Devil's Gate (2017)

“You both need to clear off my property,or as god is my witness

I will not be responsible for what happens!

Colt, you..

If she goes in there Maria and Jonah are as good as dead.”

Een aanstormende auto die plots in panne valt. Een akelig uitziende, verlaten boerderij met veel prikkeldraad en waarschuwingsborden. Piepende deuren en een loeiende wind terwijl de persoon met pech onderweg op zoek is naar iemand die hem kan helpen. En dan dat vreselijke moment dat hij niet zag aankomen. Ik zat terstond rechtop in mijn stoel en verwachtte me aan een intense horror. Zeker als de film “Devil’s gate” getiteld is. De armzalige, vervallen hoeve en de desolate omgeving deden me terstond aan “The Texas chainsaw massacre” denken. Een niemandsland waar een psychopathische, knettergekke familie zich vergrijpt aan verdwaalde toeristen om er naderhand een hartige eenpansmaaltijd van te brouwen. Tot mijn teleurstelling bleek de filmtitel de plaatsnaam te zijn van het stadje waar zich alles afspeelt.

Eerlijk gezegd was het een enorm boeiend eerste deel. Een vermiste vrouw en haar zoon. De F.B.I. agenteDaria (Amanda Schull) die samen met de lokale politieagent Colt (Shawn Ashmore) de verdwijning van beide personen onderzoekt. En de ronduit verdacht reagerende Jackson Pritchard (Milo Ventimiglia) waar de twee handhavers van de wet tenslotte arriveren. En als de twee ordehandhavers een nogal onthutsende ontdekking doen in de kelder van Jackson, krijgt de film een heel andere wending. Dat is dan wel het grootste pluspunt van deze film. Het verrassingseffect is enorm groot. Je wordt telkens weer op het verkeerde been gezet. Het ene moment verwacht je een soortement “Silence of the Lambs” seriemoordenaar scenario. Om dan tot de conclusie te komen dat deze film eerder een “X-Files”-vibe heeft en thuishoort op één of andere SyFy kanaal.

Spijtig genoeg daalt het niveau van deze indie-SF naarmate de film vordert. Het religieuze aspect boeide me niet zo. Het oog om oog principe was eerder lachwekkend. Ondanks de toch wel soms hoogkwalitatieve speciale effecten en over het algemeen niet zo slecht acteerwerk (met zelfs een cameo van de Star Trek veteraan Jonathan Frakes), sprak deze film me toch niet erg aan. Het leek wel alsof er een heel arsenaal aan ideeën en voorstellen werd verzamelt, en men tenslotte niet bijster goed meer wist wat men er nu van wilde maken. Zelf had ik op het einde het gevoel alsof ik naar een pilootaflevering heb gekeken van de zoveelste televisieserie. “Devil’s gate” is zo’n film waar het verhaal niet echt overeenkomt met het uitzicht als het over kwaliteit gaat. Spijtig, want het had potentieel.

2*