Lords of Chaos (2018)

Haha, cool! een film over Mayhem. En ook nog een fijne regisseur er bij.

Vernoemd naar dit boek? Boek is een aanrader trouwens, vond ik vermakelijke "onderzoeksjournalistiek".

Film daarentegen kan bijna alleen maar tegenvallen?

Klopt inderdaad. Interessant boek, al waren veel bands die er in voorkomen er niet echt enthousiast over. Åkerlund kent het wereldje wel enigszins, maar dit verfilmen lijkt me erg lastig.

Maarehm.. dit kan toch niet in het Engels zijn? Dan is het bij voorbaat al mislukt.

De titel is leesbaar, dat is alvast niet echt.

Was te zien op Sundance. De eerste reviews stromen binnen.

Toch wel benieuwd.

Oeh, ik ben hier heel benieuwd naar. Zag net iets over een screening in Londen, hoop toch dat ie ook in Nederland te zien is in de nabije toekomst.

Krijgen we deze film überhaupt nog te zien?

Ook benieuwd.

Arrow gaat de film volgend jaar ergens uitbrengen. Tot nu toe nog geen release datum bekend, maar denk niet dat we er nog lang op moeten wachten.

Mayhem, er moest ooit wel een film van gemaakt worden! Vond de keuze voor een Engelstalige film alleen in het begin vervelend, al hoort deze film gewoon in het Noors te zijn natuurlijk. En Culkin als Euronymous leek mij van tevoren geen succes, maar pakte verrassend goed uit. Alle verhalen die ik ooit over Mayhem gehoord heb zitten in de film, voor liefhebbers van de band en van Black Metal een aanrader!

Waar hebben de heren dope en tattoobob deze film gezien, als ik vragen mag? Ik ben ook al een tijdje best benieuwd naar deze film.

Idd pindakaas....maar de film blijft nog even na sudderen,veel te vinden hierover op youtube...als je nog nooit van dit verhaal had gehoord(net als ik)is het best interessant.

Nou, ik heb best wel veel black metal geluisterd (nog steeds wel zo af en toe), ken de bands vrij goed en de verhalen heb ik ook het meeste wel van meegekregen denk ik. Dus echt blanco erin gaat me niet lukken, maar ik kijk er wel naar uit.

De film draait dit jaar op het Imagine Film Festival Dat is voor jou waarschijnlijk praktisch om de hoek,

Kijk eens aan, dat is fietsbaar inderdaad . Ga ik zeker heen, top!

Dat er een keer een film moest komen over de Noorse black-metal-scene uit begin jaren '90, dat stond buiten kijf. Natuurlijk zijn er al meerdere quasi-documentaires geweest, zoals Until The Light Takes Us, maar een echte film over de behoorlijk escalerende scene was er (naar mijn weten) nog niet. Dus toen ik hoorde dat deze Lords of Chaos eraan kwam, was ik toch wel heel benieuwd - maar ook wel een beetje bang voor een ver-Hollywoodste versie. Aan de andere kant, wat betreft de regisseur had je het nauwelijks beter kunnen treffen dan Jonas Akerlund, die nog een blauwe maandag in de proto-black-metal-band Bathory heeft gespeeld.

Na de film zit ik nog een beetje met gemengde gevoelens. Lords of Chaos doet een hoop goed, de film ziet er visueel vrij behoorlijk uit en ook de heftigere momenten (bijvoorbeeld de zelf-mutilatie en zelfmoord van Dead) worden in volle glorie getoond. Rory Culkin en Emory Cohen weten ook wel redelijk goed de twee hoofdpersonen in dit drama weer te geven: Oystein Aarseth oftewel Euronymous die een grote mond heeft maar zelden de daad bij het woord voegt, en Varg Vikernes die alles extreem en rechtlijnig doorvoert. Ik vind het dan stiekem toch ook weer grappig dat neonazi Vikernes door iemand met de achternaam Cohen gespeeld wordt. En in hele grote lijnen, voor zover mijn beeld accuraat is, kloppen die basiskarakters ook wel weer zo ongeveer.

In de eerste helft van de film, behalve een paar compleet misplaatste komedie-scenes in het begin, gaat het ook best aardig als Mayhem langzaamaan lokaal groot wordt, Dead bij de band komt en ook weer gaat, en Helvete geopend wordt. Maar zowel qua plot als qua sfeer gaat het toch niet helemaal lekker. Wat me een beetje stoorde was dat we bijna de hele film lang alleen maar naar Euronymous, Vikernes en Faust zitten te kijken die elkaar af lijken te troeven (hee, moordenaar, slachtoffer, nog een moordenaar, wat toevallig nou), terwijl de rest van de hele black-metal-scene of de nauwelijks zichtbare zogenaamde Black Circle compleet inwisselbare achtergrondfiguren zijn die alleen maar af en toe wat schreeuwen of bierblikjes op hun hoofd kapotslaan. Als je Lords of Chaos bekijkt zou je ook kunnen denken alsof Mayhem en Burzum de enige twee black metal bands ooit zijn, en alsof het genre het nooit verder heeft geschopt dan die paar lokale bandjes. Ook wordt er nog op hele onsubtiele wijze een love interest het verhaal in gehamerd, en de grappig bedoelde scenes en clichés over domme bierdrinkende metalheads word ik ook een beetje moe van.

Tja, het klinkt nu wel erg negatief, maar zo erg was het ook weer niet. Ik heb zeker m'n bedenkingen bij hoe het verhaal verdraaid is om het wat Hollywoodser te maken (zie ook de ontknoping), en ik vond de humoristische scenes niet goed passen. Maar op veel momenten heb ik toch ook met veel plezier naar Lords of Chaos gekeken, en zal 'm zeker op Imagine nog eens mee gaan pakken. Geen film voor de puristen en neem een hoop met een korreltje zout (al zijn veel van de getoonde incidenten dan wel weer echt gebeurd), maar voor een Hollywood-verfilming zeker niet verkeerd.

Beetje vreemde film.

Het hele bizarre en gekende verhaal is natuurlijk behoorlijk serieus maar lijkt hier af en toe een soort comedy-strekking te krijgen. Soms werkt dat ( Dead ) maar geregeld ook niet.

Verder vooral jammer dat de muziek van Mayhem zelf (toch behoorlijk heftig) en de rest van de black metal scene er eigenlijk nauwelijks in voorkomt.

Wat overblijft is een beeld van een groepje totale debielen die hoe je het ook wendt of keert (en dat mis je dus eigenlijk) een heel grote invloed op de metal hebben gehad.

Keek wel lekker weg verder.

“I created a whole new genre of music: True Norwegian Black Metal,”

Een zeer goede en prettige film maar met twijfels. De hoeveelheid daadwerkelijke black-metal is in de film beperkt. Het maakt deze film wel toegankelijker voor de niet-kenner (waaronder mezelf) Al had ikzelf, bij deze film toch iets meer de 'bak herrie' van de band Mayhem verwacht! Dit kan ook komen door een rechten-dingetje omdat Varg Vikernes niet wilde meewerken aan de film. Enfin uiteindelijk is de film wel een fijne mix van genres. Zo zijn er af en toe Arthouse-beelden te zien (geholpen door de etherische muziek van Sigur Rós), ook is er humor en zijn er paar fijne horror-elementen in de film opgenomen. Dierenliefhebbers zullen ook niet al te blij zijn, door de dode diertjes. Nu is deze 'scene' erop uit om te schokken dus daarin slagen ze succesvol! Er zijn genoeg ongemakkelijke momenten te zien. Gelukkig was dit verhaal, uit het perspectief van Øystein "Euronymous" Aarseth (gespeeld door Rory Culkin) over een jongen die uit verveling een band start, zijn beste vriend verliest door zelfmoord, weer nieuwe vriend ontmoet maar dan blijkt dat die vriend een psychopaat is die kerken in brand zet voor de lol, zeker erg fijn om te bekijken!

Voor de rest zit de film vrij goed in elkaar. Het verhaal van de band wordt chronologisch en vrij zakelijk overlopen. Vooral voor de fans zal dit interessant zijn, want ik denk niet dat het grote publiek hierop zat te wachten. Filmisch heeft de film ook niet zoveel te vertellen.

Echt super irritant, moest eerst zoals de zoveelste x gaan zoeken of de film de moeite waard is om te kijken

Wat 'Kos' verteld daar heb ik wat aan, de rest is? heeft niets anders te doen dan een verhaal hier neer te zetten waar geen hond op zit te wachten dan behalve te weten komen of een film de moeite waard is om te kijken.

ga wat doen..

Heftige film, De acteurs speelden hun rol voor mij overtuigend.

Toen Mayhem bekend werd, was dat precies wanneer ik met m'n metal hobby begon. Dit geeft een leuke inkijk in de geschiedenis. Ondanks dat de presentatie een beetje neerbuigend op de personen is (imho), vertelt het wel in een notendop het verloop. Maar er zitten wel rafels aan het verhaal, maar als je iets van jaren in 2 uur moet vertellen, dan zijn compromissen uiteraard noodzakelijk.

Lang niet slecht deze film. Ik heb de band Mayhem 1x live gezien ergens 15 jaar geleden in Hasselt in een oude fabrieksloods. Atilla Csihar was toen (en ook op het einde van de film) de zanger. In de film wordt het karakter gespeeld door zijn zoon Arion. In die tijd was ik ook druk doende het gelijknamige boek te lezen. De muziek ben ik reeds lang ontgroeid maar toch was ik nieuwsgierig naar de film.

De film is evenwichtig samengesteld. Er is de muziek/optredens, drama, beetje humor, heftige bloederige scenes.

De historische duiding met televisiebeelden van toen is goed gekozen. De setting geeft de tijdsgeest van begin jaren 90 aardig weer. Het verhaalt speelt zich af tijdens mijn tienerjaren en zorgt voor een nostalgisch gevoel. Rory Culkin doet het uitstekend als Euronymous. De rest van de cast is degelijk.

Emory Cohen als Varg valt ietwat door de mand en doet mijn score met 0,5 dalen tot 3,5*

Ik hoop voor hem dat de echte Varg de film niet heeft gezien, anders zou zijn wraak wel eens bloederig kunnen zijn . Al bij al zeker een aanrader. De blu Ray heb ik op de kop getikt bij amazon UK. Voorlopig is hij nog niet in Belgie of Nederland uitgebracht.

Boeiende film. Kende de bands wel, met de veroordelingen voor moord en kerken verbranding, maar toch ook een hoop nieuwe feiten ontdekt.

De naam van de band was mij onbekend en ik ben dan ook niet thuis in dit soort muziek. Heb

na het kijken van de film informatie gelezen op Wikipedia, en waaruit blijkt dat de gebeurtenissen

in de film zijn gebaseerd op veel aangenomen feiten, verbijsterend en daarmee begrijpelijk dat

er een film over ze is gemaakt.

Ik weet niet hoe ze aan de acteurs zijn gekomen (De naam Rory Culkin klinkt mij vrij bekend

in de oren), maar het bespelen van de instrumenten van ze oogde erg realistisch als technisch

vaardige muzikanten. Dat vond ik al een enorme plus aan de film, en de naargeestige optredens

van de band fascinerend om naar te kijken (De film was visueel ook af en toe best wel sterk).

Goed acteerwerk ook, en het verhaal heeft ook een aantrekkelijk afwisselend en vlot verloop.

De messteekscenes gruwelijk echt, om de rillingen van te krijgen veel meer dan in talloze

horrorfilms wanneer je er meestal met een grijnslach en knipoog naar zit te kijken.

De film wekt overigens de indruk dat het bij de band min of meer uit de hand is gelopen, met

ook tegenstellingen onder de bandleden. En dat veel ondernomen, verwerpelijke acties door toevalligheden tot stand zijn gekomen.

Ik vond het een indrukwekkende en onthutsende film over een band die meer wilde zijn dan

enkel een groep muzikanten. Ik kan mij nog een uitspraak van Keith Richards van The

Rolling Stones herinneren, in de jaren zeventig (?) Namelijk dat hun grootste kracht lag in

hun duivelse impact (Sympathy for the Devil). Schoothondjes natuurlijk in vergelijking met

een band als Mayhem en waarschijnlijk diverse andere Black Metal bands.

Redelijk drama over deze zieke band. De film volgt voor zover bekend redelijk de waargebeurde feiten. Akerlund doet dat niet verkeerd. Het Beavis Butthead begin is wel even wennen, maar eenmaal op gang zet met name Culkin een wat serieuzere en betere rol neer. De makers letten verder goed op de details, zoals de album hoes. Verwacht niet al te veel muziek, maar houdt rekening met een aantal smerige scenes. 3.5