La Tenerezza (2017)

Het beste onderdeel van deze film is de imposante tour-de-force van Renato Carpentieri als de recalcitrante oude man, die het niet kan vinden met zijn volwassen kinderen, maar een klik heeft met zijn nieuwe, nog jonge buurvrouw. Een dramatisch voorval halverwege zet de film finaal op zijn kop. Daarvoor was het een interessante psychologische studie, maar de nasleep van het drama is veel te vlak gezien de heftigheid van het gebeuren. Daar had regisseur Amelio meer mee moeten doen, want nu roept de film meer vragen op dan er antwoorden zijn.

Het was trouwens best lang geleden dat ik nog een film gezien had van Giovanna Mezzogiorno, een

van mijn favorieten van pakweg een decennium terug. Ze lijkt een beetje uit het zicht verdwenen.

Vrij matige en vlakke film. Eentje die ik wellicht snel vergeten zal zijn. Desalniettemin wel een interessant uitgangspunt van een vereenzaamde norse bejaarde man die een erg moeilijke relatie onderhoud met zijn volwassen kinderen. Zelfs het contact met zijn kleinzoon verloopt eerder stroef en is eerder kunstmatig.
Hij installeert een vriendschap met zijn surrogaat buurvrouw en haar gezin.

Ook dit gezin heeft zijn zorgen en het is vooral de man die wat ongecontroleerd lijkt. Het drama dat erop volgt is heftig, maar werd amper uitgewerkt. Behoudens wat waken bij het bed gebeurde er eigenlijk te weinig om nog aan te slaan.

Vooral Elio Germano sprong in het oog hier met zijn karakterkop en blijkbaar controversiële carrière die de wrevel opwekte bij zijn collega-confraters en eveneens hem zijn gezin kostte. Prima rol, maar in zijn geheel een te zoutloos plot dat eigenlijk nergens meer toe leidt na de bruuske gebeurtenis. Nipte voldoende ...