Dangal (2016)

De drie minuten durende trailer hierboven geeft eigenlijk praktisch de gehele film weg, en lijkt vrij duidelijk in wat je van de film mag verwachten. Ik acht de kans klein dat een film als Dangal het commentaar op de Bollywood-Stemmen-Maffia) , met zijn 93e plek in de top 250 en een 9.0 rond op IMDb over ruim 30.000 stemmen, zal doen verstommen. Dit lijkt allesbehalve een film die de 'haters' zal overtuigen...

Ik zag aanvankelijk zelf ook weinig reden om nóg een Aamir Khan filmte ondergaan, nadat ik zo weinig plezier beleefd had aan zijn vorige vehikels: Immer meer van hetzelfde, als je het mij vraagt, en het kan vaak niet overdreven genoeg. Toch, nadat hij maar niet uit de top 250 wilde zakken en ik gisteravond en vanmorgen best wel plezier had beleefd aan Drishyam (2015), leek het me wel zo eerlijk ook 'Dangal' een fair chance te geven.

Helaas bleek film generiek en opgeblazen Aamir Khan Bollywood gezever, ondanks een goedbedoelde (doch wat problematische) gender-component. Overwinnen ondanks een overmacht, of het nu met sport of maatschappelijke positie is, hebben we daar nu niet genoeg van gezien, maar vooral: niet béter? Het verbaast me enorm dat mensen op grote schaal zulke hoge waarderingen uitdelen, aan een film als 'Dangal'. Het (goedkope) sentiment droop aan de randen van het scherm naar beneden.

MAAR: Het goede nieuws is dat Aamir Khan fans hem vermoedelijk wel zullen waarderen, om dezelfde redenen dat ze van zijn vorige films hielden. Dat ik dat met de beste wil van de wereld niet begrijpen kan, verandert er niets aan, en dat zou ook niet moeten.

1*

Ik kan je recensie zeker wel begrijpen John Milton. Het sentiment druipt er inderdaad vanaf en het maakt waarschijnlijk een groot verschil of je dit kan behappen of niet. Tuurlijk zit een sportfilm vol met clichés, het is een moeilijk genre om vernieuwing in te brengen. De eerste sportfilm die gaat over een mislukkeling moet ik nog tegenkomen. Geen idee of die bestaat? Deze film gaat in feite ook over de invloed dat sport kan hebben op de vooroordelen van de maatschappij. Sporters zijn vaak onze idolen, mensen naar wie we opkijken en dat is ook hier het geval. Ik weet niet of je de film hebt uitgezien want het is zeker een lange zit als je het maar niets vindt. Trailers kijken is natuurlijk ook een gevaarlijke bezigheid, ik kijk ze zelf zelden omdat veel trailers tegenwoordig de ganse film in een notendop samenvatten.

Of ik een Aamir Khan fan ben weet ik niet. Ik heb volgens mij enkel 3 Idiots gezien met hem, maar ook die vond ik enorm sterk. Het gaat dan ook over ingenieurs en heb deze enkele jaren geleden gezien met een paar andere vrienden (die ook voor ingenieur studeren, net als ik). En niemand bleef er ongeroerd bij, het was een heel aangename kennis met Bollywood dat iig.

Over de film zelf kan ik kort zijn: ik vond hem geweldig. De muziek, het worstelen, het doorzettingsvermogen, de vader-dochter momenten, de choreo's. Enig minpunt dat ik kan bedenken is de voorspelbaarheid, maar voor mij is het belangrijker dat een sportfilm inspirerend werkt.

Bollywood en ik, of in ieder geval dit soort typische Aamir Khan feelgood filmpjes en ik, het zal nooit een hele goede combinatie worden. Dangal is volgens mij nummer zes of zeven of zo uit die categorie, en de enige die me redelijk kon vermaken was 3 Idiots. Deze was minder erg dan ik verwacht had, dat dan wel weer, maar dat is wel een vrij lage standaard. Dangal gaat over een oud-worstelaar die, aangezien hij maar geen zoons krijgt, besluit om z'n dochters op te leiden tot worstelaar. Het is een verhaaltje wat ook zo in de gemiddelde Disney-produktie op zou kunnen duiken, en de uitvoering is vrij vergelijkbaar al doen ze er hier een uur langer over, met wederom irritante liedjes tussendoor.

De film is ontzettend voorspelbaar. Vader leidt dochters op tot worstelaars, eerst uitgelachen door het dorp tot ze dingen gaan winnen, voorspelbare wrijvingen tussen dochters en vader en natuurlijk andere coaches die andere ideeen dan vader hebben, maar alles komt natuurlijk weer op z'n pootjes terecht met tegenslagen overwonnen en sportief succes voor de dames. Inderdaad, je kan het zo uittekenen als je het concept hoort. Qua irritante sidekicks valt het hier nog wel mee, we hebben een neef maar die is best uit te staan. De uitvoering is dan nog wel redelijk, met aardig acteerwerk en heel veel worstelen is het iets minder vervelend dan de meeste Bollywoodfilms die ik gezien heb - iets minder gasten die tof proberen te doen, en hoewel het alsnog behoorlijk zoet is, is het een graadje minder erg dan pak 'm beet Taare Zameen Par. Maar het blijft ontzettend cliche feelgood-voer, en ik vind het onbegrijpelijk dat zoiets flauws zo'n IMDb-score heeft.

Tja, vast leuk voor de genreliefhebbers dus, verwacht ik. Maar daar val ik dus niet onder.

Sterke coming-of-age annex sportfilm over een fanatieke vader, die tegen de stroom in zijn beide oudste dochters opleidt tot kampioenen in het worstelen om alsnog zijn eigen droom waar te maken. Een geschakeerd, van tijd tot tijd emotioneel geladen drama, dat boeit van de eerste tot de laatste minuut. Het feit dat het verhaal gebaseerd is op echt gebeurde feiten geeft de film extra cachet. Vanwege de inhoud van het verhaal en het overtuigende acteerwerk hoef je geen sportliefhebber te zijn om deze film te appreciëren, maar het helpt natuurlijk wel.

Van Bollywood is bekend dat het bij voorkeur “crowd pleasures” op de markt brengt. Als simpele filmconsument heb ik daar geen moeite mee. Bovendien, zij zijn niet enige. Er zijn ook gevierde Hollywood-regisseurs, die voortborduren op eerdere succesformules en telkens met dezelfde —gewelddadige of platvloerse— inhoud komen, waarbij alleen de verpakking anders is. ’t Is maar waar je van houdt.

Sportfilm ala Bollywood.

En dat weet je eigenlijk wel alles wat er te weten valt. Het verloop van dit soort films wijkt zelden af van het gekende stramien, ook deze film doet daar geen enkele poging toe. En omdat het een volbloed Bollywood product is mag je wat muziek verwachten, en vooral bakken vol sentiment. Dat rekt zich dan over de twee uur, maar is gelukkig wel relatief losjes geregisseerd.

Ditmaal staat worstelen in de kijker. Niet van de jongens, wel van de meisjes. Een vader die alleen maar meisjes krijgt ziet z'n droom om een worstelaar op te leiden bijna in rook opgaan, tot hij beslist z'n dochters maar te gaan onderwerpen aan een opleiding.

Gebaseerd op waargebeurde feiten, al zal er hier en daar wel wat gemorreld zijn aan het verhaal om het wat filmischer te maken. De laatste kamp is tradioneel wel aardig om zien, maar de weg daar naartoe is veel te lang en brengt amper iets nieuws. Mnee, dit soort commerciële Bollywood werkjes is niet echt aan mij besteed, al schrik ik er dan weer niet van dat ze hoog scoren. Kijk anders gewoon even naar de nummer 1 film op MM.

1.5*