Hell Up in Harlem (1973)

Speciaal is het niet, maar leuk vond ik het zeker.

Het verhaal is best sterk en ook niet slecht. Fred Williamson zet hier weer een stoere en coole rol neer. De rest van de film was niet saai, maar zelfs best spannend. Goed opgezet ook allemaal. 3,5.

Zeer vermakelijk, maar verre van perfect.
Het eerste dat opvalt aan Hell Up in Harlem is het fijne camerawerk. Prachtige shots van New York in de seventies, vreemde standpunten, mooi gekaderd, fijne kleuren. De openingsscène is zeer meeslepend, op de huid gefilmd. Helaas is de kwaliteit niet constant en de actiescènes zijn zelfs ronduit slecht in beeld gebracht (voornamelijk door de beroerde montage). Op het verhaal is ook genoeg aan te merken, zoals de totaal overbodige 'het was maar een droom' sequence. Normaal gesproken neem ik al die mankementen voor lief binnen het genre, maar aangezien deze film er alle schijn van heeft fatsoenlijke en serieuze productie te zijn, gaan al die slordigheden meer opvallen.
Desondanks is dit echt de moeite waard, maar vergeet niet eerst Black Caesar te kijken, want de twee sluiten naadloos op elkaar aan.

In minder dan een jaar na het succes van Larry Cohen's epische blaxploitatie Black Caesar (1973) kwam er met deze film al een vervolg. Het schijnt dat Cohen en Williamson die al druk waren met andere projecten dit in hun weekenden te hebben opgenomen. Black Caesar handelde over de opkomst en ondergang van Tommy Gibbs (Fred Williamson) van slachtoffer, tot ambitieuze gangster. Geen film die perse een vervolg nodig had. Enfin die kwam er toch maar ondanks dezelfde regisseur en veel terugkerende castleden, is deze Hell Up In Harlem een andere film geworden want deze keer gaat men voor energieke opwinding. De openingstitel is een herhaling van de climax van de vorige film ,Tommy, is bijna dood, belt zijn vervreemde vader (die hij in de vorige film schuwde)waarna de nadruk komt te liggen op Papa Gibbs (Julius Harris, de handlanger van Tee Hee in Live and Let Die) en de machtsstrijd binnen de bende. Tja en waar de eerste film dus meer een misdaadthriller was, is dit vervolg door ongeveer elke vijf tot tien minuten een actiescènes, waaronder een geweldige scene met een gevecht op een bagageband op een luchthaven. Het is dan ook pure actiefilm. Het maakt de film best leuk maar net iets minder dan de eerste. Ook deze bezit een geweldige soundtrack, ditmaal muzikale composities van Fonce Mizell en Freddie Perren en uitgevoerd door Edwin Starr en werd later regelmatig gesampled. Zo uiteindelijk was deze Blaxploitation een waardig opvolger die tot op de dag van vandaag nog steeds voldoende entertaint!

een bijtend gevoel voor humor en een aantal actie,

ook deze

Matige film waarin een gangster het aan de stok krijgt met andere gangsters. Deze blaxploitation is een direct vervolg op Black Ceasar en nagenoeg van hetzelfde niveau. Een mager en soms rommelig gebracht plot dat soms ook wat inzakt. Wel fijn locatiewerk en aardig wat actie-scenes die overigens redelijk knullig zijn, maar daarom niet minder leuk.