Destination Wedding (2018)

Een romantische komedie die niet suikerzoet van toon is en waarin het feelgood gehalte erg meevalt. Toch is de film (behalve in de gekozen uitvoering van een theaterstuk voor twee acteurs) weinig meer dan een zoveelste variant op het romantisch-komische thema ‘Boy meets girl”.

Het uitgangspunt is best aardig. Zoals het hoort begint het spel met een toevallige ontmoeting. Een man en een vrouw zijn veroordeeld om tegelijkertijd op een huwelijksfeest aanwezig te zijn. In die situatie komen ze elkaar steeds tegen. Uiteraard kunnen ze niet met elkaar opschieten. Discussies en bekvechterij zijn het gevolg. Het koppel lijkt niet in staat tot wederzijds begrip en toenadering lijkt uit den boze. Maar uiteindelijk worden onaantastbaar geachte muren geslecht en vindt overbrugging plaats. Klinkt als een reguliere romantische komedie. En is het ook.

Beide hoofdpersonages wijken trouwens wel iets af van de standaard. Ze zijn niet warm en aangenaam, maar erg met zichzelf behept. Beide personages zijn voorzien van een narcistische inslag en belegd met lagen arrogantie en pessimisme. Beide met een kijk op de wereld waarin het eigen perspectief al het andere perspectief verteert. Lang leve het nihilisme! Beide met een houding die schijt uitdrukt tegenover conventies en beide met een levensfilosofie die lak heeft aan wat een ander voelt of (van hun) denkt. Dat zij zich gedurende de film toch erg druk maken over andere mensen en hun gedragingen werkt juist daarom erg grappig.

De film is uiteraard enigszins voorspelbaar in verhalend opzicht. Ja, het is nu eenmaal een romantische komedie. Van nieuwe inzichten en onverwachte verhaallijnen is geen sprake. De film is desondanks onderhoudend. En dat is vooral te wijten aan het intelligente script. Zet een misantroop tegenover een angstige neuroot en scherpe en knetterende dialogen zijn gegarandeerd. De gebezigde humor is vaak droog van toon. De berusting, de strakheid en de onverschilligheid die bij het uitspreken van een droogkomische tekst hoort vond ik trouwens niet steeds spot on. Maar ja ik ben soms een zeikerd. Hoofdrolspelers Reeves en Ryder vond ik vaak te gladjes en te beweeglijk acteren om de droogheid van de humor tot volle bloei te laten komen.

De film is een toneelstuk voor twee spelers. Af en toe wat saai. De ruimte tussen scènes wordt gevuld met onbeduidende beelden van omgeving en couleur locale. Saai en zonder inspiratie. De muzikale begeleiding bestaat uit Mexicaanse deuntjes die als achtergrondmuziek in een lift niet zouden misstaan. Saai en zonder inspiratie.

De film als geheel is dat af en toe ook, maar weet dat met behulp van veel tekstueel misbaar en geslaagde humor redelijk te camoufleren.

Aardig wel.

Tegenvallende romkom waarin het voornamelijk draait om dialoog. Helaas is het allemaal niet bijster interessant en de humor is verre van grappig. Misschien heeft dat ook met de cast te maken, Reeves is natuurlijk niet de beste acteur en Ryder vond ik al helemaal onuitstaanbaar, al past dat wel goed bij haar rol. Van romantiek is er ook nauwelijks sprake, bovendien mist de cast enige vorm van chemie. Een mislukte romkom wat mij betreft.

Te flauw voor woorden dit, klein fiasco. Op zijn positiefst kun je zeggen dat het best wel dapper is een komedie volledig op te bouwen rondom twee voormalige sterren die al jaren niet meer tot de top gerekend worden, maar die gok pakt verkeerd uit. Voor zo een probeersel heb je twee charismatische acteurs nodig en scherp geschreven dialogen, helaas is van beide geen sprake. Ryder en Reeves doen zeker hun best, maar missen de echte overtuiging en ondanks dat ze al vaker hebben samengespeeld is er van noodzakelijke chemie geen sprake. Voor een komedie valt er niets te lachen en voor een drama zijn er te weinig ontwikkelingen, dan wordt het al vlug saai en taai. Jammer dit, met name voor eighties ster Winona heb ik nog steeds een zwak, ik gun haar een glorieuze come back, maar Destination Wedding is dat niet.

Matige film waarin een man en vrouw die elkaar niet kennen op weg zijn naar dezelfde bruiloft. De dialogen zijn hier en daar wel aardig, maar komen wat geforceerd over. Dat geldt al helemaal voor de situaties. Gelukkig duurt de film niet te lang en het is wel leuk om Keanu Reeves en Winona Ryder hier samen aan het werk te zien. Maar daarmee is dan ook alles gezegd.

Hoe is het mogelijk dat je een film maakt die volledig uit dialoog bestaat en dat je dan een acteur neemt die erg sterk is in actiefilms, maar volledig door de mand valt wanneer het op dialoog aankomt. Daar begint het gemieter al mee. Komt nog bij dat de keuze voor zoveel dialoog al een gewaagde keuze is, dus zorg er dan in ieder geval voor dat je twee klasbakken hebt als het op dialoog aankomt.

Wat dat betreft is Keanu Reeves al een totaal verkeerde keuze. Winona Ryder kan het gespartel van hem ook niet voorkomen dus je zit echt anderhalf uur naar helemaal niks te kijken.

De dialogen an sich waren ook wel heel erg suf dus wie je ook had gecast verder, het was toch op een fiasco uitgelopen. Totaal niet scherp of geestig, maar muf en oninteressant gezwets zonder inhoud.

Nee, deze film moet je mijden en denk er ook niet over om er aan te beginnen want dit is een zekere teleurstelling voor iedereen.

1*

Twee over-analyserende brompotten zijn op weg naar een bestemming waar ze beide geen zin in hebben. In theorie prachtig materiaal voor een film in de stijl van Woody Allen. In de praktijk komt dit ook wel uit. Ik heb me prima vermaakt met Reeves en Ryder. Waarbij vooral de keuze voor Reeves opvallend is.

Zijn dialogen zijn verreweg het leukste maar tegelijkertijd kan hij naast Ryder de ongemakkelijkheid niet van zich af schudden. Ergens in het midden van de film kakt het allemaal nogal in om tegen het einde dan weer op te bloeien.

Ik ben een fan van mopperaars en doemdenkers dus onder de streep heb ik me er prima mee vermaakt. Als ik kritisch ben dan moet gezegd dat het af en toe erg geforceerd was en teveel uitgemolken werd. Toch heb ik vaak hard kunnen lachen om droge sociale onwenselijkheid die voor mij bijzonder herkenbaar is.

Liefhebbers van Woody Allen en de zwartgallige zielen onder ons kunnen dit prima bekijken.

Kleine voldoende.

Nu te zien op Netflix.

Frank [Keanu Reeves] en Lindsay [Winon Ryder] blijken tot elkaar veroordeeld tijdens hun reis richting dezelfde bruiloft die op een exotische locatie plaatsvindt. De twee kibbelen wat af in deze, getuige de tussentitels en de incidentele muziek, nadrukkelijk door Woody Allen geïnspireerde romantische komedie. De dialogen zijn best goed geschreven maar Reeves heeft totaal geen kaas gegeten van verfijnde komedie. Dankzij ijn robotachtige vertolking en emotieloos uitgesproken teksten slaat elke grap meteen dood. Ryder doet soms iets te hard te best dat te compenseren en de trage, statische regie stelt je geduld lange tijd op de proef. Pas wanneer het tweetal besluit een wandelingetje te nemen en daar een onverwachte ontmoeting heeft komt er wat vaart in. Dat levert gelukkig nog een paar amusante momenten op, maar dat is op zijn zachtst gezegd aan de late kant.

Een wel zéér aparte romcom, met z'n literaire dialogen, lange takes, beperkt aantal pratende personages (bijna alsof het een hoorspel betreft) en zwartgallige perspectieven. Reeves wordt vaak weggezet als een houten klaas, maar in deze film past zijn vertolking eigenlijk wel omdat het door zijn mechanische voordracht duidelijk wordt dat de teksten die hij zo emotieloos oplepelt dus al jaren bij hem op de plank liggen (en misschien ook wel na vele malen gebruikt te zijn inmiddels geperfectioneerd en misschien ook wel versleten zijn), en Ryder doet het net zo goed en heeft bovendien nog altijd die ondefinieerbare charme – het ene moment een leuke girl next door, het andere moment adembenemend mooi. Het einde wordt misschien iets te vlot afgewikkeld, maar ach, dat heeft ook wel z'n charme, geen ellenlange zwijmelarij. Al met al verrassend, verfrissend en heel grappig.