstekend en Giannoli weer verrassend.

Een godallemachtig langzame, lange en saaie film waarin niets interessants gebeurt of wordt gezegd. De film begint ermee dat de journalist Jacque wordt uitgenodigd om deel te nemen aan een commissie die een canoniek onderzoek doet naar een Maria-verschijning en dat wordt precies zo saai verteld en in beeld gebracht als het klinkt. En beter wordt het niet want vervolgens moeten we twee uur kijken naar dat onderzoek dat niet vordert zodat we twee uur later nog precies even veel weten als in het begin: niets. Er worden zelfs geen aanwijzingen gegeven dat het meisje de zaak belazert, dat ze wordt gebruikt door de mensen om haar heen of dat haar verhaal waar is om zo de film nog een beetje spannend te maken voor de kijker: er wordt simpelweg niets gesuggereerd zodat de film puur nietszeggend en slaapverwekkend is. De film lijkt dan af te sluiten met het cliché dat we de waarheid nu eenmaal niet kunnen kennen en dat het de vrije keuze van het geloof is om te geloven in het mysterie en in hetgeen je niet kunt zien of bewijzen. Maar dan blijkt het meisje toch nog de sleutel van het mysterie aan de journalist te hebben weggegeven en krijgen we in een soort epiloog de oplossing van het raadsel welke oplossing echter ook vooral erg oninteressant is en ze eigenlijk beter achterwege hadden kunnen laten.

Kortom, deze film is een heuse beproeving voor de kijker en ik raad ‘m niemand aan!

Jacques Mayano [Vincent Lindon] is een oorlogverslaggever die sinds de tragische dood van zijn vaste fotograaf tijdelijk arbeidsongeschikt is verklaard. Hij staat zelf te popelen om weer te beginnen dus wanneer het Vaticaan zijn hulp inroept, besluit hij daar gehoor aan te geven. Jacques neemt zitting in een commissie die moet vaststellen of de 18-jarige Anna [Galatéa Bellugi], alsmede een relikwie, heilig verklaart dient te worden. Wanneer hij de enigmatische Anna ontmoet is hij weliswaar onder de indruk, maar dat weerhoudt Jacques er niet van diep in Anna's verleden te duiken.

De introductie van het basisverhaal is intrigerend, evenals de introductie van Anna. Wanneer het scenario zich richt op het journalistieke graafwerk, begeeft het zich op bekende en beduidend minder interessante paden waardoor het tweede kwart behoorlijk saai is. Pas wanneer Jacques een ontdekking doet die hem persoonlijk raakt, komt het weer tot leven, helaas is dat slechts van korte duur, ook al omdat de ontknoping weinig interessant is.

L'Apparition is lange tijd een onderhoudende en intrigerende film, waarbij de spanning stap voor stap wordt opgebouwd, maar die aan het eind jammerlijk als een te lang opgeblazen ballon uit elkaar klapt. Journalist Jacques (Vincent Lindon) wordt, nadat hij in de ziektewet is beland als gevolg van een traumatische gebeurtenis tijdens zijn werk, door het Vaticaan gevraagd om onderzoek te doen naar een vermeende bovennatuurlijke gebeurtenis. Vanaf het moment dat het multidisciplinaire onderzoeksteam aan de slag gaat, volgt de ene plotwending na de andere, waarbij je als kijker regelmatig op het verkeerde been wordt gezet maar geen stap dichter bij de oplossing komt en je met steeds meer vragen komt te zitten. Vincent Lindon zet een overtuigende rol neer, wat ook geldt voor de intrigerende Galatéa Bellugi als Anna, het 18-jarige meisje dat de heilige maagd Maria aan zich zou hebben zien verschijnen. De overige karakters, met name diegenen die verbonden zijn aan de kerk, neigen enigszins naar het karikaturale. Sommige gebeurtenissen in de film zijn wat onaannemelijk, zoals het feit dat Jacques blijkbaar ongemerkt een grote klus voor het Vaticaan kan klaren terwijl hij bij zijn werkgever in de ziektewet zit.

Zoals gezegd is het einde van de film een deceptie. Doordat er dan ruim twee uur lang één groot mistgordijn is opgetrokken verlang en verwacht je antwoorden op de vele vragen die dan zijn gerezen. Die komen echter niet. De film komt dan wat mij betreft niet weg met oneliners als dat de waarheid altijd ergens anders ligt.