Anon (2018)

Aangekocht door Netflix.

Prima sci-fi film over wat er in de toekomst echt kan gebeuren.

Aardige film over een agent die zaken oplost door de digitale voetprint die mensen achterlaten in de nabije toekomst. Niet de meest originele film en ook is de boodschap overduidelijk. Maar het plot is onderhoudend genoeg. Stijlvol in beeld gebracht en een aangenaam tempo. Clive Owen en Amanda Seyfried zijn beiden goed gecast.

Strontvervelende film die geen seconde boeit....Uit gezet na een half uur. "Het hele verhaal zal mij een worst wezen...") Alle elementen die noodzakelijk zijn voor een goede film, ontbreken volkomen. En dan die C-actrices op het bed.......Toen uit gezet.

Ach ieder zijn smaak.......lol

Gemiddeld tot aardig Netflix filmpje die wel wat al te gemakkelijk weg probeert te komen met het thema privacy vs. veiligheid.

Ook was het futuristische aspect waarin alle mensen opeens een soort robots zijn die als een soort mobiele apps, wellicht met ingebouwde RFID chips o.i.d., info via gedachten kunnen verspreiden en bij elkaar inbreken veel te oppervlakkig ingezet....terwijl het idee helemaal niet zo slecht was. Het lijkt er de laatste tijd op dat potentiele blockbuster scripts waar geen grote geldschieter of regisseur voor te vinden is als films op Netflix terecht komen.

Einde was ook enigszins te voorspellen, uiteindelijk weer een mannelijk gevalletje van erotomanie (man geobsedeerd door 1 vrouw gaat gekke dingen doen).

Film had meer ingezeten.

De rode draad op de achtergrond, men moge het boodschap noemen, is natuurlijk actueler dan het verhaal op de voorgrond.

Leuk in beeld gebracht allemaal en Owen en Seyfried zijn goed op hun plaats in deze film.

Best een redelijke film. Een leuk verhaal en de cast doet het ook niet onaardig. Het einde is wat simpel maar voor de rest is het vrij vermakelijk.

Idee aardig, uitwerking minder.

Onderhoudend maar zakelijk.

Met name de sfeer is prima. De film laat een samenleving zien waarin niemand veel plezier heeft en schetst geen prettige atmosfeer. De film speelt af zich in toekomstige wereld gevuld met kilte en ongevoeligheid. De sfeer is onbehaaglijk en angstaanjagend.

De settings zijn groot en onpersoonlijk en hebben een grauwe uitstraling. Het algemene kleurgebruik in de film is tamelijk neutraal en somber. Smoezelig ook. Functionele stemmingmakerij heet dat. Het werkt goed.

De personages zijn even troosteloos als het aanzien van de samenleving in de film. Ze zijn kleurloos, hebben nauwelijks een identiteit, stralen niets uit. De personages zijn inwisselbaar. Ze staan in dienst van het verhaal en van de actie en hebben slechts een functioneel doel.

Al die functionaliteit klinkt zakelijk maar werkt wel heel effectief. De film is in ieder geval redelijk spannend. De digitale wereld wordt prima ingezet om spanning te creëren. Het kille decorum leent zich uitstekend voor spannende Point Of View shots. Shots die zorgen voor betrokkenheid bij het verhaal. De actie is spannend en het verhaal intrigerend door de manier van filmen. En door de onheilspellende atmosfeer natuurlijk. De koele personages krijgen die betrokkenheid niet voor elkaar. Nou ja, op Seyfried's personage na dan, want die genereert gelukkig wel wat warmte.

In de kille atmosfeer is het leven buiten de bepaalde overheidskaders om zoals het personage van Seyfried dat beleeft, een stuk uitdagender. En leuker. En dynamischer. Seyfried's personage is dan wel even nietszeggend als de andere personages, maar ze heeft tenminste wat kleur door de vrijheid die ze bezit. Met die kleur gebeurt vervolgens te weinig.

Een betere film had ook diepere aandacht gehad voor de contrasterende accenten in de leefstijl van de personages. Dat gebeurt niet. Het accent ligt blijvend op actie en effecten. En daarom is de film niet meer dan een zakelijke film die redelijk onderhoudend is.

Niccol gaat weer eens de boer op met een SF, zijn eerste werk Gattaca was een leuk werk. In Time echter had ik weer veel minder mee dus was benieuwd hoe hij het met Anon dit keer af zou brengen. Het moge direct vanaf het begin duidelijk zijn dat Niccol weer een droevige samenleving presenteert. Kil gebracht in beeld en script plus acteerwerk, in beeld extra koud door een blauw-grijze pallet te hanteren.

Clive Owen voelt altijd wel goed aan hoe zijn personage geframed moet worden in dit soort situaties, emotieloos als hij is wanneer hij Sal Frieland neerzet. En dat doet hij goed want hij had meteen mijn aandacht te pakken. Colm Feore ben ook wel voor te porren, de rest van de cast kende ik zowaar niet maar deed haar best.

Helaas is het verhaal niet waterdicht en vond ik het einde te gemakkelijk afgerafeld. De prent heeft zijn charmes echter wordt het nooit hoogstaand. Voor een tv-film echt een prima werk, voor een bioscoopkaartje zul je jezelf een dief van eigen beurs voelen. Slecht wil ik het niet noemen maar sterk zeker ook niet. De cast red de zaak, de regisseur heeft echt zijn feeling wel gebracht maar slaat zo nu en dan echt de plank mis. De pov's waren veelal niet sterk. Toch heeft Niccol weer een troosteloze droevige setting weten te creëren, daar is hij goed in.

Een zesje.

Mooie kille sfeer.

Nouja, niet mooi om in te leven misschien, maar wel mooi uitgewerkt, grafisch aantrekkelijk en leuk doorgevoerd met de getekende callouts in beeld. Het contrast dat met Seyfried gemaakt moet worden had daar dan wel wat inventiever uit mogen spatten eigenlijk.

Owen is op zich goed op zijn plaats maar ook misschien wel wat gemakzuchtig. Net als Seyfried overigens. En het verhaal voelt ook gemakzuchtig en ondapper aan - het einde vond ik echt teleurstellend, dat had echt veel beter gemoeten. Desnoods gewoon door de schaar er een paar minuutjes eerder in te zetten.

Traag en iets te dik aangezet qua akteerwerk, maar al met al niet verkeerd. De plot is intrigerend en de film steekt visueel fraai in elkaar, zoals we gewend zijn van regisseur Andrew Niccol. Thematiek en stijl liggen hem hier ook volledig, al had er nog wel wat meer ingezeten. Eén en ander had wel iets spannender uitgewerkt mogen worden bijvoorbeeld.

Dit vindt ik echt een knappe film.

De meeste netflix films vind ik niet goed, deze behoort toch tot de betere vind ik maar het is een film waar je voor moet zijn, niet iedereen zal van dit genre houden.

Ik vond hem best te pruimen.

Kan iemand mij vertellen hoe het kan dat Sal plotseling in het appartement van de hackster wist te komen?
Ze was toch niet te vinden?

Een must see voor de scifi liefhebber. Het is natuurlijk geen Gattaca van dezelfde regisseur, maar het gegeven van de '' Ether '' is goed uit gewerkt. Stylistich ziet het ook allemaal prima uit, en geeft een sombere blik weer van de toekomst. Aan het eind vliegt hij wat uit de bocht, door rare verklaringen die maar voor de helft zijn uit gewerkt.

Niet echt een Netflix productie om van te watertanden, maar ik heb ook wel een beetje pardon voor deze Anon. Voor velen zal dit net iets te koel, afstandelijk en klinisch zijn, de nadruk ligt meer op het technologische item dan op het thriller element. Die technologie is echter allesbehalve spectaculair en akelig dichterbij dan we denken, dus ondersteboven geblazen wordt je niet echt van wat je hier krijgt voorgeschoteld. Blijft over een redelijk spannend verhaal over de speurtocht naar een vermeende moordenares, en die queeste kent dus best wat enerverende momenten. Met wat betere acteurs had ook dit subplot de middelmaat kunnen ontstijgen. Owen zie ik meestal graag spelen, maar hier had ik graag wat meer emotie gezien op zijn immer aanwezige pokerface. Meisje Seyfried zal best talentvol zijn, maar de rol die ze in deze film krijgt toebedeeld past haar niet zo, een meer krachtige dame had ons meer het verhaal in kunnen zuigen. Ook de erotisch bedoelde seksscène van de twee kwam nogal ongelukkig en viezig over, zo'n ouwe kerel(53 in het echt) met zo'n jong meisje(32 in real life)......niets voor de conservatieven onder ons.
Geen hoogvlieger dus, maar Anon heeft wel wat goede momenten, zullen we maar zeggen. Al kijkend kreeg ik toch wel enige heimwee naar een ene Spielberg, die heeft in het verleden meerdere keren aangetoond hoe je de juiste dosering peper en zout moet toepassen bij zo'n gortdroog gepresenteerd science fiction verhaal.

Leuk filmpje, de special effects en setting(skyline NY bijv) hadden wel wat beter gekund

Hah.

Wel grappig om te lezen hoe kritisch men is op deze film. Schrap 30 minuten en je hebt de zoveelste banale Black Mirror aflevering, maar die zijn blijkbaar wel geniaal, ondanks dat Niccol in ieder geval qua regie nog iets weet toe te voegen.

Doe anders nog eens iets met brain hacking. Wat een film als onderwerp in één blik in een scene van een seconde of 5 wist te behandelen is de laatste jaren al breed uitgesmeerd over films en series. 20 jaar later is de toegevoegde intellectuele waarde eigenlijk 0, want veel verder dan hetzelfde klassieke brain hack conceptje komen we niet. Ook Anon is absoluut geen uitzondering.

Tijdens het kijken deed het me al wat denken aan Gattaca, met Niccol aan het roer uiteraard niet zo verrassend. Niet zo'n geweldige fan van die oud-Amerikaanse scifi look, maar hij is wel erg consistent en het is ook weer niet zo dat het vooral wat exposition is in het begin van de film om daarna compleet te vervagen.

Maar verder is het wat levensloos. Acteerwerk is niet bijster, visueel is het ook wat magertjes en het plotje is eerder slaapverwekkend. Black Mirror dus, maar met eens meer regisseurstoetsen.

2.5*

mwah OH, de afleveringen van Black Mirror zijn nogal wisselend, maar er zijn er beslist een paar die voor mij heel ver boven dit filmpje uitsteken...

Ik heb ze nog steeds niet allemaal gezien, maar er is er nog maar eentje [Be Right Back] die de 2.5* gehaald heeft. Vind het een redelijk cheap en flauw gebeuren.

Los van de stijlvolle appartementen vol mid century klassiekers vond ik dit een uitermate vlakke film. Niccol weet de stijl goed door te trekken, maar voegt verder weinig toe aan het hard boiled detective does scifi genre. Bovendien heb ik het first person perspectief tot nu toe volgens mij alleen in Hardcore Henry goed uitgewerkt gezien. En die UI overlay was ook enorm generiek.

Erg vlak en bij vlagen traag. Wel interessant concept waar wel goed over na is gedacht, maar op het scherm werkt het naar mijn idee minder goed. Soms dezelfde pretentie als bepaalde black mirror afleveringen.

Moest, mede door de soundtrack, vaak denken aan Mr. Beans holiday, maar dan de film in die film. Willem Dafoe speelt een regisseur die op het filmfestival in Cannes een veel te trage en pretentieuze laat zien. Maar goed.

Moest wel lachen om de scène waar Owen de vraag "are you sure you not just seeing things?" beantwoordt met een diepe zucht en "of coooouuuurse I'm seeing things that's the whole point" haha.

2.5.

“It's not that I have something to hide. I have nothing I want you to see.”

Degelijke Netflix film. In Anon heeft niemand meer geheimen en privacy is iets van het verleden. Criminaliteit is er bijna niet meer, totdat er een vrouw opduikt die geen digitale afruk achterlaat en moorden pleegt. Het klinkt allemaal spannender dan het is, want Anon neemt zijn tijd en van spanning is eigenlijk geen sprake. Audiovisueel ziet het er allemaal schitterend uit en ook het acteerwerk van Owen en Seyfried (wel een verschrikkelijke pruik) is prima. Maar enerverend is het allemaal niet, en de voorspelbare boodschap over de gevaren van het leven zonder privacy zie je van een kilometer ver aankomen.

Weer eentje naar m'n hart, zowat een lange BM aflevering ??

Echt jongens ik vond dit geen goeie film, ik dacht laat ik deze eens gaan zien want hij stond nog in mijn Netflix te zien lijst. En dat had ik beter maar kunnen laten, het verhaal pakte mij niet en kon er ook geen touw aan knopen ha. Afijn voor de mensen die deze willen zien wens ik jullie veel sterkte en ja ik heb jullie gewaarschuwd

Toffe high-concept film en mijn verwachting was redelijk hoog aangezien Andrew Niccol ook het briljante Gattaca maakte. Lekker strak gefilmd en een mooie ambient synth soundtrack zodat het eigenlijk een betere versie is van het nogal gesjeesde en visueel weinig imponerende Strange Days. Het verhaal bevat minstens 1 gapend plotgat dat nog groter is dan de ogen van de betoverende femme fatale Amanda Seyfried: waarom gaat Owen in godsnaam undercover als rijke stinkerd als ze zijn gezicht al gezien heeft en hem zelfs al gehacked heeft? Dan werkt die cover toch niet? Genoemde Seyfried is lekker mysterieus (hoewel het acteerwerk zo koeltjes is dat de meeste fotomodellen het ook wel hadden aangekund) en Owen is zo degelijk als je kunt verwachten. Maar het gaat hier minder om acteerwerk en net als in Gattaca (die wel wat meer emotie had) weer om een toekomstbeeld waarbij we ons moeten afvragen of we dit niet tegen moeten houden. Ik kan de film zeker aanraden maar weet niet of ik hem net zo vaak zal herzien als Gattaca omdat het toch wat dunner is allemaal.

Dat moet dan niet die eerste bespottelijke aflevering zijn geweest (met het varken) waarna ik meteen afgehaakt ben. En dan moeten ze opeens een lekkere soundtrack aan Black Mirror hebben toegevoegd alsmede een veel strakkere visuele stijl. Deze film heeft wel wat problemen hoor maar het kon me wel bekoren, het ligt in mijn straatje. Misschien wat meer Philip K Dick achtige paranoia had het misschien nog interessanter gemaakt.