LoveTrue (2016)

Redelijk.

Half documentaire, half in scene gezette dramatisering. Ik zag laatst al een soortgelijke oefening van Christopher Doyle, die deed me dan net iets meer. Allicht omdat het thema daar wat duidelijker gedefinieerd was.

Het onderwerp van LoveTrue komt nooit echt goed uit de verf. De drie verhalen sluiten moeilijk op elkaar aan en zonder een begeleidende tekst had ik de connectie er ook niet zo uitgehaald. Maar ook de clou is niet zo geweldig goed gestoffeerd. Uiteindelijk krijg je drie verhaaltjes voorgeschoteld waar de liefde minder rooskleurig is dan de gemiddelde Hollywood romance. Shocker.

Har'el weet vooral met de muziek wat extra sfeer te creëren. Een soortgelijke poging wordt gedaan met het visuele, maar dat vond ik wat minder geslaagd. Verder worden we door de hoofdrolspelers door hun verhaaltje geloodsd, bij momenten is het wel mooi en aangrijpend, maar al te vaak is het ook gewoon wat oninteressant.

Op zich heb ik niks tegen deze vorm van docu, maar wat mij betreft mag het dan experimentele karakter dan nog veel sterker onderstreept worden. Nu wordt er een aangezet gegeven, maar daar blijft het ook wel bij.

2.5*

Een onconventionele, associatieve, poëtische documentaire. Hoewel het soms meer voelt als een impressionistisch portret van een samenleving uit balans. Regisseuse Alma Har'el is gelukkig niet veroordelend in haar toon - eerder warm en betrokken. Groots talent.

Ontzettend fijne verrassing, en de reden waarom ik - in tegenstelling tot veel anderen - van Netflix HOU!

Het verband tussen de drie verhalen is me nog steeds niet helemáál duidelijk maar ook zonder een duidelijke schakel waren ze afzonderlijk erg boeiend, met een goede balans tussen de drie. De segmenten rond de stripper vond ik het mooiste maar dat was vooral omdat ik haar als personage het meest sympathieke vond. Locatie sprak voor mij ook het meest tot de verbeelding, zo'n groezelige stripclub waar je dan woont én werkt, waar je het aanvankelijk naar je zin hebt maar waar er toch iets gaat knagen. Er zijn nog zoveel verhalen te vertellen aan de hand van deze mensen.

Er worden erg veel vragen niet beantwoord, maar omdat de film voor mij voelde als een vluchtige - dromerige - ontmoeting had ik daar weinig problemen mee, zulke dingen gebeuren nou eenmaal.

Het klopt ook wat Malick hierboven mij zegt en wat erg te prijzen is: de regisseuse is niet veroordelend in haar toon - of, aan de andere kant: te dweperig met haar personages - en dat is een fijne uitzondering. Als interviewer wel aanwezig maar ze blijft toch redelijk op de achtergrond. Het was me ook niet helemaal duidelijk of we haar daadwerkelijk in beeld zagen of dat dat nagespeeld was.

En dan dat camerawerk! Prachtig, perfect, bloedmooi, alles! De soundtrack hoop ik binnenkort even te kunnen nazoeken op Spotify of op cd te kunnen kopen.

Ja, erg de moeite waard! Een ruime 4,0*.

Eerlijkheid met een hoofdletter, dromerige, atmosferische beelden en een soepele montage van vervlochten persoonlijke verhalen. Over liefde en het gebrek daaraan: wat gebeurt er als je imperfecties niet wegmoffelt maar ze recht onder ogen ziet? Heel bijzonder en zo te zien door veel te weinig mensen gezien. Laatste dag op Netflix.