Blockers (2018)

Vanaf 19 april 2018 in de bioscoop (Universal)

ziet er geweldig uit

Nou nee. De poster is al suf.

John Cena is net zo suf... Geen verwachtingen bij deze film tot nu toe.

Redelijk interessante cast.

We gaan zien.

Trailer gezien, lijkt erg flauw. Ga het vanavond zien in de sneak

Hoe was het?

Sorry, iedereen haakte af en had geen zin om hier alleen heen te gaan (20 km)

Met Blockers maakt Kay Cannon haar regisseursdebuut. Haar ervaring is wel terug te zien in Pitch Perfect waar zij voor zowel alle delen het schrijfwerk voor heeft gedaan. Als regisseur wordt zij hier in haar regiedebuut omringt door een groot productieteam aan komedieproducenten. Met daarin Seth Rogen aan kop kan je Blockers al snel bestempelen als van de makers van Bad Neighbours. Voeg daarbij nog de schrijvers van de Harold and Kumar films aan toe en de link is al snel gelegd.

Toch is het verhaal leuk en origineel neergezet. De humor daarin wisselt zich redelijk stabiel af. Hier en daar zit er wel een geslaagde grap in die zich vooral goed voordoet als grappige situatie. Maar daar tegenover lijkt de flauwe humor ook wel de overhand te willen nemen. Wellicht zorgt het vermaak voor geen lange zit en kijkt de film in het algemeen wel snel weg. Voor tieners is het wellicht een must, maar met het verhaal bereikt de film ook een bredere doelgroep. En is het daarbij toch nog wel vrij toegankelijk.

De casting is daarbij nog eens niet zo gek. Leslie Mann speelt als bekende komedieactrice hierin een prima rol. Daarbij lijkt Ike Barinholtz in eerste instantie een vervellende rol te gaan vervullen, die achteraf eigenlijk nog best wel mee valt. Daar en tegen is John Cena als komiek nog niet de beste acteur en lijkt hier toch niet helemaal op zijn plaats te zijn. Voor de tienercasting is er Geraldine Viswanathan, Kathryn Newtonen en Gideon Adlon gecast, die hierin alle drie voor het eerst een hoofdrol neerzetten. Voor deze debuut hoofdrollen weten de tieneracteurs deze naar verwachting goed neer te zetten.

Dat maakt Cannon haar eerste speelfilm Blockers een vermakelijke komedie, waarin ze het genre met veel hulp redelijk goed heeft weten neer te zetten.

3,0*

Mijn podcast Guys waren wel enthousiast. Als het zo uitkomt, treed ik wel even buiten mijn comfort zone.

"So she’s going to get roses, kiss and then touch his dick eggplant."

Kay Cannon heeft al de nodige ervaring in dit genre, gezien haar werk als schrijver en producent van onder andere '30 Rock' en de 'Pitch Perfect' trilogie. Maar met haar regiedebuut maakt ze op mij geen indruk.

Het uitgangspunt lijkt nochtans vermakelijk; drie overbezorgde ouders die hun dochters willen behoeden om hun maagdelijkheid te verliezen tijdens het schoolbal. De film is een soort mix van 'American Pie' en 'Neighbors', alleen dan de meisjesversie. Jammer genoeg valt het gebeuren al gauw in het water.

Voor het grootste gedeelte is dat te wijten aan de casting. John Cena is namelijk nooit grappig geweest - ook niet in de WWE - en Leslie Mann loopt voor de zoveelste keer als een kip zonder kop rond. Niet dat de drie tieners het beter doen. Enkel Ike Barinholtz weet soms nog aardig uit de hoek te komen. Het gevolg is dat de chemie ver te zoeken is, waardoor emotioneel bedoelde scènes weinig effect hebben.

Qua comedy wil men te geforceerd de Rated R kant opgaan, terwijl daar eigenlijk weinig reden toe is. Op deze manier volgen er meerdere platte momenten die hooguit voor een glimlach zorgen. Het merendeel in 'Blockers' is simpelweg flauw en ongeïnspireerd, gesteund door nietszeggende dialogen.

Al met al een vrij matige comedy waar weinig aan valt te beleven.

Kleine 2,0 sterren.

Soms zijn filmpjes zoals dit nog best vermakelijk, denk bijvoorbeeld aan het eerder uitgekomen Game Night die toch wel fijn kijkvoer was en tal van andere films in dit zelfde soort genre.
Voorspelbaar zijn de films in de meeste gevallen wel, maar door creatieve grappen kan het geheel nog best goed verteerbaar zijn.

Blockers is het allemaal net niet, de film heeft wel wat redelijk grappige scenes maar is over het algemeen het herkauwen op oudere films en lijkt niet de moeite te willen doen anders te zijn.
De editing is ook vreemd met momenten, zo zijn ze nog bij iemand binnen en de volgende scene zijn ze daar opeens weer weg(terwijl juist die scene interessant kon worden.) Als of de makers zelf ook even niet meer wisten hoe de hoofdpersonages daar weg moesten komen?
Ike Barinholtz heeft duidelijk de leukste rol en John Cena doet zijn best maar is wat mij betreft duidelijk geen komische acteur, het voelde nogal geforceerd aan.

Het meiden groepje kon gelukkig wel redelijk acteren, dit zorgde ervoor dat ik het ook niet een hele vervelende zit vond maar de zoetsappigheid op het laatste half uur is echt too much en gooit nog even alle bekende clichés op een hoopje.

De scene dat de dochters opnieuw weg gaan en die berichten weer gingen verzenden was helemaal super doorzichtig en nogal simpel bedacht. De film had beter 20 minuten eerder kunnen stoppen.

Misschien best leuk voor tieners, maar afgezien van dat een film die ik snel weer ben vergeten.
Een hele krappe 2,5*

Hollywood is werkelijk aan het veranderen en deze komedie is daar het bewijs van. Een multiculturele cast zonder babes, zonder hunks en met een verfrissende benadering van homoseksualiteit en tieners in het algemeen. Het verhaal van drie ouders die willen voorkomen dat hun dochters de beloftes gemaakt in een 'sexpact' nakomen bevat onvermijdelijk een paar minder smaakvolle grappen - zoals het butt-chuggen uit de trailer - maar het scenario van Jim en Brian Kehoe draait de conventies van de tienerfilm om: in deze coming-of-age-films zijn het de ouders die tot volwassenheid komen. Het is prettig dat de tieners in deze film serieus worden genomen (sic!). maar dat is zeker niet de enige aangename verrassing in deze vermakelijke komedie, met een hilarische cameo van Gary Cole en Gina Gershon.

Ik ga niet vaak naar komedies, maar het is lang geleden dat ik een volle zaal zó hard heb horen lachen, en daar zelf ook zo aan meedeed.

De American Pie van de millenial generatie, zo wordt Blockers op ICM getypeerd. Ik ben nauwelijks in de positie om daar uitspraken over te doen, maar het zou me niet verbazen. Fijn ook dat de film enige zelfkritiek heeft en beschouwelijk ingaat op wat er gebeurt. De humor is niet altijd subtiel, maar wat heb ik gelachen.

Oh, en John Cena? De man kan komedie. Hell, yes.

3,7*

Redelijk.

Alleen gekeken vanwege de cast. Cena? Zelden iets met hem gezien, behalve natuurlijk de internet dingen die je vroeger best vaak hoorde en zag. Je ziet ook duidelijk dat hij nog het lichaam heeft van een worstelaar, wat leuke dingen opleverde.

In tegenstelling tot de meeste Amerikaanse komedies kon ik om deze wel een beetje glimlachen. Minder geschreeuw en echt lollige dingen. Barenholtz is een van de weinige Amerikaanse komieken die me echt wel aan het lachen maakt. Cena en Mann iets minder, maar waren prima.

De tienermeiden waren ook niet erg grappig , Newton doet het redelijk. Een komedie die je niet gezien hoeft te hebben, maar af en toe wel geslaagd. Meer komediepopcorn.

De humor van de film is nog flauwer dan ik al vreesde: ik heb zelfs niet één keer kunnen glimlachen... Ook het drama-aspect en het moralisme dat er bij dit soort Amerikaanse films bij moet heeft niets om het lijf en is net zo clichématig als de humor.

De film zou de American Pie (1999) - MovieMeter.nl van/voor de millennials zijn (daarom besloot ik ‘m te zien), maar er valt dan maar weinig te lachen voor de millennials... De film probeert denk ik een beetje de feministische of politiek-correcte versie van het bekende onderbroekengenre te zijn: de film toont de traditionele normen zoals de drang van ouders om hun dochters maar niet hun zonen te beschermen alsmede homofobie qua mannen maar juist niet qua lesbische seks en toont wat milde kritiek op deze dubbele standaarden (welke normen evenwel biologisch zijn bepaald dus ook harde kritiek zal nooit veel veranderen). Je zou kunnen denken dat een film over meisjes en seks sowieso moeilijker is dan een film over jongens en seks want jongens gedragen zich al van nature volslagen idioot in hun onbeholpen jacht naar seks (zoals in Superbad (2007) - MovieMeter.nl: ‘Je kent die verhalen wel van het meisje dat dronken seks met een wildvreemde heeft jongen en daar de dag erna spijt van heeft: wij kunnen die jongen zijn!’) terwijl meisjes zich nooit idioot lijken te gedragen. Maar bv. Juno (2007) - MovieMeter.nl bewijst dat seks en meisjes wel een grappige combinatie kan zijn (‘Wat kan mij nou gebeuren als ik in m’n eentje ’s nachts over straat loop: ik ben toch al zwanger!’). Deze film levert echter niets, noch inzicht in vrouwelijke seksualiteit noch humor.

Het enige positieve dat over de film te zeggen valt is dat het verhaal wel goed in elkaar steekt in de zin dat het consistent en doordacht is: hoe de verhaallijnen aflopen past bij hoe ze begonnen. Dat verraadt een professionele script-schrijver; alleen jammer dat hij niets te melden heeft en geen humor heeft.

Wat een dom puberaal en preuts filmpje is dit zeg, MIJN GOD, ik liet iemand anders keer een film uitkiezen om naartoe te gaan in de bios, na 2 minuten zat ik al te balen dat er nog 100 minuten zouden komen. Ik kon m'n bioscoop-stoel wel opvreten zo bizar slecht als deze film is, past in het rijtje van The Room.

Duidelijk geregisseerd door iemand die nooit eerder iets heeft gedaan.

Zo'n lange film maken over 3 net volwassen meiden die seks willen hebben en hun ouders die ze continue achtervolgen en willen controleren of tegenhouden, welke psychopaat bedenkt zoiets?

Ik wil overigens geen eens een woord vuil maken aan al de NEP-acteurs in deze film.

Gisteren samen met niethie lekker gezellig kunnen rondhangen in het stad. We hadden conversaties over onze guilty pleassures maar ook over onze zwak voor sommige commerciële films.En daarbij kwam onze voorliefde voor American Pie weer bovendrijven. De komedies (deel 1 en 2 voornamelijk) hebben toch altijd een grote betekenis gespeeld in onze filmliefde. En ook steeds bij herziening kan ik weer enorm van genieten. En zo kwamen we uit op deze film, wat Niethie omschreef als een mogelijke vrouwelijk moderne variant. Iets wat mij wel prikkelde na een afgelopen week vol zwaarmoedige arthouse.

Het bijzondere wat ik voelde bij deze film was, dat mijn voorliefde voor komedies weer even te boven kwam. Ik heb mij enorm vermaakt bij deze film en niet alleen ik, deze hele zaal had een fijne sfeer. Veel leuke grappen en pop-referenties waar ik met een grote lach zat van te genieten.

Ja deze film kan voor mensen puberaal overkomen, uiteraard is het niet origineel en ook het is weer het zoveelste prom night filmpje. Maar het is er eentje met een hart en eentje vanuit een respectvol vrouwelijk perspectief.

De conclusie na deze film was duidelijk voor Niels en mij. Wij kunnen nog enorm genieten van een banale komedie en daar mag niets mis mee zijn

Precies waar ik al voor vreesde. Dank voor de waarschuwing, ik twijfelde nog maar zal nu zeker niet gaan.

Dat het drama-aspect weinig om het lijf heeft, ben ik het wel mee eens. Maar moet dat in een komedie van dit soort? Of het clichématig is durf ik te betwijfelen, sommige zaken zijn wel degelijk verfrissend. Alleen al de wisselwerking tussen de belevingswereld van de ouders en die drie meiden, maakt het de moeite waard. Of je er nu nog persé naar toe moet, nee. Het blad lijkt reeds wat beschreven

En het was hoe dan ook geen must see, maar met nul verwachtingen was ik erg verrast. Then again, ik heb misschien een hoge tolerantie voor banale humor.

Ik ken je komedie-smaak niet goed genoeg Zwolle84, en ik raad zonder concrete aanleiding nooit iets aan. Maar ik herken de punten van de filosoof evenmin in hoe ik de film ervoer.

Het is vooral dat moralisme waar ik een broertje dood aan heb. Zoveel komedies worden daarmee de nek omgedraaid.

Maar de trailer deed me ook al niks hoor, dus ik vind het prima om de gok niet te nemen. Een degelijke voldoende lijkt me sowieso al de maximale score voor zo'n soort film en daar zie ik er meer dan genoeg van.

begrijpelijk, al zag ik dat moralisme (ik krijg stuiptrekkingen van zoetheid, flagwaving en american moralism) hier niet in ergerlijke mate. Die kritiek lijkt mij hier niet zozeer op zijn plaats, vergeleken met alle debiliserende schijtmeuk die er nog meer verschijnt. Niet dat Blockers hoogstaand is, allesbehalve. Maar moralistisch vond ik hem niet per definitie, niet op ergerlijke wijze althans.

Oké. Nou ja, wie weet. Als ik hem nog in een double bill kan meepikken later deze maand zal ik misschien een poging wagen. Eerst maar even vier andere bioscoopfilms checken dit weekend.

En anders is er altijd Netflix, al vond ik juist die volle, lachende zaal bij deze film wel van toegevoegde waarde. Maar dat ga je hoe dan ook niet meer krijgen denk ik.

Tja, ach. Ik zat ook met een strak gezicht in een zaal vol lachende mensen bij Ready Player One, dus dan nog liever thuis.

Valt weinig mee te lachen.

Met zo'n uitgangspunt hadden ze makkelijk allerlei situaties kunnen schrijven waarin alles flink uit de klauwen loopt, maar er gebeurt eigenlijk vrijwel niets gedurende de hele film.

Raar.

Gisteren naar de bioscoop geweest met m'n 'jamama' (vraag maar niet verder) vrienden, en had echt wel paar keer goed gelachen, en niet alleen ik maar heel de zaal, en het bleef me wel boeien. Weliswaar was het een wat ingetogen verhaallijn...maar dat zorgde niet voor een humorloze film wat ik wel vaak bij dit soort genre heb.

Ik zeg dat wel vaker en nu ook...het ligt echt wat je humor is. En of dit een film is die strookt met jouw humor kun je maar één ding doen om daar achter te komen...

Dit vond ik een leuke humorfilm die een welverdiende 7 verdient. Oftewel een 3,5 ster.

Heb het idee werkelijk alles al eens eerder gezien te hebben. Totaal niks nieuws onder de zon.

Is een film die wordt gekenmerkt door banale en platte humor een goede film? Waarschijnlijk niet. Is zo'n film een goede comedy dan? Het antwoord op die vraag is al lastiger. Goede comedy is net als de betiteling 'goede film' immers niet meer dan een relatief begrip. Ik vond 'm niet goed, maar wel redelijk leuk. Ik hou erg van simpel en gemakkelijk en voorspelbaar en plat op z'n tijd. Deze film voldeed perfect aan die behoefte. Ik heb af en toe erg moeten lachen. En het opwekken van een lach is toch de functie van comedy. Een geslaagde film, denk ik dan.

Een film zoals deze die put uit de verzamelde platheid van talloze voorgangers is zeker niet origineel. Het enige onderscheid met al die andere platheid is misschien de invalshoek. Het plotlijntje is net even anders. Net even verrassender. Zo'n verrasing is trouwens ook maar relatief belangrijk. Het is immers niet meer dan een ander kapstokje voor dezelfde herkenbare humor. Smakeloos, gemakkelijk, hersenloos en ontzettend banaal. Van die humor.

Geen hoogstaand vermaak dus, maar op momenten wel heerlijk grappig. De platte situaties zijn vaak leuk. De platte personages bijna nooit. Zo'n Leslie Mann is als personage niet grappig, maar de omstandigheden waarin haar personage terecht komt zijn dat vaak wel. Dat feit geldt voor bijna alle personages.

Eén personage vormt de uitzondering. Dat is het personage dat wordt gespeeld door John Cena. Hij beviel mij goed op het komische vlak. De man heeft een grappige blik en speelt een geloofwaardige onnozele hals en naïeveling. Misschien hielp het dat ik niet werd gehinderd door enig historisch besef aangaande zijn persoon.

De lengte van de film is overigens te lang. Hou het bij een comedy van deze aard gewoon op maximaal 90 minuten en liefst korter. Na een dik uur film was mijn honger naar platte humor wel gestild.

Iew.

Wat een complete draak van een film. Het is een of ander platgetreden, doortrapt cliché van Amerika. Met preutse ouders die véél te betuttelend doen over hun kinderen en kinderen die naast speels en wild toch oh zo volwassen zijn op de juiste momenten. Uiteraard leren de ouders hun lesje (maar toch niet echt op het eind haha) en komt het perfect goed met de kindjes. En was het nog niet Amerikaans genoeg ... prom night!

De zeiksetting en zeikmoraal daargelaten .. het is een comedy, maar dan wel eentje zonder geslaagde humor. Een half grijnsje links en rechts, maar daar hield het dan ook wel mee op. Geen enkele van de acteurs was grappig, al hadden sommige ook wel zo'n vervelende personages dat je hen het moeilijk kan verwijten. Wel een paar rare scenes, zoals de butt chug en het geblinddoekt spelletje, die vooral aanvoelden als verplichte nummertjes, omdat zo'n dingetje er nu eenmaal in moet zitten in een moderne comedy. Maakt niet uit dat het verder compleet uit de toon valt.

Het enige wat de film nog enigszins een klein beetje draaglijk maakt is de luchtigheid, het tempo en de relatief korte speelduur. Maar dat zijn kleine pleistertjes om een redelijk grote wond. Lang geleden dat ik zo'n slechte Amerikaanse comedy gezien heb, er valt amper iets te lachen, de grappen zijn belegen en het is allemaal zo vreselijk braaf en uitgestippeld politiek correct.

Oh, en dan dat lesbische meisje dat vertelt dat ze lesbisch is ... hugs & kisses all around en feesten maar op één of ander Amerikaanse kutpopnummertje. Je moet er maar zin in hebben ...

1.0*