Gags the Clown (2018)

Matig.

Remake van dezelfde regisseur. De eerste film was dan ook een short onder bijna dezelfde naam. Aangezien regisseur Krause meer minuten toevoegt aan zijn film moesten er blijkbaar ook letters worden toegevoegd aan de titel. "Gags" is nu "Gags the Clown" geworden. Maakt dat inhoudelijk enig verschil? Ik denk het niet.

In een tijd waarin clownfilms ondertussen uitgekauwd zijn proberen veel regisseurs er op hun eigen manier een draai aan te geven. De een voegt meer gore toe. De ander probeert geslaagde stileringen toe te passen. Krause draagt zijn steentje bij door de hele film in uit nieuwsmateriaal en camerabeelden te laten bestaan. Dat is in het begin een prettige verrassing, maar na een tijdje beginnen de addertjes in het gras te verschijnen.

Vooral omdat ze toch niet helemaal doordacht hebben hoe ze enkele scenes goed in beeld kunnen krijgen zonder de logica te verliezen. Na enige tijd vraag je je soms weer helemaal af hoe je in godsnaam nog steeds kan zien wat je te zien krijgt. Verder is ook wat je te zien krijgt niet zo bijzonder. De clown straalt weinig dreiging uit, en richting het einde wordt het zelfs een ridicule verschijning.

Acteerwerk is helaas niet erg sterk ondanks dat ik wel de diversiteit aan personages kon waarderen. De paden kruisen ook op een best leuke manier met elkaar uiteindelijk, maar toch stelt de finale teleur door een groot gebrek aan spanning en originaliteit. De fratsen van de clown zijn simpelweg niet echt gaaf genoeg, waardoor de film niet al te veel kan bieden op het vlak van horror.

Wel aardig vermakelijk en met een redelijk tempo geregisseerd. Iets meer zelfkennis had de film goed gedaan, maar ook een grote dosis spanning. Die mis ik hier namelijk, en als je een clownfilm baseert op een clown die niet eng is loop je al snel tegen de lamp aan. Het is moeilijk, daar ben ik me van bewust, maar niet onmogelijk. Deze film is niet geslaagd.