St. Agatha (2018)

Met Darren Lynn Bousman, de regisseur die verschillende films regisseerde in de Saw-franchise, zou je verwachten dat het misschien een splatter-feestje zal worden, maar dat is niet wat je krijgt met St. Agatha. Verwacht ook geen jump-scares zoals die in 'The Nun' te zien waren! Nee, de nieuwste horrorfilm van de regisseur is er één van het onderhuidse psychologische soort! Met een redelijk trage opbouw. Het is het verhaal over slechte bedoelingen van nonnen in een klooster op het Amerikaanse platteland van de jaren '50. Een tijd dat ongehuwd zwanger niet door de beugel kon en daarom zoekt de aanstaande jonge moeder Mary haar toevlucht bij deze 'liefdevolle' nonnen. Echter Mary begint achterdocht te krijgen over de bedoelingen van de Moeder-overste en haar nonnen. En ja, er zijn ook clichés te zien. Ook is de film redelijk vanaf het begin tot het einde; rechtaan, rechttoe maar dit wordt voldoende gecompenseerd door het goede spel van kat en muis door Sabrina Kerns en Carolyn Hennesy en de prima spanning. De film bezit alle elementen (spanning, angst, bloed, wendingen, sadistische nonnen) die ik graag in een horrorfilm ziet.

Bousman

Hij kruipt steeds wat meer naar de straight to VOD hoek. Hier lijkt het budget ook niet erg hoog. Maar dat is eigenlijk niet zo erg. De film is soms wat slordig, duidelijk nieuwe wc in een scene terwijl we in de 50s leven. Maar het oogt allemaal niet heel goedkoop.

Helaas blijft Bousman niet instaat om het verhaal met de juiste beats te vertellen. Hij speelt met wat overbodige flashbacks, hij wil je heel duidelijk nog de schijn te geven van geesten/duivelse nonnen. Maar uiteindelijk is het allemaal wat je al een uur voelde aankomen. Hij weet nooit een mysterie te creëren. Acteerwerk is ook nogal b-film matig tot slecht. Het is jammer ik denk dat je best aardige acteurs had kunnen binden maar ze haakte waarschijnlijk bij het matige script allemaal af. Waar Bousman normaal qua art design nog weleens wat extra’s geeft is dat hier ook nagenoeg weg. De kelder met wat rood licht had nog wel wat.

Maar het is allemaal niet boeiend genoeg.

2 sterren.

Een beetje vreemd maar toch verklaarbaar? Nederlandse kijkers waarderen deze film in de recensies hier meer dan de internationale groep op IMDb. Het is een gegeven wat mij wel vaker opvalt, qua waardering loopt men met elkaar bij deze film op dezelfde maat, rond een 5.

Persoonlijk vind ik dat aan de te lage kant, de film komt langzaam op gang en zorgt voor een onderhuidse spanning bij de kijker(s). Het verhaal zit prima in elkaar en de dames en heren acteurs spelen hun spel uitstekend in een mooi decor. Wat wil een kijker nog meer?

Degenen die van veel bloed, getier en schrikmomenten houden kunnen deze film misschien beter overslaan? Voor hen zal de film waarschijnlijk ook te langzaam op gang komen, terwijl wij van die insteek erg veel houden. Het idee krijgen dat het een alledaagse situatie is maar die langzamerhand verandert in eentje waar je van gaat "zweten".

Onze waardering: 7.

Fijne Bousman.

Is toch iemand die zich netjes heeft losgemaakt van de Saw reeks (al regisseert hij dan wel weer het nieuwe deel) om een eigen carriere op te bouwen. Niet iemand met een zeer expliciet eigen stijl, maar weet toch steeds sfeervolle horrortjes af te leveren, ook deze viel weer niet tegen.

Wat meer richting de psychologische kant inderdaad, al valt er hier en daar ook wat gore te melden. Niet zo erg veel, maar wel van het effectieve soort. Verder een film die het vooral van de sfeer moet hebben, niet zozeer van de spanning. En met die sfeer zit het gelukkig wel goed, met dank aan een mooie setting en goed acteerwerk.

Heel origineel of vernieuwend is het uiteraard niet, maar daar hoef je ook echt niet voor bij Bousman te zijn. Typisch werk voor de genreliefhebber dus, ik denk dat de meesten wel van van deze film zullen kunnen genieten. Echt groots is het niet, wel erg solide filler. Beetje wat ik van Bousman verwacht ondertussen. Stelt dus niet teleur.

3.5*

Best aardig psychologisch horrorwerkje waarbij de cast en de sfeer de troeven zijn.

De locatie zorgt voor een mooie setting en sfeervolle scènes.

Hier en daar een paar effectieve horrorelementen en voldoende spanning aanwezig.

Een horrorfilm die je niet echt weet te verrassen, maar wel de nodige onderhuidse spanningskracht bezit om van begin tot het einde boeiend te blijven. 7/10

Horrorregisseur Darren Lynn Bousman zoekt vaak puur genrewerk op en probeert daar genoeg originaliteit aan toe te voegen om het allemaal niet in saaiheid te laten vervallen. Met St. Agatha beleeft hij op dat vlak slechts gemengd succes, want ondanks het onvoorspelbare verloop worden de ideeën en onderliggende concepten hier niet altijd even lekker bij elkaar gebracht. Het acteerwerk is bovendien aan de matige kant, waardoor een hoop protagonisten en antagonisten geregeld oninteressant voor de dag komen. Gelukkig gaat Bousman op zoek naar visuele fraaiheid, waardoor een aantal scenes doordacht en kleurrijk voor de dag komen. De film gaat bovendien ook opvallend ver om het allemaal te voorzien van een naargeestige toonzetting, maar kunnen daarmee de relatief brede speelduur niet met veel succes compenseren.