La Caméra de Claire (2017)

Films van Hong lijken een soort genre op zichzelf maar ook wel typisch Aziatisch: er gebeurt ogenschijnlijk niks of misschien gebeurt er van alles maar je kunt er geen chocola van maken. Het zijn ‘vage’ films die suggereren dat er meer aan de hand is dan je ziet zodat ze uitnodigen om de diepgang te zoeken of simpelweg te ervaren. Wellicht te kenschetsen als film als meditatie.

Deze film vertelt net als de vorige film van Hong over zijn affaire met een jonge vrouw en speelt zich ditmaal in Cannes af met een Isabelle Huppert die er de hele tijd doorheen loopt met haar camera omdat ze gelooft dat door foto’s te nemen je beter kunt zien waardoor er dingen kunnen veranderen. Het thema van de film is oprechtheid en de film zal ook zelf oprecht willen zijn in het verhaal over de affaire (met daarbij een kritiek op Cannes en de filmindustrie waarin films moeten worden verkocht en zo onoprecht worden). De film draait om toevallige ontmoetingen en bestaat uit vooral ongemakkelijke gesprekjes die half interessant of vermakelijk zijn maar waarbij je je toch aldoor afvraagt waar je in hemelsnaam naar zit te kijken. Maar de film weet toch langzaam maar zeker te intrigeren en ik ben blij dat ik ‘m gezien heb.

Gisteren gekeken op Picl, en ik vind het een erg mooie film. Op een realistische manier gespeeld en uitgewerkt. Het is een rustige film, bijzonder en ietwat dromerig. Het voerde mij al snel mee en ik heb mij geen moment verveeld. Ik vind Min-hee Kim een prachtige vrouw, en Isabelle Huppert is één van mijn favoriete actrices. Als dit een oprechte film moest worden, is dat voor mijn gevoel gelukt. Een 9. 4,5*