My Generation (2017)

Een leuke documentaire over de Swinging Sixties in London met in de eerste plaats heel veel leuke popliedjes uit die tijd. De documentaire benadrukt sterk dat de revolutie die vanuit London plaatsvond in de jaren ’60 bovenal een klassenrevolutie was: voor het eerst werd de cultuur en de maatschappij niet meer gedomineerd door de hogere klasse met hun bekakte Engels en deftigheid maar door de ‘gewone’ mensen met hun Cockney-accent, mede geïnspireerd door het Amerikaanse voorbeeld (Elvis Presley) in welke Nieuwe Wereld immers nooit een klassenhiërarchie heeft bestaan. De basis lag in de kunstacademici en de pop-art: het populaire en de cultuur van de gewone mensen was een inspiratie geworden. Maar het was behalve een revolutie van de arbeidersklasse tegen de hoge klasse natuurlijk ook een revolutie van jonge generatie tegen de oudere generatie die voor alles regels had en controle wilden uitoefenen, hetgeen zich uitte in een nieuwe moraal (minirokjes), vrijheid (kunnen doen waar je zin in hebt) en rebellie. Voor het eerst gingen jongeren de maatschappij bepalen.

Het derde deel van de docu wil de schaduwzijde belichten maar komt daarin niet verder dan vertellen dat iedereen drugs ging gebruiken. Ik weet niet wat daar donker aan is: ik heb drugs gebruikt en er alleen maar van genoten, vele jongeren gebruiken in deze tijd drugs en genieten daar alleen maar van en in de jaren ’60 is dat begonnen zonder veel schaduwzijden (mijn visie op hippies, drugs en hoe die onze maatschappij hebben veranderd heb ik hier beschreven: Geband van Joop: Een geschiedenisje van hippiedom en onmaatschappelijkheid - gebandvanjoop.blogspot.com). Ook leuk dat McCartney in een interview eerlijk opbiechtte vier keer LSD te hebben gebruikt. Wel is na een paar jaar het feest geëindigd, misschien omdat de revolutie succesvol was of simpelweg omdat in de woorden van Prince “parties weren’t meant to last”...

Wat opvalt is dat de revolutie in wezen slechts het liberalisme als ideologie vestigde: men brak met de tradities, met de kuddegeest; de individuele vrijheid werd gevierd en het leven werd bovenal een kwestie van plezier maken (met veel felle kleuren om op te vallen). Maar zij was ook liberaal in haar commercie, competitiedrang, meritocratie en kapitalisme: het ging erom dat nu ook jongeren en mensen zonder opleiding succes konden hebben en veel geld konden verdienden als ze tenminste een talent hadden. Met name popmuziek was de manier om zonder iets geleerd te hebben snel (commercieel) de top te halen, hetgeen bovenal The Beatles bewezen.

Je vraagt je overigens af waarom deze Amerikaanse revolutie op Britse bodem omgekeerd als een ‘Britse invasie’ ook weer Amerika veroverde. Mogelijk had het in de VS behalve de vorm van een jongerenrevolutie ook de vorm van een progressieve revolutie tegen de conservatieve geest of een revolutie van de stad tegen het platteland. En misschien waren het de Britten die de rassenbarriere doorbraken en de blanke Amerikaanse jeugd in contact brachten met de zwarte roots van rock 'n' roll. Maar daar ging deze documentaire niet over.

David Batty slaagde erin vrijwel alle iconen van The British invasion en The Swinging Sixties in Londen te strikken voor deze documentaire. Michael Caine is de perfecte keus om alles aan elkaar te praten en zijn charisma en inzichten zijn grote pluspunten in deze documentaire. David Batty heeft alles flitsend gemonteerd en dat werkt aanvankelijk nog goed, maar het is moeilijk te verkroppen dat hij de soundtrack vol heeft gestopt met veel te lange muzikale intermezzo's. De liedjes zijn weliswaar passend, maar niet al te origineel en kunnen niet verhullen dat het resultaat teleurstellend oppervlakkig is geworden. Het is weliswaar een aardige inleiding voor diegenen die niets weten over deze periode, maar met de middelen en de cast had dit veel meer diepgang kunnen hebben. Een jammerlijk gemiste kans en de snelle montage begint tegen het einde ook te vervelen.

Leuk tussendoortje, al is het allemaal weinig verheffend en op een gegeven moment zelfs (inhoudelijk) wat saai. De swingende muziek en snelle montage compenseren dat echter voor een groot deel.

Talkin' 'bout my generation

De jaren '60, het was toch een era op zich. Een periode van veel nieuwe dingen en als liefhebber van wat oudere muziek, is het een periode waar heel veel goeds is ontstaan. Bands zoals The Beatles, The Who, The Rolling Stones, etc kenden allemaal hun start in dit decennium en een documentaire rond dit thema met de immer geweldige Michael Caine als persoon die het allemaal aaneen praat... Dat kan gewoon niets minder dan interessant zijn.

En dat is het ook geworden, hetzij wel met een kanttekening. De bovenstaande bands zijn prominent aanwezig in zowel muziek alsook interviews (de documentaire gaat zijn titel natuurlijk halen bij de überklassieker van The Who) en voor de fan levert dat boeiend beeldmateriaal. Veel archiefmateriaal ook en dan is het eigenlijk vooral jammer dat dit - zelfs met een speelduur van maar een kleine 80 minuten - na een tijd wat zijn charme begint te verliezen. Regisseur David Batty deelt de documentaire op in verschillende thema's (die dan ook nog eens gelinkt zijn aan muziek zoals "I Feel Free", wat te linken is aan het gelijknamige nummer van Cream) maar met bijvoorbeeld het stuk rond het veelvuldige drugsgebruik in die jaren had echt wel meer gedaan kunnen worden. Verder vooral wel veel interessante weetjes en dergelijke. Zo wist ik op voorhand niet dat Michael Caine geboren is als Maurice Joseph Micklewhite, nadien de artiestennaam Michael White aannam en zich uiteindelijk liet inspireren door een reclamebord voor The Caine Mutiny om tot de naam te komen zoals we hem nu kennen.

En diezelfde Michael Caine praat dus alles aan elkaar hier. Hij is voor een stuk de rode draad in deze documentaire en je kunt dit met een beetje goede wil ook als een biografie zien. Caine vertelt flarden over zijn jeugd, zijn eerste stappen in theater en film, zijn Cockney-accent, ... Hij doet dat echter niet alleen en kan op een aantal interessante gesprekspartners rekenen. Modellen als Twiggy, actrices zoals Joan Collins, muzikanten zoals Marianne Faithfull en Paul McCartney, ... Een aantal van de meer iconische namen uit de jaren '60 (en ver daarbuiten) die ook allemaal wel interessante dingen te vertellen hebben. Heel dat segment over minirokjes en dan vooral ook de combinatie met archiefmateriaal waar dames van hoge leeftijd commentaar geven is bijvoorbeeld wel leuk.

Beetje wisselend dus. Interessant tijdsdocument waar in ieder geval de nodige moeite is ingestoken. De combinatie van archiefmateriaal en interviews met belangrijke namen doet het goed, maar het is inhoudelijk op den duur een beetje mager. Kan me voorstellen dat je dit nog makkelijk met een aantal dingen kunt uitbreiden. Michael Caine is in ieder geval wel de perfecte persoon om dit alles aan elkaar te praten.

3.5*

Charmante hervertelling van wat er Great was aan de Sixties, door iemand die toen die dan eindelijk aan de bak kwam als acteur (film Zulu) al een 30-er was. Oftewel zo'n 10 jaar ouder dan de meeste artiesten, voornl. musici natuurlijk, aan wie de wondere Sixties worden toegeschreven. En als je 30 was, dan hoorde je bij het estabishment. Maar niet Caine. Youth was vooral een state of mind, zoals hij uitlegt, tegen de gevestigde orde die zich boven de common man stelde. Die tijd, in wezen een vrij korte interval, zou nooit meer terugkeren. In de 70-er jaren zouden verhoudingen anders liggen, in alle opzichten, en Londen zou nooit meer het centrum van de wereld zijn in artistiek, cultureel en fashion opzicht.

Onderhoudende documentaire over de roerige jaren '60 in Groot-Britannië, verteld door Michael Caine. Omdat er tevens een beeld wordt geschetst van de beginjaren van de carrière van Caine hinkt de documentaire een beetje op twee gedachten, waardoor de boel sporadisch nogal fragmentarisch en onsamenhangend is. Gelukkig is er volop geweldig archiefmateriaal en een niet aflatende stroom aan klassiekers op de soundtrack om hier toch iets memorabels van te maken.