Mindhorn (2016)

"You can't handcuff the wind".

Leuke film. Ik heb eerlijk waar een hoop kunnen lachen. Dit is een van die films die je grappig vindt of totaal niet. Ik moet zeggen dat ik normaal om flauwe humor niet kan lachen maar bij Mindhorn zeker wel. Het verhaal van een jaren 80 superheld is erg cheesy maar de Britten weten het toch veel beter aan te pakken dan de gemiddelde soortgelijke Amerikaanse productie.

Julian Barrat weet te overtuigen als Richard Thorncroft aka Mindhorn. Zijn rol voelt niet geforceerd aan en de grappen lijken vrij makkelijk te komen. Hij weet de ex superheld Mindhorn goed weer te geven. De film doet me wat denken aan de parodie MacGruber, al vond ik die een stuk minder.

Ik ben aangenaam verrast door deze Netflix productie. Hij zal bij de een veel minder goed vallen dan bij de ander. Door een combinatie van een aantal goed uitgevoerde onderdelen kan ik niet anders zeggen dat het een erg komische film is.

4*

Eigenlijk een hele foute B film met een vrij slap verhaal en foute typetjes, toch heb ik hier echt om kunnen lachen. De grappen zijn, hoe knullig ook, erg droog en daar hou ik van. Barrat doet het best leuk als Thorncroft a.k.a. Mindhorn, hij heeft een prima kop voor een rol als deze. Het einde is wel erg makkelijk maar al met al is de humor leuk en daar gaat het om. Je moet hier wel van houden maar ik vond het een leuk Netflix filmpje met een aardig staaltje Britse humor. Leuk!

Soms heel grappig en dan weer erg flauw. Sommige typetjes zijn leuk, zoals de ex-stuntman. Al met al een leuke film als je je verveelt, maar verder niet echt bijzonder.

Geinige onzin. Het slaat allemaal nergens op. Alles hangt uit het lood.

De personages zijn heerlijk overdreven aangezet. Elke vorm van realisme is uit de karakters verwijderd. De karakters bestaan uit overdrijving en simpele typering. Het werkt op de lachspieren.

Hun dialogen zijn inhoudelijk belachelijk, maar erg humoristisch en eveneens vaak verrukkelijk droogkomisch. Brits, zeg maar.

Het verhaal is hilarisch stompzinnig. De situaties die zich voordoen zijn gevuld met misverstanden en absurdismen. Het is vooral de nonchalante en vanzelfsprekende kijk van de personages op allerlei absurde situaties die een komisch effect bewerkstelligt.

Wel vervelend dat het laatste kwartiertje film niet dat komische effect heeft. Op de een of andere manier overtuigen de slotscenes niet in humoristische zin. Misschien dat de personages daar te veel hun best doen om nonchalant grappig te zijn. Of misschien was ik gewoon comedy-moe. Weet het niet precies.

Toch een teleurstellinkje. De film is desondanks toch vooral een geslaagde optelsom van komieke onzinnigheid. Heb er erg om moeten lachen.

Goeie film waarin een uitgerangeerde tv-acteur zijn rol als detective weer op zich moet nemen als er een psychopaat los loopt. Een bijzonder leuk hoofdpersonage waarbij het fictieve personage op een evenzo leuke manier in de echte wereld (nou ja, echt?) wordt geplaatst. Lekker over de top allemaal en er valt meer dan genoeg te lachten.

Ruim 25 jaar na zijn hoofdrol in de destijds succesvolle actieserie Mindhorn, is Richard Thorncroft [Julian Barratt] kaal, dik en vergeten. Toch hoopt hij nog steeds dat zijn verleden hem zal helpen om een nieuwe doorbraak in de film- of televisiewereld. Uit het niets krijgt hij een bizar verzoek van de politie van The Isle of Man, waar Mindhorn zich afspeelde: een psychopaat [Russell Tovey] dreigt nieuwe slachtoffers te maken, tenzij hij kan spreken met Detective Mindhorn! En dus keert Richard terug naar het eiland om zijn beroemdste rol opnieuw te spelen. Maar daar wordt hij wel geconfronteerd met zijn verleden in de vorm van zijn ex-vriendin en tegenspeelster Patricia [Essie Davis], zijn voormalige stuntman en Patricia's echtgenoot Clive [Simon Farnaby] en zijn co-ster [Steve Coogan] die al jaren succes heeft met zijn eigen serie Windjammer.

Een waanzinnig uitgangspunt voor een aangenaam idiote komedie bevolkt door kleurrijke karakters. Het heeft allemaal heel weinig om het lijf, maar Sean Foley maakt volop gebruik van de dramatische en komische mogelijkheden van zijn locaties en de cast heeft duidelijk veel plezier. Voor de liefhebbers zijn er ook nog eens hilarische cameo's van Kenneth Branagh en Simon Callow. Bij vlagen zeer grappig!

Ondanks dat de film weinig echte grappen telt, heb ik me prima vermaakt. De algehele sfeer van deze parodie met al zijn over the top karakters werkt prima en kijkt lekker weg. Zo zit je bijna voortdurend met een glimlach om de mond die nu en dan in een gniffel overgaat. Geen hoogstaande cinema, maar dat is uiteraard ook niet de bedoeling van deze sympathieke Britse comedy.

Dat je je na een minuut of twintig beseft dat het leuke uitgangspunt (een uitgerangeerde actie-acteur wordt opnieuw relevant wanneer een seriemoordenaar expliciet naar hem vraagt) niet de volledige speelduur boeit. Het begint allemaal nog best aardig met Richard Thorncroft (Julian Barratt) als 't egocentrische en roemzuchtige middelpunt van zijn eigen relevantie. Zijn toupetje fatsoenerend alsof er niks gebeurd is sinds hij die masculiene mannenfantasie speelde vol mooie vrouwen, snelle auto's en snerpende synthesizerdeuntjes. Maar dan blijkt 'Mindhorn' (2016) een plot nodig te hebben dat steeds flauwer en flauwer wordt om de boel gaande te houden. Niet op een leuke of onverwachte manier, maar gewoon uitgesproken raar. Grappig wil 't alleen niet worden.

Matig.

Aanvankelijk leuk Netflix-komedietje, wat zoveel wil zeggen als vrij simpel, doch vermakelijk. Uitgebluste typetjes zijn doorgaans ook dankbare personages om geslaagde humor rond te weven. Enige nadeel, en dat is ook wel eigen aan Netflix-producties, is dat het, ondanks een beperkte speelduur, na een half uurtje meestal uitgewerkt is en dan is het kwestie om toch proberen gevat uit de hoek te blijven komen. Dat lukt half en half. Af en toe kunnen lachen; als hersenloos vermaak te doen.

2,5