100 Metros (2016)

Naar ware gebeurtenissen en meteen een opbeurende schouderklop voor al wie ooit met een uitzichtloze ziekte te maken heeft, deze film die moeiteloos overschakelt van drama en ontroering, via een flinke portie zwarte humor naar een emotievolle feel good.

Goed in beeld gebracht en prima vertolkingen, waarbij ik graag Karra Elejalde in de rol van de schoonvader en dynamische stimulator citeer.

Degelijke Spaanse film.

Wel erg binnen de lijntjes

De intro is behoorlijk sloom en cliché. Pas als de training door de schoonvader aanvangt begint de film wat te leven. Het drama heeft niet echt de overhand, misschien door het niet al te beste spel van de hoofdrolspeler. De lichtvoetige humor en romance en het spel van Karra Elejalde zijn pluspunten.

Misschien heeft de heer Gaviria persoonlijke motieven om m zo te waarderen echt top vind ik deze film niet.

Sterke film over een jongeman man die plots te maken krijgt met de ziekte MS en daardoor zijn hele toekomst ziet omkantelen. Niet alleen hij, maar zijn hele gezin draagt mee de gevolgen van deze ziekte. Wel vond ik het bizar dat zijn werkgever niet op de hoogte werd gebracht of in het ongewisse werd gelaten. Zijn lange afwezigheid moet sowieso vragen opgeroepen hebben.

Sterke vertolkingen van het hele gezin. Zeker tussen Ramon en Manolo die elkaar niet kunnen luchten, maar uiteindelijk toch onder lichte dwang naar elkaar toegroeien. Hier en daar erg mooie harde shots of scènes zoals de huilbui op de schoot van zijn vrouw of het telefoongesprek tussen zijn vrouw en een vriend. Ook hier en daar ontroerende en grappige momenten om het hier en daar wat luchtig te houden zoals de scène met het zoutvaatje.

100 metros is een kleine integere film over doorzettingsvermogen, liefde en verdriet. Het feel good gedeelte is aanwezig, maar stoort zeker niet. Toch wel van genoten!

Naar aanleiding van de goede ontvangst op MovieMeter bekeken... Was toch wel echt een tegenvaller.

De film is nogal clichématig, tot op het cringe af zeer zoetsappig en voorspelbaar. Kort na het begin een dipje van tegenslag gevolgt door een stijgende lijn feel good. Naar mijn idee te veel zoetsappigheid en wat weinig tragedie.

Niet voor mij.