Columbus (2017)

Vooral de beeldcomposities (helemaal bij de opening) zijn fenomenaal. De architectuur wordt zowel besproken als getoond. Sfeervolle ambient ook van Hammock. De dialogen zijn soms wel een beetje off en misschien dat het (tempo) wat te kunstmatig of academisch kan overkomen. Maar het personage van Haley Lu Richardson is uiteindelijk wel echt aandoenlijk, en de architectuur en cinematografie zijn echt met haar en in mindere mate met het personage van John Cho verbonden.

Zal ik er een halfje bijdoen?

“I don't know if I believe that, you know? That architecture has the power "to heal".”

Heerlijk gevoel als je van te voren eigenlijk al weet dat je naar een bijzondere film gaat kijken. Want Columbus past normaal gesproken precies in mijn straatje, en gelukkig maakt de film alle verwachtingen waar. Columbus, Indiana staat bekend om zijn moderne architectuur en kunst, en de film maakt daar optimaal gebruik van. Elisha Christian verzorgt de cinematografie, en de film ziet er oogstrelend uit. Columbus oogt daardoor soms wat steriel en ‘artsy’, maar daaronder borrelt het van de emoties en de dromerige sfeer maakt veel goed.

Jin en Casey zijn twee personages die bij hun ontmoeting gelijk een connectie hebben, en ook als kijker heb je gelijk een band met ze. Fantastisch geacteerd door Cho en Richardson, twee acteurs die sowieso sympathiek ogen en een aangename chemie hebben. Richardson doet me in deze film denken aan Johansson in Lost in Translation, en sowieso heeft Columbus een beetje dezelfde vibe als Sofia Coppola’s meesterwerk. Door hun gesprekken durven zowel Jin als Casey hun problemen onder ogen te komen, en wat dat betreft is Columbus niet erg origineel. Maar de uitvoering is perfect, en als je Casey op het laatst weg ziet rijden zit je zelfs als kijker met een gevoel van melancholie en trots naar haar te kijken. En dan weet je dat je naar een goed script, een getalenteerd regisseur en fantastische acteurs zit te kijken. Ga Columbus met de juiste instelling kijken (de film neemt z’n tijd) en je wordt beloont met een bijzondere en levensechte filmervaring. 2018 had niet beter kunnen beginnen.

Ik dacht af en toe dat ik naar een replica van een Ozu film zat te kijken. Qua vormgeving van de beelden dringt de gelijkenis met de Japanse meester-regisseur zich op. De cinematografie is meteen ook de voornaamste attractie van deze verder nogal slome film, die volgens mij vooral liefhebbers van moderne architectuur wel zal bevallen. Daar moet de film het van hebben, want het verhaal over jonge mensen die onzeker zijn over hun toekomst stelt niet veel voor. Haley Lu Richardson is nadrukkelijk aanwezig,haar tegenspeler John Cho een stuk minder. Met wat goede wil net aan een voldoende.

Zeer mooi geschoten film, waarin sterk wordt geacteerd. De dialogen en interactie tussen de personages worden zeer creatief en stilistisch in beeld gebracht, waardoor het visueel een genot wordt om naar Columbus te kijken. Het verhaal van de film wordt heel opbouwend verteld, waardoor je heel geïnvesteerd naar de film kijkt; uiteindelijk wordt je hiervoor beloond met een zeer mooie ervaring.

"This isn't a movie, nothing's going to happen."

Dit is typisch een film die je in de juiste stemming moet zien.

Je wordt meegenomen naar Columbus, Indiana waar Casey en Jin elkaar per toeval ontmoeten. Enerzijds zorgt Casey voor haar moeder die herstellende is van een verslaving en anderzijds is Jin in het stadje om zijn vader te bezoeken die in coma ligt. Beiden lijken in eerste instantie niets met elkaar gemeen te hebben, maar dat verandert langzamerhand.

Op deze wijze kabbelt 'Columbus' voort. Het is intrigerend om te zien hoe twee personages - die duidelijk worstelen met hun leven - nader tot elkaar komen. Dit uit zich in de alledaagse gesprekken die op den duur persoonlijker en confronterend worden. Het laat een bepaalde groei zien die beiden moeten doormaken. Ik was al een fan van de meer serieuze kant van John Cho en hier zet hij wederom een goede prestatie neer. Haley Lu Richardson kende ik nog niet, maar zij doet zeker niet onder voor Cho.

Er wordt op een gegeven moment gesproken over helende architectuur en in een zekere zin geldt dat ook voor deze film. Als kijker kun je namelijk niets anders doen dan genieten van de beeldschone cinematografie. Kogonada slaagt erin om met elke shot een verhaal op zichzelf te vertellen; zijn ervaring met video essays komt hier naar voren. Hoe er in elke scène gespeeld wordt met de symmetrie en compositie is al een prestatie op zich, chapeau.

Al met al een zeer prachtig en intiem drama. De bijbehorende les in architectuur is eveneens te prijzen.

Dikke 3,5 sterren.

Redelijke film over een Koreaanse man die naar Columbus komt om zijn zieke vader te bezoeken. De film heeft een wat afwijkende toon. Dit maakt het wel origineel, maar het kreeg me ook niet echt mee. De architectuur van het plaatsje Columbus levert een aantal fraaie plaatjes op. Traag en aantal aardige dialogen.

Weinig verheffend drama over twee dwalende zielen die begrip vinden bij elkaar wanneer ze elkaar bij toeval ontmoeten in Columbus, Indiana. Jin [John Cho] is hier gekomen om afscheid te nemen van zijn vader en Casey [Haley Lu Richardson] staat voor een hartverscheurende keuze: verlaat zij Columbus om haar droomcarrière na te jagen, of blijft ze zorgen voor haar moeder, die dankzij Casey van haar drugsverslaving is afgekomen. Veel dialoog tussen twee personages die zwelgen in zelfmedelijden dus. Richardsons ingeleefde spel levert een paar goede momenten op, maar verder is dit vrij slaapverwekkend.

Deze film overtuigde me niet helemaal. Inhoudelijk althans niet. Veel verder dan wat gekeuvel tussen 2 personen die liever niet in Columbus willen blijven, komt het niet. Het gekeuvel maakt uiteindelijk plaats voor wat meer diepgang in de dialogen, maar de sterkte van de film lag elders voor me.

De architectuur en de uitleg erover boeide me iets meer. Maar wat me vooral opviel was de fijne cinematografie van Kogonada. De rustig voortkabbelende sfeer was wél raak. Ook het acteerwerk was meer dan degelijk. De chemie tussen beiden was zeker aanwezig.

Technisch sterk, inhoudelijk net te weinig om me volledig mee te nemen …

Ik zag onlangs After Yang, de 2e film van regisseur Kogonada en plots sprong deze Columbus (zijn debuutfilm) in mijn oog. Een heerlijke slow film tussen twee personages die toevallig op elkaars pad leren kennen en onbewust aansluiten op elkaar en elkaar geestelijk bevrijden. Ik moest even denken aan Lost in Translation, maar Kogonada zou vooral geïnspireerd zijn door Yasujiro Ozu, wat ik welk kan volgen.

Bij de hoofdrollen zien we John Cho, die ik eerder van gezicht ken dan van zijn acteerwerk. Vooral Haley Hu Lichardson viel op. Zij speelde een jaar eerder in The Edge of Seventeen. Kogonada zal ook tevreden geweest zijn, want ze is later terug te zien in zijn film After Yang.

Columbus is een warme film geworden, die schittert in alle eenvoud. Kogonada neemt tijd om rust te brengen in de film. De combinatie met de architectuur is mooi gedaan.

Een film die voor mij vrijwel helemaal gedragen werd door de omgevingen, de shots, de sfeer, en de balans tussen al die dingen. De architectuur-invalshoek is wel leuk. Zelf heb ik er niet per se bijzonder veel mee, en vond ik de gebouwen die werden besproken niet allemaal even interessant of mooi, maar hoe de film ze in beeld weet te brengen en sowieso heel het stadje en de omgeving gebruikt als decor voor de scènes daar hou ik altijd wel van.

Het verhaal rondom de personages vond ik helaas een beetje achterblijven. Het wil meer doen dan het uiteindelijk weet over te brengen heb ik het idee. Ook enigszins misleidend dat er ‘romantiek’ bij staat, veel romantiek heb ik zelf niet kunnen ontdekken, of het moet heel impliciet zijn geweest.

Ik was ook een beetje in verwarring over de personages, zo heb ik heel de film lang niet geweten wie die Eleonor nou eigenlijk moest voorstellen, waardoor het soms een beetje een vage kijkervaring werd.

Jon Cho vond ik een beetje niksig, vooral zijn rol, Haley Lu Richardson daarentegen stal echt de show op een bepaalde manier. Ik kende haar nog niet, maar ze is zeer prettig voor het oog en zet een leuke en aangrijpende rol neer.

Bijna 4*, als het verhaal me net zoveel had gedaan als de vorm.

Nou nee, dit werkte toch niet voor mij.

Op papier zou dit helemaal een film voor mij moeten zijn.

De personages kwamen voor mij niet echt tot leven.

De liefde voor architectuur en de gebouwen die getoond worden dat geven de film wel een speciale setting.

De dialogen zijn afstandelijk en komen onnatuurlijk over. Zo praten mensen volgens mij helemaal niet.

Ik heb een zwak voor Haley Lu Richardson. Zij heeft de afstandelijke en dooie John Cho tegenover zich. Ik vind dat een vervelend personage. Ze had veel beter vrienden kunnen worden met Rory Culkin, die wel oprecht in haar geïnteresseerd lijkt te zijn, maar ze pareert zijn avances.

Ik merk in deze film een gebrek aan levenlust en door het trage tempo en de onnatuurlijke dialogen wordt het dan al gauw saai.

Qua sfeer en toon erg fijn om te zien met een bepaalde rust erin die heerlijk is. De film probeert ook nergens leuk te doen maar geeft vooral een sereen sfeerbeeld . Visueel af en toe prachtig met zowel de architectuur, het stadje en de natuur die van zichzelf al mooi zijn maar de beelden zijn ook steeds heel vakkundig gekadreerd en in beeld gezet. Jammer alleen dat de dialogen totaal niet boeien, het einde wat clichématig is en John Cho wel erg vlakjes speelt. Zijn personage komt totaal niet tot leven. Richardson is veel beter (en kent precies die fijne uitstraling ook die nodig is bij deze film) maar ze krijgt van haar tegenspeler in het geheel geen weerwerk waardoor hun scènes samen ook niet voldoende leven. Jammer. 3,0*.