Final Portrait (2017)

Het regiedebuut van Stanley Tucci is een droogkomische, maar tegelijk ook bijzonder frustrerend inkijkje in het leven van een gekwelde kunstenaar. De portretten van de abstracte schilder Alberto Giacometti (Geoffrey Rush) zijn nooit af, óók niet als ze dat eigenlijk wel zijn. Giacometti slaagt erin zijn creaties op het moment suprême telkens weer met een witte kwast te wissen, en dat dan in constante tweestrijd met het voor hem verwerpelijke begrip ‘tevredenheid’. Tucci buit dit gegeven uit om de kijker te tarten. Ook de poserende schrijver (Arnie Hammer) is Giacometti op een gegeven moment flink zat, maar boekt toch meerdere keren zijn vlucht van Parijs naar New York om; de bewonderaar verliest zijn adoratie voor de meester nooit helemaal.

Final Portrait verweert zich zo op slinkse wijze tegen het gebrek aan narratieve ontwikkeling. Terwijl Giacometti zichzelf bezat, een prostitutuee (Clémence Poésy) exploiteert en alsmaar scheldt en moppert, blijft James Lord (Hammer) maar terugkomen. Weinig verheffende cinema dus, al maakt de prettige cinematografie veel goed.

Vlees noch vis. De dialogen hebben weinig diepgang, grafisch niet indrukwekkend, oppervlakkige personages, suffe humor. Van alles een beetje en daardoor op geen enkel front echt sterk. Veel verder dan een goede imitatie van Giacomettie komt het niet.

De Amerikaanse schrijver James Lord [Armie Hammer] bezoekt zijn oude vriend, kunstenaar Alberto Giacometti die aanbiedt hem te portretteren in 'twee of drie uur, hoogstens een middag'. Maar het grillige temperament van de meester betekent dat het veel langer duurt voor het portret klaar is. Maar James is vastbesloten te blijven poseren tot het portret af is en krijgt steeds meer inzicht in de persoonlijkheid en de werkwijze van Giacometti. Het heeft allemaal niet zoveel om het lijf: de film speelt zich grotendeels af in Giacometti's atelier waar Rush een overigens niet zo bijzonder excentrieke personage mag neerzetten. Armie Hammer is ook erg vlak als James en aangezien de film draait om die twee niet bijster boeiende personages, komt de film zelden tot leven. Naar mate de dagen in de film verstrijken, heb je het gevoel dat je - net als Hammer - in een vicieuze cirkel zit. Dat komt allicht overeen met de realiteit van het moment, maar dat maakt het bepaald geen aangename filmbelevenis.

Niet een film waarin veel gebeurd maar meer een karakterstudie van de kunstenaar Alberto Giacometti, zonder twijfel lang niet een film voor iedereen maar ik vond zijn personage best interessant en tevens overtuigend neergezet door Geoffrey Rush.
Dit is een film die de kijker meer vragen geeft dan ze beantwoord, eigenlijk precies zoals zijn tegenspeler er tegen aan kijkt.

De film blijft voor mij boeiend genoeg en dit is natuurlijk grotendeels te danken aan de kunstenaar, die nooit tevreden of gelukkig kan zijn en eigenlijk in alles een klassiek autist lijkt. Net als James Lord krijgen wij van allerlei vraagtekens bij deze man, die zijn geheel eigen kijk heeft op het leven.
De scene dat James Lord hint dat hij meer van de mannen is geeft iets meer diepgang in zijn personage, maar lijkt tegelijkertijd een tikkeltje geforceerd.

Een film die soms wat mij betreft wat meer uit de bocht mocht vliegen, maar nu ook zeker geen vervelende kijkervaring was.
3*

Erg matig, zelfs voor het filmhuispubliek waar dit voor bedoeld is zal dit geen bevredigende kijkervaring zijn. Een spektakelstuk hoef je uiteraard niet te verwachten als je de synopsis leest, maar ook als sfeertekening van beautiful Parijs of als karakterstudie van twee in beginsel interessante mensen schiet het tekort. Nochtans geregisseerd door de wat onderschatte maar uitstekende acteur Tucci, die daarmee aantoont dat zelf een film maken toch van een andere orde is. Rush speelt niettemin weer uitstekend als de aandoenlijke Alberto, Hammer blijft daarentegen erg bleekjes als Lord. Gelukkig kort genoeg om je er niet aan te ergeren, maar daarmee is het beste ook wel gezegd.

Saai klein filmpje over de gevierde kunstenaar Alberto Giacometti (Geoffrey Rush), die in het Parijs van 1964 een portret maakt van zijn vriend, de gerespecteerde Amerikaanse criticus James Lord (Armie Hammer). Meer heeft de plot feitelijk niet om het lijf. Rush is goed als altijd, maar Hammer is op het nietszeggende af en de film kruipt vooruit. Inderdaad, alsof je verf ziet opdrogen...