Betty - They Say I’m Different (2017)

Wat als Betty Davis een man zou zijn geweest, verzucht één van de muzikanten met wie ze in haar relatief korte, maar explosieve carrière werkte. De combinatie van de superstrakke funkgrooves, haar rauwe, ongeremde stemgeluid en de suggestieve teksten doet vermoeden dat ze had concurreren met Robert Plant en Led Zeppelin. Deze documentaire maakt duidelijk dat de scheidslijn tussen succes en (relatieve) anonimiteit begin jaren '70 afhankelijk was van je geslacht. Oude vrienden en leden van haar begeleidingsband kijken terug op de tijd voordat deze Queen of Funk (een terechte bijnaam) 35 jaar geleden haar muzikale leven en haar alter ego Betty Davis verruilde voor een kluizenaarsbestaan. Cruciaal is de medewerking van Betty Davis zelf, die in mythologische, maar fascinerende woorden vertelt over de invloed van blueszangeressen als Big Momma Thornton, haar even wederzijds inspirerende als moeizame relatie met jazzlegende Miles Davis en de reden voor haar besluit. Vast staat dat Betty Davis haar tijd ver vooruit was en dat haar muziek het verdient te worden herontdekt. Deze documentaire is een uitstekend startpunt voor de liefhebbers van funk en muziekgeschiedenis.

Vanavond te zien op Canvas.

Oké, we hebben een paar foto's en ongeveer 12 seconden beeldmateriaal van een optreden.

Laten we maar eens zien of we hier iets interessants uit kunnen puren. Niet dus.

Dezelfde foto's worden je in den treure in je maag gesplitst. Ondertussen wordt er volstrekt NIKS verteld. Blijkbaar is de dame nog eventjes in Japan verzeild? Hoe of waarom krijgen we niet te horen. Wat haar zo bijzonder maakte krijgen we ook niet echt te horen.

'Oh, hier is nog iemand die haar in de seventies gekend zou hebben.'

Van het mysterie wordt werkelijk niks onthuld en het ergste nog: van het aanstekelijke materiaal dat ze gemaakt zou hebben krijg je nergens voldoende te horen of te zien waarbij je de klik kan maken . Haar wat zielige oude band die eventjes staat te jammen, zonder dat er één volt elektriciteit in de lucht hangt.

Hoe ze dit in hemelsnaam verkocht en uitgezonden hebben gekregen is me een raadsel.

En dat het onding hier gemiddeld toch nog een voldoende scoort is ook merkwaardig.

Eens met de vorige twee sprekers!

Men, ik heb een minuut of twintig gekeken, maar toen wist ik nog geen fluit meer over Betty Davis dan na het doorlezen van de plotomschrijving. Misschien wel minder. Een man rommelt in een doos cassettebandjes, hierop staan blijkbaar opnames van Davis. Maar ja, die opnames zijn ook gewoon op album uitgekomen. Een oudere vrouw met blauwgelakte nagels opent een doosje en praat over een vogel. Is dit Betty? Of is het iemand die Betty impersoneert? Ik weet het niet. Maar het maakt in elk geval weinig duidelijk over deze artieste en over het waarom van haar verdwijning. De hap-snap vertelwijze en beelden zijn alleen maar ergerlijk. Misschien is het anders als je al veel van deze vrouw weet. Tot overmaat van ramp is er nauwelijks muziek te horen van Davis, men gebruikt onder meer fragmenten pianomuziek (was het Glass?) die zeker niet als funk gecategoriseerd kunnen worden.

Een documentaire van nog geen uur. Op zich wel voldoende, want de impact van Betty Davis mag dan wel groot zijn, veel materiaal is er helaas niet. Na de jaren '70 trok ze zich helemaal terug uit de muziekindustrie en het publieke leven. Samen met de invloed die zij had in de muziekgeschiedenis en het mysterie van haar 'verdwijnen', zorgde mee voor een cult aanhang. Het verhaal van Betty Davis is interessant genoeg om te vertellen.

De docu gaat voor mij iets te veel over dat verdwijnen en niet genoeg over de muziek. En zoals wel meer bij dit soort documentaires krijgen we vooral mensen die komen getuigen over haar omdat ze haar gekend hebben. Maar dat maakt hen niet altijd de meest interessante gastsprekers. De aanpak is sfeervol gedaan, maar dan wordt er regelmatig over 'the crow' gepraat als een meer filosofische babbel en de docu is weinig samenhangend. Zo blijft het helaas steken in de middelmaat en meer iets voor de fans.