Pan-dola (2016)

Pandora

Gisteren dit Zuid-Koreaanse thriller filmpje aangezet als aankoop door Netflix maar, of ik het nou zo’n goeie film vond is anders. Ik ben helemaal fan geworden van de Zuid-Koreanen vooral na het zien van de film ‘ Busanhaeng (2016) ‘ ben ik erg enthousiast geworden, ik vond dat echt een goeie film dat ik zulke verwachtingen ook voor Pandora kreeg, toch is het anders gelopen en vond ik de film op vel punten gewoon echt saai worden. Pandora kreeg er vaak geen pit in, hoewel het hele kernreactor idee tof was, vond ik de uitwerking te traag en soms gewoon saai.

Pandora vertelt een best wel goed verhaal, een kernramp en zijn gevolgen. Kernrampen zijn een van de meest gevreesde rampen op onze aardbol omdat het toch een groot deel van het land besmet met radioactiviteit, en daarom snap ik ook best dat bepaalde mensen hierom demonstreren en deze centrales willen sluiten. Het enigste feit is dat wij allemaal wel een voordeel mee pikken aan de kernenergie en dat vooral om onze apparaatjes van stroom te voorzien. Toch zijn er grote rampen al geweest kijk maar naar Fukushima en Tsjernobyl waarbij toch het gevaar schuilt wat een kernramp kan veroorzaken, gelukkig is het niet een hedendaags probleem en zijn de mensen vaak wel zo intelligent met dit soort wetenschap / techniek.

In Pandora volgen we de jongen Jae-hyeok die in een klein stadje woont aan de kust van Zuid-Korea en hij werkt in de kerncentrales die er staan, met onder andere wat vrienden van hem. Op een dag vind er een aardbeving plaats die schade brengt aan een centrale waardoor de bol compleet fout gaat, de druk stijgt erg snel en men kan de centrale niet meer redden. De hele bol ontploft waardoor er een nationale ramp ontstaat aangezien de centrale een grootschalig deel van Zuid-Korea doet beschadigen, hoewel men met man en macht de centrale proberen te redden gaat dat wel extreem moeilijk waardoor de mensen steeds meer in de problemen raken. Iedereen die er staat word ernstig blootgesteld en de 1 na de andere komt te overlijden. Jae-hyeok zorgt er na een tijdje voor dat de centrale gered word en dan eindigt de film ook wel erg snel, er zat geen leuk eind aan verbonden.

Afijn, redelijke film, prima om je avond mee te vullen maar zeker erg tegengevallen dan wat ik ervan verwacht had.

3.0*

Te veel geschreeuw. Ik werd er horendol van. Daarom heb ik de film niet uitgekeken. Wel doorgespoeld naar het einde...

Redelijke film waarin een aardbeving zorgt voor een meltdown in een kerncentrale. Een vrij typische rampenfilm die zich enigszins weet te onderscheiden door de beslissingen van de overheid en instanties goed uit te werken. Het kijkt allemaal gemakkelijk weg en het ziet er ook vrij realistisch uit. Sentiment kan niet vermeden worden, en vooral het einde gaat echt te ver.

Flauw rampgebeuren.

Gezien de ramp in Fukushima niet zo vreemd dat er een soortgelijke film zou gemaakt worden. Heel subtiel is het ook niet, maar een beetje ecodoom moet je een film als deze wel kunnen vergeven. Zonder ramp is er ook niet zo héél veel aan natuurlijk.

Begin is het beste, dan kan je nog wat toeleven naar het ongeluk. Eens het foutgaat met de centrale schakelt de film echter in een redelijk klassiek patroon, dat niet al te best uitgewerkt wordt. Eerst de onzekerheid bij de omwonenden, de inmenging van de politici en uiteindelijk de heldhaftige reddingspoging. Het deed me een beetje denken aan een Gojira film, maar dan zonder het monster.

Wie een Hollywoodfilm met Koreanen wil zien zit hier aan het perfecte adres. Opzwepende muziek, liters traantjes, veel gejank en geroep en drama ondergeschikt aan spanning. Maar spannend is het jammer genoeg ook niet echt. Wat rest is een saaie vingeroefening, eentje om erg snel weer te vergeten. Dieptepunt is de "emotionele" monoloog op TV. Iegh.

1.5*

Spectaculaire rampenfilm, allicht geïnspireerd door de kernramp in Fukushima (Japan) in 2011. Naast alle ellende en heldendom is er ook ruim aandacht voor het jammerlijk falen, c.q. de corruptie van de bedrijfsleiding en de autoriteiten. Van lieverlee krijgt de film meer en meer een melodramatisch karakter en daar wordt ie niet beter van. Niettemin als wake-up call erg geslaagd.

Ik heb een zwak voor Koreaanse films.

Pandora is een rampenfilm van dertien in een dozijn. The China Syndrom (1979), Meltdown (2004), Tsjernobyl (2019) ook films met een kernrampsenario. De oorzaak van de kernramp is dezelfde als in Fukushima. Ach er moet toch een aanleiding zijn.

Zoals altijd in dit type films vele helden die alle gevaren trotseren.

In vele Koreaanse films speelt de familie of een vriendengroep een belangrijke rol. Dat is in Pandora ook zo.

De moeder was ronduit irritant. Opvallend was ook dat de vrouwen de mannen sloegen en verbaal te keer gingen. Ook veel gejankt en inderdaad geschreeuw. De emoties lopen hoog op, want mij nogal logisch lijkt. Maar zoals vaker in Koreaanse films wordt nogal overgeacteerd.

Of het CGI was, weet ik niet, maar er waren enorme mensenmassa's op de been.

De film steekt een waarschuwend vingertje op naar de slechte veiligheid en de controle op kerncentrales.

Ook de desinformatie en leugens waarmee politici een foute beslissingen indekken komen aan de orde.

Sommige acties zijn erg ongeloofwaardig . Waarschijnlijk om de helden een kans te geven een spel te spelen.

Voor een druilerige zondagmiddag een prima film.

Ik vond Pandora ondanks zijn tekortkomingen nog best vermakelijk en interessant. Een nucleaire meltdown is niets nieuws en met de prestigieuze HBO-reeks Tsjernobyl weten we bijna allemaal hoe het in zijn werk gaat. Een aardbeving lijkt in tegenstelling tot de tsunami in Fukushima hier genoeg om de boel oververhit te laten raken. Opvallend dat al vanaf het begin van de film duidelijke standpunten worden ingenomen over kernenergie. Jonge kinderen die mijmeren met het uitzicht op de koeltorens versus de straatprotesten. Dubbel gevoel zoals steeds, want het is ook die kerncentrale die ervoor zorgt dat menig dorpsbewoners een inkomen genieten.

Mja, inderdaad nogal schreeuwerig. Vooral het oudje dan, hysterisch en irritant. Ik hou wel van Zuid-Koreaanse cinema, maar de taal werd - vond ik meer dan anders - nog luider en met verschillende intonaties vertolkt. Voor sommigen wat overacting of theatraal, maar zover wil ik het niet trekken. Een film die wel zeer sterk op de makkelijke emoties inspeelt zoals die heen en weer telefoontjes, de oma, de speech van de president/premier, de vrijwilligers die overstag gaan, het prime-time moment van de held, enz ... Ik las hier ergens Zuid-Koreaanse Hollywoodfilm, wel ja.

Wel allemaal prima in beeld gebracht, ook de vlucht van de bevolking als de ramp zelf. Verder ook wat aandacht voor het falen van de bobo’s, hun corruptie en poging om het in de doofpot te stoppen.

weer een sterke Koreaanse rampen film en dat ze er verstand van hebben moet je niet twijfelen reeds bewezen met de toch wel erg sterke en zware horror film op zich ben ik niet overdreven fan van buitenlandse films omdat ze soms te saai zijn maar heb ondervonden dat de Koreaanse films soms wel erg de moete zijn. oke in het begin had ik ook niet erg veel hoop van deze film omdat de fragmenten in het begin wat saai waren die moeder die constant zit te vitten op die jongen en alsof hij in haar ogen niets waard is. maar na een tijd komt er verandering in en dan word het spanned en laat de film je niet meer los dat gebeurt wanneer een zware aardbeving in het dorp waar ook een verwaarloze kerncentrale staat die ontploft en voor vreeslijke problemen zorgt. maar deze film heeft niet enkel oog voor de ramp maar zoals ik eerder heb gezien ook voor de menselijke kant de drama die een family krijgt de beelden van de mensen van de brandweer de corupty van de regering die an proberen om de boel te reden. en dan de jonge man van de family waar die moeder steeds tegen hem tekeer ging die na de explosie zijn vrienden waar mee hij werkt te reden. dus heb er weer van genoten van deze film en zoals er iemand hier zegd geklaag en gehuil maar denk je dat het in werkelijkheid anders zou zijn? hebben we op het journaal al geen vreselijke beelden gezien van rampen waar mensen roepen emotioneel huilen of iemand die je verloren hebt? daar sta je toch ook niet als een robot en heb je ook wel verdriet misschiens zo erg niet als sommige dat je sta te roepen maar dat voel je ook verdriet en dat is in het echte leven net het zelfde en als je daar een pik op hebt dan moet je naar deze films niet kijken. ik geef hem 8 punten anders de vole 10 maar het begin van de film met die vrouw was een beetje te saai.