Score: A Film Music Documentary (2016)

Het is voornamelijk een documentaire die de nadruk legt op Amerikaanse filmmuziek en weinig diepgravende zaken belicht. Daarbij is de leidraad dat voornamelijk componisten aan het woord komen die op dit moment zeer gewild zijn, maar weinige hebben echt iets noemenswaardigs te melden. Wellicht zijn enkel wat momenten die iets laten zien van het werkproces matig interessant. Score is duidelijk gemaakt voor een gemiddeld publiek. Als grote liefhebber van filmmuziek is dit een behoorlijk saaie bedoening.

Had wel verwacht dat zoiets als dit op tv door meer filmliefhebbers bekeken zou worden..

Enfin, helemaal geslaagd is het nou ook weer niet.

Inderdaad vooral de bekende namen en films, maar toch leuk om te zien. Totdat er een nogal Vreemde Geluiden achtig stukje met wazige instrumenten en hoe muziek op de emoties speelt analyses voorbij komt.

Bijna tijd om te zappen.

Gelukkig wordt het daarna toch wel weer leuk met enkele mooie werkjes, ook live gespeeld door orkest.

Allemaal zeer interessant, en de regisseur heeft veel beroemde componisten voor zijn camera gekregen, maar daardoor gaat het ook wel zó hap-snap dat de meeste portretten vrij oppervlakkig blijven. Aan het werk van mensen als John Williams, Hans Zimmer en Howard Shore (om nog maar te zwijgen van Max Steiner, Bernard Herrmann en Ennio Morricone) zou je ook makkelijk een half uur per "stuk" kunnen besteden, en dan zou je ook wel wat meer de diepte kunnen ingaan en desnoods wat technischer kunnen worden. Nú is het een geval van too much and not enough.

Jammer dat dit nog zo weinig stemmen heeft. Voor de filmliefhebber is dit toch zeker wel een aanrader om te kijken. Filmmuziek, vooral van de bekendere iconische films die allemaal voorbij komen, is zo'n essentieel onderdeel van een film, meer dan je zelf beseft tijdens het kijken. In combinatie met de film zelf wordt het iets heel bijzonders en vind ik het denk ik een van de mooiste kunstvormen omdat het zo direct op je gevoel speelt. Om te zien hoe dat allemaal tot stand komt (en wat geschiedenis erbij) is gewoon erg interessant.

Had van mij best nog een uur langer mogen duren, aangezien er meer dan genoeg films en componisten besproken worden en aan het woord komen. Hoewel je over muziek eigenlijk niet teveel moet praten en er maar beter gewoon veel naar luistert.

3,5*

Het was misschien inhoudelijk niet zo heel diepgravend, maar door de vele muziekfragmenten en 'making of' beelden van studio-orkesten was het toch wel fijn om te zien en horen.

De documentaire had wat mij betreft een stuk langer mogen duren en ook meer persoonlijke anekdotes mogen bevatten over hoe componisten tot bepaalde keuzes zijn gekomen in hun werk. Veel geïnterviewden waren vooral bezig met het bejubelen van het vak en het aanprijzen van bijzondere filmscores en hun invloed op de kijkervaring. Iets wat je de kijker, laat staan de filmliefhebber, niet hoeft te vertellen. De demonstraties met aparte muziekinstrumenten waren daarentegen wel weer heel verhelderend en interessant.

Iets te breed opgezette documentaire over het gebruik van muziek in film, met een niet aflatende parade van bekende componisten en regisseurs, maar wel erg leuk en onderhoudend in elkaar gezet. Nadeel van de overdaad aan bekende gezichten is voornamelijk dat de informatie op de tweede plaats komt en er weinig tijd besteed kan worden aan specifieke films. De enthousiaste aanpak van de documentaire en de leuke verhalen van alle betrokkenen zorgen tegelijkertijd wel voor een bijzonder aangename kijk- en luisterervaring.

Schrader neemt erg veel hooi op zijn vork voor deze ambitieuze documentaire die mijn inziens zeker drie uur had kunnen (en moeten) duren. In dat geval had hij er wellicht aan gedacht om de invloed van Erich Wolfgang Korngold in ieder geval te vermelden en was er ook meer ruimte geweest voor Europese grootheden als Dimitri Tiomkin en Miklós Rózsa. Voor liefhebbers van filmmuziek valt er vast meer te mekkeren (ik mist James Newton Howard), maar dat is ironisch genoeg het gevolg van het feit dat Schrader een enorme hoeveelheid topcomponisten voor de camera wist te halen. Schrader begint met de geschiedenis van muziek in film en maakt duidelijk op welke manier o.a. Max Steiner, Bernard Herrmann en Hans Zimmer de kunst van de Score hebben beïnvloed. We zien de componisten ook aan het werk als multi-instrumentalisten, volop experimenterend met zeldzame of zelf ontworpen instrumenten en er is ruime aandacht voor het opnameproces, waarbij veel meer komt kijken dan je zou denken. Ik doe een schietgebedje dat Ken Burns deze kunstvorm zegent met een epische documentaire, want Schraders eerste aanzet smaakt absoluut naar meer.