LA 92 (2017)

Boeiend.

Een docu die enkel toont. Commentaarloos zou ik het niet durven noemen, de editing vertelt toch ook duidelijk een verhaal, maar je wordt als kijker niet bij het handje gehouden door de regisseurs. Je krijgt beelden voorgeschoteld, waar je zelf je eigen conclusies uit mag trekken.

Je ziet ze zelden, dit soort docus, maar ik vind het wel een mooie vorm. Ondanks dat er nog steeds een stuk regie aan te pas komt, oogt het toch een stuk eerlijker. Zo is het zeker geen blank vs zwart docu geworden, ook geen eenzijdige aanklacht wat betreft racisme, maar een duidelijke schets van de gebeurtenissen. Warts and all.

Er nu op terugkijkend is het niet te geloven hoe zowel de Koreaanse vrouw (toch zo goed als) als de agenten vrijgesproken zijn. Gezien het beeldmateriaal dat ter beschikking was lijkt het een onwerkelijke conclusie. Dat daaruit de rellen voortkwamen is dan ook geen echte verrassing. Maar het is nu ook weer niet zo dat de rellen daar meteen mee goedgepraat worden.

Dat racisme van alle kleuren is laat de docu ook mooi zien. Prachtig het beeld van de zwarte man die tegen een stel Koreanen roept dat ze maar terug naar hun eigen land moeten. Ook interessant de klacht dat de zwarte gemeenschap na 400 jaar nog steeds niet als gelijkwaardig beschouwd wordt in Amerika, wanneer kort daarna gescandeerde leuzes als "Africans unite" over de klankband rollen.

Als deze doc één ding illustreert, dan is het dat racisme meer een bliksemafleider is dan de kern van het probleem. Het draait veeleer om misbruik van macht, minderheden die kansen zien en grijpen en freeloaders die mee op de kar springen omdat het hen zo goed uitkomt. En achteraf valt er amper een scherpe discussie over te voeren, aangezien de situatie te complex is om eenvoudig te vatten. Mooi om dat in één docu met enkel beeldmateriaal te vatten.

3.5*

De Amerikaanse geschiedenis heeft altijd mijn interesse gehad, en met hedendaagse opstanden van de afgelopen jaren (Ferguson, Charlottesville) in het achterhoofd is deze documentaire bijzonder interessant om te zien. Racisme zoals dat in Amerika bestaat is een bijzonder ingewikkeld probleem, en deze docu brengt de gevolgen van het wegkijken goed in beeld.

We volgen een chronologisch vertelt verhaal, waarbij gestart wordt met de rellen in de jaren 60, die hier worden gezien als voorbode voor de rellen in ‘92. We maken vervolgens een sprong naar de vroege jaren ‘op. Het verhaal van Rodney King is alom bekend, maar andere zwarte slachtoffers van politiegeweld waren nieuw voor mij. Ook het racisme tussen de zwarte bevolking en de Koreaanse was een element wat ik nog niet kende.

De rellen die volgen na de vrijspraak van de agenten (is dit een spoiler? Nou ja, voor de zekerheid dan maar) zijn bijzonder goed gedocumenteerd door alom aanwezige journalisten en nieuwszenders. Dat dit bij tijd en wijlen afschuwelijke beelden van extreme mishandeling en menselijk leed oplevert, is iets waar je zeker op voorbereid mag zijn. Het geweld dat verschillende mensen elkaar hier aandoen is werkelijk misselijkmakend.

Al met al zien we vooral de gevolgen van een falend rechtssysteem en de frustraties van een onderdrukte klasse. Dat levert nare beelden op, die vol menselijk leed zitten, en die op geen enkele wijze te rechtvaardigen zijn, net zomin als het geweld in de King video.
Deze documentaire laat treffend zien dat wanneer opgekropte woede niet gehoord wordt, mensen in opstand zullen komen en voor eigen rechter gaan spelen. De makers nemen gelukkig geen enkel standpunt in in deze documentaire, het is aan de kijker om zelf een standpunt in te nemen.
Uiteindelijk zien we enkel verliezers: talloze doden, gewonden, plunderingen en vernielingen, wat duidelijk de vraag oproept of het het allemaal wel waard was.

Bijzonder intense documentaire, die mij twee uur lang geboeid liet kijken.

“Can we all just get along?” - Rodney King

4*

Uitstekende documentaire over de rellen in Los Angeles die volgen op de vrijspraak van de agenten die verantwoordelijk waren voor de mishandeling van Rodney King. Het verhaal wordt verteld door de beelden, en die spreken voor zich en zijn vaak indrukwekkend. Pure haat en woede. Boeiend om te zien hoe snel een dergelijke situatie kan escaleren.

Zeer sterk.

Deze film doet me op een gekke manier een beetje denken aan 13th, maar waar ik die film redelijk pushy vond, raakt LA 92 volop zijn doel. Het is misschien niet de meest informatieve documentaire, maar het is dan ook vooral bedoelt om ons de rellen uit 1992 te laten zien vanuit een neutraal standpunt. Zeker in de tijd van nu lijkt dat zeldzaam te zijn in een docu.

Ik wist zelf nog niet al te veel over de rellen uit 1992, dus voor mij was het automatisch al educatief. Als je al wat meer weet over die gebeurtenis zal deze docu waarschijnlijk weinig vernieuwends brengen, het zal je enkel beelden tonen uit een periode waarin schijnbaar iedereen zijn verstand verloren was. Het mooiste aan deze docu verder is dat het inderdaad laat zien dat racisme vanuit alle partijen komt.

Voor diegene die slecht tegen echte, harde beelden kunnen is LA 92 niet de grootste aanrader, maar deze docu maakte verder een diepe indruk op me. Hier en daar wordt er door middel van soundtracks de impact onnodig verhoogt, maar het werkt wel en de impact is er zeker. Richting de helft heb ik de docu ook op pauze gezet omdat zoveel bizarre narigheid achter elkaar niet prettig is om naar te kijken.

Dat de schokkende beelden echt zijn is ongelooflijk te noemen. Van het in elkaar slaan van Rodney King naar het willekeurig aanvallen van blanke bestuurders, deze docu laat het fenomeen in chronologische volgorde zien. Je zou het bijna niet in kunnen denken, maar toch is het zo. Ik ben dan ook blij dat de docu het gewoon laat zien en er niet omheen draait. Dit is hoe het was, en we hoeven er geen zoet laagje overheen te gooien.

Erg boeiend ook verder. Ik vond het uitermate interessant om dit fenomeen te volgen, en de docu laat het gedetailleerd genoeg zien. Daarbuiten is het knap dat je de woede ook echt kan voelen, en beide partijen kan begrijpen, maar ook verachten. Dat er voor nu ook geen interviews doorheen worden geplakt vond ik verfrissend, waardoor deze docu enkel en alleen bedoeld is om te tonen.

Het maakte een behoorlijke indruk in ieder geval. Deze docu is niet prettig om te zien, maar eigenlijk zeker in de tijd van nu behoorlijk relevant. Het was een lange tijd geleden dat ik echt geschokt was door een docu, zeker omdat de beelden zo zinloos lijken te zijn. Daarnaast kreeg ik ook een brok in mijn keel toen die zwarte man tekeer ging tegen de rellers omdat hij ook met hun achtergrond te maken heeft gehad en ze toch zijn winkel hebben gesloopt. LA 92 laat de mensheid van zijn meest slechte en kwaadaardige kant zien, met tussendoor ook korte momenten van hoop.

Een stukje film die me echt meenam, schokte en raakte. Lang geleden dat dit me was overkomen. Verfrissend neutraal gebracht en een eye opener voor diegene die er heilig van overtuigt zijn dat racisme enkel van 1 kant komt. Aanrader voor diegene die in de periode geïnteresseerd zijn, maar wees gewaarschuwd voor de schokkende inhoud.

Een docutje die ik vond op Disney plus waarvan ik dacht laat ik die eens proberen want hier was ik wel in geïnteresseerd. En wow...is me dit toch wat, want het gevoel van interesse maken al snel plaats voor verbijstering, afkeer en een ongemakkelijk gevoel. Ewn echt actieve herinnering aan '92 met deze gebeurtenis heb ik niet maar de beelden van Reginald Denny zijn in ieder geval beroemd en berucht.

De oorsprong bevind zich al veel eerder met rellen en toestanden in de jaren '50 en '60 met een reeks incidenten medio jaren '90 die de druk van de barometer opvoert tot hij praktisch op ontploffen staat. Iets wat dan ook gebeurt en begrijpelijk is na de zaak Latasha Harlins en het incident met Rodney King want de uitspraken van beide zaken met de getoonde beelden zijn praktisch onbegrijpelijk en schetst de snelkookpan die LA op dat moment is als geen ander. Lastig blijft de thematiek wel die de afgelopen jaren het nieuws domineerde in de zin van wanneer iets gebeurde aan buitensporige geweld. Na de docu van Four hours at the Capitol, en al veel eerder, is er voor mij een ontstellend beeld ontstaan omtrent agressieve gedragingen richting de sterke arm van de wet en heeft het mijn mening alleen maar versterkt dat het niet zo raar is dat de politie daar doorpakt, eerst klappen uitdeelt of schiet voordat het vragen stelt. En wat mij betreft mag het, de politie is een uitvoerende macht en ik snap werkelijk niet waarom er niet geluisterd wordt. Ga dan liggen, zet die auto aan de kant, stap uit, hou je snavel dicht, ga naar huis, daag niet uit. Maar kennelijk is het mode vooral niet te doen wat er gesommeerd wordt door de politie zowel hier in Nederland alswel in het wapen gekke Amerika, waar dus ook nog iedereen potentieel met een wapen kan lopen. Het betreft een zelfgecreëerde situatie waar vervolgens de politie de rekening voor mag betalen, van mij mogen ze met gestrekt been inkomen. Maar uiteraard zijn de beelden van Rodney King een ander verhaal en is de onrust en oproer begrijpelijk en de uitspraak uiteraard het lont in het kruidvat.

Het beeld dat we daarna zien kan het beste omschreven worden als opgekropte woede die uitmondt in langzame escalatie te beginnen met toespraak en protest die omslaat in oproer en iets dat lijkt op een regelrechte burgeroorlog. Ontstellend de beelden van gewapende burgerwachten, de aangevallen blanken, de dreigende meutes op de kruispunten, de geplunderde winkels, vele branden en weet wat nog meer, het is eigenlijk amper te bevatten en te omschrijven. En het sneue aan het geheel betreft dat de oproer, vernieling en plundering die we daarna zien killing is voor hun eigen zaak die juist zo ontzettend gerechtvaardigd was. Wat schiet men zichzelf toch op dramatische wijze in de voet en bevestigd men juist het beeld van vooroordelen dat heerst en wat men zelf zo hekelt. Het doet denken aan een quote uit een documentaire over Tupac waarin een -ex lijfwacht van Suge Knight zegt dat zij zelf, gekleurden, dom zijn want ' we fucked up, we had nothing and we still have nothing.' het lijkt exemplarisch voor een laag bevolking waar altijd een soort van enigma omheen blijft hangen, een soort van raadsel betreffende waar het nu al ligt. We weten inmiddels alle argumenten van de mindere kansen, de armoede, onderdrukking en discriminatie, de verwijten zijn talloos. En natuurlijk zal er racisme zijn en discriminatie maar zoals een collega van mij altijd heel mooi zegt, verschuil je daar niet altijd achter. De enige manier om tegen stereotypering te vechten is zelf gewoon het goede voorbeeld geven, kijk naar de gekleurde mensen die wel hulp bieden en smeken om op te houden met de rellen. Wie zijn toch die randfiguren en outcasts die in het donker hun hol verlaten om de boel te vernielen en te bestelen? Het zijn zij die voor het slechte imago en het harde politie optreden zorgen. Wil men wel anders want is dan de vraag, men roept de vooroordelen en de harde aanpak zelf ten delen op.

Ik kan ook niet anders zeggen dat LA '92 een cynische, harde, sobere en rauwe kijk is op een bewogen aantal weken in Los Angeles, fase waar je op terugkijkend bijna zou afvragen of de mens wel zo goed is en niet ten ondergaat aan zijn eigen tragiek. Het schetst tevens een groot sociologisch probleem omtrent ongehoorzaamheid, criminaliteit, armoede, wapenbezit, escalatie en wellicht steeds groter wordende kloof dus een tussen blank en gekleurd. Iets dat we in Nederland heden te dagen ook zien waar de partijen steeds verder uit elkaar staan. Zoals reeds gezegd blijkt deze docu uitermate interessante te zijn en biedt het eventueel veel stof voor napraten. Wat mij betreft 4,5.