Yozora wa Itsudemo Saikô Mitsudo no Aoiro Da (2017)

Had nog nooit van Yûya Ishii gehoord maar dit ziet er wel veelbelovend uit hoor!

Nochthans geen onbekende. Vijf films van gezien, scoorde 5x3.5*. Leuke films steeds, maar nét iets te slordig in de afwerking.

Ik sla Yûya altijd over op de een of andere manier. Anders maar eens beginnen met een oudje van hem.

Welke kun je ons aanraden, Onderhond?

Ik zou voor Mitsuko Delivers gaan dan, al is het maar omdat die niet zo moeilijk te verkrijgen is. Om gelijkaardige reden is Sawaka Decides een aardig alternatief. Maar kwalitatief ontloopt het elkaar allemaal niet te veel.

Zoals voorspeld.

Al is Ishii hier wel nét iets experimenteler. Niet zo heel veel, je moet er ook zeker geen wilde dingen van voorstellen, maar toch wel wat apartere shots hier en daar. Da's enerzijds wel leuk, anderzijds is het niet altijd even trefzeker. Voelde soms wat als een beginnend regisseur die overenthousiast vanalles probeerde.

Heeft verder weinig invloed op het drama. Dat is mooi, beetje dromerig, maar uiteraard wel met een redelijk zwart randje. Ishii laat de comedy ook compleet varen deze keer, het drama staat echt centraal. De toon blijft echter wel herkenbaar de zijne.

Visueel is het best leuk, maar nooit écht mooi. Acteerwerk is wel sterk, net als de soundtrack trouwens. Verwikkelingen zijn redelijk bekend terrein (twee getergde personages die elkaar ontmoeten en met veel gehobbel en gestruikel een relatie beginnen), maar mooi en redelijk origineel uitgewerkt. Vooral Shizuka Ishibashi's personage heeft een erg eigen willetje, zij draagt de film dan ook.

Leuk dus, maar dat was ook wel verwacht. Het is enkel jammer dat Ishii die stap naar dat halfje meer op de één of andere manier toch niet weet te zetten. Ik blijf het graag volgen, maar het zou leuk zijn moest hij er toch een keertje een klein meesterwerkje uitpersen.

3.5*

Mijn tweede kennismaking met Yūya Ishii gaat over eenzaamheid in een miljoenenstad, waar mensen —aangestuurd door hun mobieltje— geen weet hebben van wat er in hun naaste omgeving gebeurt. In de marge van die samenleving lopen twee psychisch beschadigde mensen apathisch rond, niet toegerust om hun sombere bestaan en denkwereld een impuls ten goede te geven. Dat is het centrale thema van deze zwaarmoedige, lome film, die van tijd tot tijd ook nog geplaagd wordt door hoogdravende teksten. Je zou er depressief van worden.