The Angry Red Planet (1960)

Oude bocht.

Want ook toentertijd zullen de mensen hier niet warm voor hebben gelopen. In de jaren 50/60 is er immers zoveel moois gemaakt binnen het SF-genre.

Dit dus niet. Want het 'filter' dat gebruikt wordt op Mars is belachelijk, evenals de SFX. Toch hoeft zoiets niet doorslaggevend te zijn om een oude film de grond in te boren. Integendeel. Maar bij dit pulpwerk omtrent een missie naar de met monsters bevolkte planeet, zuigt werkelijk alles. Het had zomaar van Ed Wood kunnen zijn.

Alhoewel, bij die laatste was het vaak zo slecht dat je er nog om kon lachen. Deze is zomogelijk nog slechter, maar vermakelijk wordt het zelfs niet om de verkeerde redenen.

Slecht.

Natuurlijk is dit geen topniveau. Alle personages weer vreselijke stereotypes en de effecten niet al te overtuigend.

Toch vind ik dat hier met die psychedelische effecten ècht eens iets anders geprobeerd is en dat maakte de film voor mij toch de moeite waard. Interessant om eens gezien te hebben vond ik.

Wat een hopeloos gedateerd science-fiction vehikel. Op de rode planeet wandelen de astronauten door bomen en struiken met een open ruimtepak (geen glazen bescherming voor hun gezicht) en kunnen ze blijkbaar de lucht inademen. We weten nu allemaal wel dat dit compleet onmogelijk is. De effecten zijn slecht en de soms in potlood getekende decors en de goedkoop uitziende Mars-monsters overtuigen voor geen haar. Misschien voer voor sf-completisten en mensen die van slechte film kunnen genieten maar ik persoonlijk heb me steendood verveeld.

De film werd gemaakt in 1960 en op dat moment was er nog niet veel wetenschappelijk bekendheid over hoe het op Mars eigenlijk was. Voor een low-budget Science-Fiction ui de jaren '60 natuurlijk géén groot probleem. Het plot is vrij standaard, een groep wetenschappers komt terug van Mars en ze zijn allemaal op de een of andere manier beïnvloed door een mysterieuze substantie. Om te achterhalen wat er gebeurd is, zijn ze aangewezen op exobioloog Iris. Enige probleem; ze is een vrouwelijk wetenschapper, die in shock is, uitgeput en zich niets kan herinneren wat er is gebeurd. De rest van de film wordt dus verteld door middel van een reeks flashbacks.

De film wordt ook vrij routinematig geregisseerd. Alle Martiaanse scènes worden in 'Cinemagic' uitgevoerd. Wa eigenlijk niet meer inhoud dan dat er een rode filter over de lens werd geplaatst. De buitenaardse planten en de stad zijn slechts tekeningen. Toch had di wel wat! Natuurlijk wordt er een verscheidenheid aan monsters gezien. variërend van een vleesetende plant, een langbenige en harige "batratspinkrab" en een amoebe met draaiende ogen, echter gebeurt er niet heel veel. Oh en het acteerwerk is ook echt slecht, met niemand die een gemiddelde prestatie levert. Ik kan niet zeggen dat een geweldige film was, maar als low-budget Sci-Fi uit de jaren 60 was het nog best redelijk!

Tot slot nog een paar overdenkingen; overlijden aan 5 tot 6 G-kracht? Dan zullen er ieder jaar vele sterven in een achtbaan? Een rechterarm geheel bedekt met een vreemde groene slijm en niet in quarantaine. De Aarde is gedoemd om weggevaagd te worden door een buitenaardse plaag, bedankt, jongens...