Where Hands Touch (2018)

Een goed thema is om zeep geholpen door niet al te goed acteren en melodramatisch gezever.

Sommige scenes waren ongeloofwaardig.

Het einde is tenenkrommend slecht.

Overigens kon Leyna net zo goed een Jodin zijn met het verschil dat de Leyna in deze film meer overlevingskans had.

Een film om snel te vergeten.

Aardig oorlogsdrama. Het verhaal is redelijk maar Asante probeert iets te veel haar best te doen om de kijker aan het huilen te krijgen. De clichés komen een voor een aan bod en als kijker zie je die van verre al aankomen. De voorspelbaarheid wint het daarom van de emotie. Buiten dat is het verder best een redelijke film. Hij verveelt geen moment en er is voldoende spanning. Stenberg bewijst weer dat ze tot de Hollywood talenten van dit moment behoort. 3.0

Net als in het prachtige Belle (2013) en het al even bezienswaardige A United Kingdom (2016), komt regisseur Amma Asante weer met een film over een interraciale relatie, deze keer gesitueerd in Nazi-Duitsland ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Het is andermaal een pakkend drama, dat enkel wat veren moet laten tijdens het gedeelte in het werkkamp, waar de film qua geloofwaardigheid een beetje dreigt te ontsporen op sommige momenten.

Afgezien daarvan is het een imponerend drama, waarin Amandla Stenberg —mede door haar formidabele rol in het nagenoeg gelijktijdig verschenen The Hate U Give (2018)— aantoont een van de grootste acteertalenten van het huidige tijdgewricht te zijn. Het lijkt mij de moeite waard haar carrière te volgen.

De film Neger, Neger, Schornsteinfeger (2006) gaat ook over een donkere jongen in Nazi-Duitsland, maar is minder meeslepend dan deze film.