L'École Buissonnière (2017)

Van "Loup" die andere film van Nicolas Vanier, schreef ik : "Film over mens-dier-relatie met een verbluffend mooie fotografie. Eigenlijk het meest aantrekkelijke." en eigenlijk kan ik dat voor een groot stuk ook voor deze "L'Ecole Buissonnière".

Het verhaal op zich zelf heeft zoiets melo. Het zijn brave mensen en wie het niet is draait wel bij of stapt het af en tenslotte zegeviert goedheid, ondanks dat er ook wel pech en spijt was.

Film neemt ook plaats in de rij films waarbij tussen een kind en een veel ouder persoon een bijzondere band ontstaat, met veel filosofie langs beide kanten. Altijd sympathiek en dat een François Cluzet zich leent voor de oudere rol is best geslaagd, terwijl Jean Scandel uitblinkt als het schrander jongetje.

Vanier is één van de weinige regisseurs die film gebruikt om zijn liefde voor de natuur over te brengen aan een jonger publiek. L'Ecole Buissonnière is daar na successen als Belle et Sébastien en Loup opnieuw een voorbeeld van. Een weesjongen wordt vlak na WO I geadopteerd door een gezin die in de bosachtige Sologne streek woont. Al vlug openbaart de wereld van de natuur zich voor hem, mede door zijn vriendschap met een lokale natuurmens. Achterliggend probeert de jongen te achterhalen wie zijn ouders zijn. Vanier, die van origine een documentairemaker is, toont dat hij ervaring heeft om de fauna en flora van de bossen tot uiting te brengen. Een hartverwarmende film die door de zoektocht naar de roots een tikkeltje als Remi sans Famille aanvoelt. Maar toch de betere jeugdcinema, die me veel meer waard is dan die domme superheldenfilms die geen zak bijbrengen ...