Betty - They Say I’m Different (2017)

Wat als Betty Davis een man zou zijn geweest, verzucht één van de muzikanten met wie ze in haar relatief korte, maar explosieve carrière werkte. De combinatie van de superstrakke funkgrooves, haar rauwe, ongeremde stemgeluid en de suggestieve teksten doet vermoeden dat ze had concurreren met Robert Plant en Led Zeppelin. Deze documentaire maakt duidelijk dat de scheidslijn tussen succes en (relatieve) anonimiteit begin jaren '70 afhankelijk was van je geslacht. Oude vrienden en leden van haar begeleidingsband kijken terug op de tijd voordat deze Queen of Funk (een terechte bijnaam) 35 jaar geleden haar muzikale leven en haar alter ego Betty Davis verruilde voor een kluizenaarsbestaan. Cruciaal is de medewerking van Betty Davis zelf, die in mythologische, maar fascinerende woorden vertelt over de invloed van blueszangeressen als Big Momma Thornton, haar even wederzijds inspirerende als moeizame relatie met jazzlegende Miles Davis en de reden voor haar besluit. Vast staat dat Betty Davis haar tijd ver vooruit was en dat haar muziek het verdient te worden herontdekt. Deze documentaire is een uitstekend startpunt voor de liefhebbers van funk en muziekgeschiedenis.

Een documentaire van nog geen uur. Op zich wel voldoende, want de impact van Betty Davis mag dan wel groot zijn, veel materiaal is er helaas niet. Na de jaren '70 trok ze zich helemaal terug uit de muziekindustrie en het publieke leven. Samen met de invloed die zij had in de muziekgeschiedenis en het mysterie van haar 'verdwijnen', zorgde mee voor een cult aanhang. Het verhaal van Betty Davis is interessant genoeg om te vertellen.

De docu gaat voor mij iets te veel over dat verdwijnen en niet genoeg over de muziek. En zoals wel meer bij dit soort documentaires krijgen we vooral mensen die komen getuigen over haar omdat ze haar gekend hebben. Maar dat maakt hen niet altijd de meest interessante gastsprekers. De aanpak is sfeervol gedaan, maar dan wordt er regelmatig over 'the crow' gepraat als een meer filosofische babbel en de docu is weinig samenhangend. Zo blijft het helaas steken in de middelmaat en meer iets voor de fans.