Djam (2017)

Vanmiddag in het filmhuis gezien in een haast lege zaal. Toen ik de beschrijving van deze film las, sprak hij mij gelijk aan. Of hij mij dan werkelijk zal bevallen, is altijd even afwachten, maar ik kan gelukkig zeggen dat deze film mij niet is tegengevallen. Ik vind dat Daphne Patakia haar rol erg goed speelt, en wat een leuk en mooi meisje. Het verhaal vind ik prima. Ik houd van roadmovies, het voelt vaak een klein beetje als vakantie, en de film verveelde mij niet. Fijne muziek, een goede chemie tussen de twee meiden en mooie locaties. Het is geen film waarvan ik zeg: wow, geweldig! Ik ben niet erg geraakt, maar het bracht mij enigszins voldoening, dus wel een voldoende. 3,5

Aantrekkelijke roadmovie over een vrijgevochten jongedame, die tijdens een tocht van het eiland Lesbos naar Istanbul v.v. de nodige wederwaardigheden ontmoet. Een geschakeerde film, variërend van een sensuele buikdans tot “oorverdovende” aandacht voor het actuele vluchtelingenprobleem op Lesbos.

De (h)eerlijke hoofdrol van Daphné Patakia heeft de nodige indruk op mij gemaakt. Een bijzonder aangename film met uitstekend acteer- en camerawerk en stemmige liedjes.

Op deze charmante trektocht door Griekenland en een stukje Turkije maken we kennis met de traditionele rebetikomuziek. Daphne Patakia bespeelt een baglama, een soort bouzouki. Deze behoorlijk oriëntaals aandoende muziek vertolkt de levenslust van de Grieken, die in de meest uitzichtloze situaties blijven lachen, zingen en dansen. Het land is een economische puinhoop en er zijn veel bootvluchtelingen, maar met een krukas, een baglama en een paar flessen ouzo kun je weer een hele tijd verder.