Hey Arnold: The Jungle Movie (2017)

Hey Arnold is nostalgie. Het was destijds één van mijn favorieten jeugdseries omdat het de minder plezierige kanten van de wereld kon aankaarten, maar dit deed de serie met een lichte ondertoon en absurdistische humor. Wat The Jungle Movie heel goed doet is hoe het de serie weet na te creëren: de animatiestijl is een fijne update van de oude stijl en de stemmen klinken identiek als de oude, alsof het een oude opname is. In de eerste helft sloeg de film er goed in de sfeer, het hart en de humor van de serie te pakken. In de tweede helft verloor ik echter mijn interesse omdat het teveel ging afwijken van wat Hey Arnold leuk maakte. In de eerste helft zie je allerlei nostalgische figuren terug, waarvan de meeste een kort moment hebben waarin je word herinnerd aan wie ze waren. Deze personage-momenten waren op een leuke manier in een nieuw verhaal verwerkt ipv dat het oude scenes nadeed. Ik kon regelmatig lachen om de grappen omtrent deze personages, vooral die van Helga.

Het was een slimme zet het over Arnold zijn ouders te doen geziene dit een onderwerp is dat een rol speelde in de serie, maar nooit een antwoord kreeg. Dit maakte mij nieuwsgierig naar waar het verhaal mee ging aankomen. Ik haakte echter af op de 2e helft omdat het verhaal niet meer voelde alsof ik Hey Arnold aan het kijken was, maar eerder Ducktales of The Wild Thornberrys. Hey Arnold ging over het alledaagse leven: school, buren, familie, vrienden etc. Het ging niet over landen afreizen, schatten zoeken, vallen ontwijken en boeven bevechten alsof je een Indiana Jones cartoon aan het kijken bent. Het wijkt teveel af van waar de serie over ging. Zelfs als ik daaroverheen kijk dan is het avontuur aspect iets te flauw en cliché om in te komen (Het hele plan van zijn ouders om het middel tegen de slaapziekte niet in te nemen, maar in plaats daarvan het op zo’n cryptische manier verstoppen was ronduit een domme plothole. Ze hadden het middel maar gebruikte het niet).

Ik ben blij het gezien te hebben voor de leuke eerste helft. Een fijne terugkeer naar een nostalgisch universum. Het cliché en flauwe avontuur gedeelte ontnam echter teveel om het een positief cijfer te geven.

2,5*