Mugen no Jûnin (2017)

Nieuwe Miike.

Althans één van de nieuwe. Ik zit nog steeds op Mole Song 2 en Jojo te wachten. Beetje jammer dan dat net deze Blade of the Immortal zich als eerste moet aandienen, want het was de film waar ik het minst van verwachtte. De andere 2 nog niet gezien natuurlijk, maar het zou me achteraf ook niet verbazen moest ik deze ook daadwerkelijk de minste vinden.

Eerste vage teken waren de erg positieve geluiden van recensenten. Die vallen vaak voor de saaiere Miike films, dat bleek ook hier weer het geval. 't Is zeker niet dat Blade een slechte film is, maar het mist eigenlijk alles wat Miike tot Miike maakt. Geen gekkigheid, geen maffe ideetjes, geen weirde momenten. De film had makkelijk door iemand anders geregisseerd kunnen zijn, en da's gewoon jammer.

Zo bruut als overal vermeld is het ook zeker niet. Wel een hoge body count, maar op de klassieke hack & slash samurai manier. Veel gekker dan een afgehakt hand of been wordt het zeker niet. Film is gebaseerd op een manga trouwens, dus wel wat gekkere personages dan normaal, maar ook zij zijn nergens echt uitzinnig.

Het is vooral teleurstelling dat het allemaal wat degelijk is, want echt veel aan te merken is er verder niet op deze film. Erg netjes in beeld gebracht, acteerwerk is goed, film loop vlot en ondanks de speelduur loopt het nergens traag. Maar een Miike zonder uitspatting is wat mij betreft een gemiste kans, en dus altijd wat teleurstellend.

Hoop dat die andere twee snel op de één of andere manier het daglicht zien in het Westen.

3.5*

De (min of meer) honderdste film van Takashi Miike is een meer traditionele Japanse zwaard-vecht-film. Alhoewel? De film is gebaseerd op de gelijknamige manga-reeks van Hiroaki Samura en gaat in het kort over Manji een onsterfelijke man die door een jong meisje wordt ingehuurd om wraak te nemen op de moordenaars van haar ouders, die door een groep zwaardvechters bruut om het leven zijn gebracht. Mensen die uitbundige gekheid willen in de film, Miike heeft er nogal wat op zijn naam staan, zullen wellicht het iets tegen vinden vallen. Echter op subtiele wijze is er genoeg tebeleven. Bloed, handen en benen vliegen er door de lucht, heilige bloedwormen die wonden helen, en een keur aan wapentuig maken dat het toch genieten is. Het eerste deel zijn voornamelijk,na het intro, leuke één op één gevechten tussen de leden van de Itto-Ryu en Manji, compleet met bovennatuurlijke krachten, wire fu en bloed. Hierna mondt de actie uit in hele veldslagen waarbij een of twee vechters het opnemen tegen honderden samoerai. Persoonlijk vond ik deze soms iets minder goed geslaagd. Verder is het vooral de kundigheid van regisseur Takashi Miike dat de film, ondanks de 2 uur en 20 minuten, het constant boeiend weet te houden. Daarnaast viel het op dat er tussen al die gevechten ook prachtige shots waren te zien. Een van de grootste Japanse filmsterren Takuya Kimura, speelt de sterke hoofdrol. Daarnaast zijn er ook sterke rollen van Sôta Fukushi ( Anotsu Kagehisa) en een leuke dubbelrol van nieuwkomer Hana Sugisaki (Rin Asano / Machi, Manji's zus). Helaas haar schreeuw-kanonnades zijn minder leuk! Echter degene die mij het meeste opvalt is Erika Toda (Death Note) Zij steelt echt de show als Makie Otono-Tachibana, de femme fatale, de wonderschone Onna-bugeisha. Wat een vrouw! Regisseur Takashi Miike levert met deze film wederom een pracht van een Jidaigeki -film af!

Manji de onsterfelijke

Niet verkeerd. Erg gewelddadige samoerai-spektakelfilm met een scheut fantasy over een onsterfelijke krijger die de bodyguard wordt van een jong meisje die wraak wil nemen op de moordenaar van haar vader. Revenge flick dus, maar niet standaard. Alles draait uiteindelijk wel om de bloederige gevechten waarin veel ledematen losgehakt worden, toch gaat er veel tragiek en melancholie schuil achter de personages. Ik denk hier aan een krijgster (Makie) die plots overmand wordt door zelfwalging wanneer ze Manji overwint . Niet echt gebruikelijk in dit soort films. Het is nu ook eens niet een afgezaagd verhaal met koningsdynastieën en opvolgingsvetes maar een manga-verfilming. Je ziet dat hier een pro aan het werk is; het is prachtig geschoten en het geslaagde complexe en spectaculaire sluitstuk van de film is niet voor iedere filmmaker weggelegd. Tussen 3,5 en 4*.

Aardige actie film met een vleugje fantasy. Het verhaal is redelijk maar niet bijzonder en dient puur als kapstok voor veel, heel veel gevechten. Deze zien er goed uit en het bloed vloeit rijkelijk, hoewel vrijwel ieder gevecht een herhaling is van de vorige. Wat het nog leuk maakt zijn de karakteristieke figuren die als tegenstander van onze hoofdrolspeler dienen. Verder ziet de film er verzorgd uit. Leuk maar niet bijzonder. 3.0

Weer eens een Miike, maar wel één in de lijn van Thirteen Assassins, dus een redelijk standaard samuraifilm. Een paar bovennatuurlijke elementen, waardoor ik me al afvroeg of dit op een manga gebaseerd is. Blijkbaar is dat inderdaad zo.

Veel actie met name op het einde, de gevechten zijn niet bepaald vloeiend, meer het gebruikelijk hakwerk. Het heeft wel allemaal een fijn ritme en het wordt netjes in beeld gebracht. Leukste scène is wellicht het gevecht met de andere onsterfelijke dude. Lekker op elkaar inhakken totdat beide vechters tot rauwe tartaar verwerkt zijn.

Het meisje wordt helaas nauwelijks betrokken in de gevechten en de actrice doet ook niet veel meer dan namen van andere personages schreeuwen. Maar goed, haar rol is noodzakelijk als een raison d'être van het plot.

Al met al een degelijke film, maar voor een Miike inderdaad weinig bijzonders. 3*.

Na vier films kan ik wel zeggen dat Miike mij niet ligt. Zo ook deze film die op momenten er nog wel fraai uitziet maar me nergens raakt, echt boeit en ook (allicht daardoor) veel te lang duurt, al vond ik de pacing sowieso niet echt lekker. Veel samoeraigevechten die en te lang duren en weinig nieuws brengen waardoor ze al snel gaan vervelen en de plot is veel te simpel om dan 140 minuten interessant te blijven. Ook het kleine meisje dat vooral schreeuwt begint al snel te irriteren. 1,5*.

Sterke samouraifilm van Miike.

Met een resem aan coole personages en grote gevechten de gehele speelduur een onderhoudende actiefilm. Veel kills, niet altijd even vloeiend, maar wel vermakelijk.

3,5*

Mugen no Jûnin

Takashi Miike heeft er weer een sfeervol en grotesk actiespektakel van gemaakt. De vechtchoreografie is briljant, de setting is mooi gekozen en de acteurs zijn sterk gecast. Mugen no Jûnin is wel te lang, en de vele vechtscènes zorgen er soms voor dat het wat repeterend wordt. Maar Miike laat zien dat een vechtscène ook pure kunst kan zijn, hoewel ik dat natuurlijk al wist door bijvoorbeeld de The Raid films en House of Flying Daggers.

Traag, rommelig en treurnis ten volle, toch net een voldoende vanwege de bizarre wendingen en de emotie die van het scherm spat. Hele hopen slachtoffers, afgehakte ledematen en bloed dat rijkelijk vloeit.

Oef.

Het is mijn eerste kennismaking met Takashi Miike, al bijna een prestatie gezien zijn productiviteit. Hoe hij het doet weet ik niet, maar 83 films op 30 jaar... Knap. Ik hoop dan wel dat er binnen dat omvangrijke oeuvre iets meer variatie zit dan hier in 2u30. Die speelduur is echt véél te lang.

Ondanks het feit dat de vele hakfestijnen wel strak in beeld gebracht zijn, wordt het na een uur toch echt wel saai. Takuya Kimura sleept zich als een boerenpummel van gevecht naar gevecht en dat is het dan ook. Z'n jonge kompaan is strontvervelend en het is maar dat Kimura nog droogkomisch uit de hoek komt dat het enigszins draaglijk blijft.

Verder vooral veel van hetzelfde. Qua choreografie is de bron der inspiratie of variatie niet onuitputtelijk. Dat laat deze film eens te meer zien. De film begint vrij snel te slepen, en het is maar dankzij de spaarzame komische accenten dat het niet helemaal een ramp is.

Miike's hele oeuvre kijken zal me wellicht nooit lukken, maar in de toekomst toch even nagaan of ik er de meer komische of cynische films kan uitpikken. Afgaande op deze kijkervaring, kunnen die misschien wel vermakelijk zijn.

1,5

Een wraakfilm met samoerai krijgers. De 100e film van Takashi Miike is zeker geen slechte film om symbolisch mee uit te pakken. Vrij toegankelijke film ook want het draagt eigenlijk niet heel hard de stijl van Miike. Het resultaat is een actiefilm met weinig verhaal, maar gelukkig wel de nodige actie. Nooit opvallend, maar wel voldoende entertainment. Het mag dan wel niet al te opvallend zijn, Miike laat zien dat hij met een licht verhaal als dit toch ook een kwalitatieve film kan afleveren.