Kizumonogatari III: Reiketsu-Hen (2017)

Derde deel weer terug op niveau.

Misschien niet zo heel verwonderlijk, ik het ook vaak het meest problemen met het middenstuk van films, maar in het geval van Kizumonogatari was er toch wat meer voor nodig om het derde deel weer fris en origineel te doen voelen.

Gelukkig zijn Shinbo en Oishi daar ook in geslaagd. Een aantal nieuwe elementen plus fris gebruik van eerdere originaliteiten zorgen ervoor dat deze film weer aanvoelt als één groot contrasterend gekkenhuis. Het is moeilijk te beschrijven op hoeveel niveaus deze film zichzelf probeert tegen te werken, maar het resultaat wordt er enkel genialer door.

Visueel valt er absoluut genoeg te genieten, het tempo is onnavolgbaar en de hoeveelheid aan ideeën en de speelsheid die de regisseurs aanwenden om daarmee om te gaan is ongeëvenaard. Het is best makkelijk om de film weg te zetten als een vat aan anime clichés, maar dan mis je volgens mij een halve film.

Heerlijk van genoten. Nog steeds niet echt van plan om de series te kijken, maar wat mij betreft mogen ze nog zo'n filmproject op poten zetten.

4.5* en een uitgebreide review

Ook dit laatste deel is weer van een hoog niveau en wellicht het meest interessante van de trilogie, omdat het allemaal wat gruwelijker is dan in de andere delen van de filmreeks. Een aantal erg gruwelijke scènes dus, die echter briljant uitgewerkt worden, zoals wanneer Araragi ontdekt dat Kiss-Shot een mens aan het verorberen is. En de laatste vechtscène is natuurlijk ook erg de moeite waard; in het algemeen is de animatie gedurende de actiescènes het meest spectaculair in deze filmreeks.

Verder een paar mooie of bijzondere andere momenten: zoals de flashback naar de eerste man die door Kiss-Shot tot vampier gemaakt werd, of de plotselinge sneeuw tijdens het intieme gesprek tussen de hoofdpersonen.

Wat terug te komen op de discussie hierboven met Onderhond: de manier waarop met clichés omgegaan wordt is hier toch echt wel anders dan in bijvoorbeeld Bakemonogatari, maar men ze echt bewust plaatst en vervolgens de vierde wand breekt door ernaar te refereren. Daar is hier geen sprake van. Maar ik kan me helemaal vinden in hoe Onderhond het verwoordt. Om het in mijn eigen woorden te zeggen: er komen in deze filmreeks de nodige clichés voorbij, maar er is zoveel meer dat er tegenop weegt. Voor mij in ieder geval dusdanig veel dat ik ook voor dit deel op 4,5* uitkomt.