J'embrasse Pas (1991)

Een somber, grimmig, melancholiek, ongenuanceerd en enigszins experimenteel portret van een naïeve en onschuldige jongeman, afkomstig uit de provincie, die op zoek ging naar de betekenis van het leven en in Parijs in de prostitutie belandde. Het verhalende gedeelte was niet sterk maar de zwaarmoedige overkomende beelden waren prachtig.

Zwaarmoedig drama , over de bitterheid van het leven en het niet waarmaken van ambities. Een naieve jongeman gaat naar Parijs met de hoop op een acteurscarrière. Door allerlei gebeurtenissen daalt hij in plaats daarvan stukje bij beetje af in het milieu van de homo-prostitutie. Rondom zijn personage wordt een vreemd wereldje opgezet met een gefrusteerde verhuurster, een hoertje, travestieten en een oude homo die ook presentator is van een cultureel TV-programma. Je moet ervan houden want Téchiné is werkelijk niet voor iedereen weggelegd; ik liep er niet al te warm voor maar de prestatie van Manuel Blanc is wel eentje die ik kon smaken.

Een heikneuter komt in de grote stad terecht. Wellicht had mijn leven een heel andere wending gekregen als ik indertijd deze film gezien had, want maar een paar jaartjes eerder kwam ik vanuit een dorpje in Friesland ineens in Amsterdam terecht. Parallellen te over, al had ik dan wel de zekerheid van een onderdak en inkomen, en was ik niet zo naief als een van mijn latere vriendinnetjes die in de rosse buurt een briefje zag hangen ‘kamer: 100 gulden’ en dacht dat het best meeviel met de woningnood in de stad.

Ergens toch wel wat spijtig dat dit soort verhaal altijd vanuit het gezichtspunt van de heikneuter verteld lijkt te worden - zou het niet veel interessanter zijn om dat eens om te draaien. Vergelijkbaar wellicht met vampierenfilms, wanneer is Dracula nou eens de hoofdpersoon, is er nou echt nooit iemand op dat idee gekomen?

En ook jammer dat Noiret maar zo’n klein rolletje heeft - en toch trekt hij daarmee de film naar zich toe, meer dan Blanc of Bėart. Wat een geniale acteur was hij toch, en geen rol te klein.