The Invisible Man's Revenge (1944)

De plot omschrijving hier klopt niet helemaal. Jon Hall's personage werd voor dood achtergelaten bij een diamant vondst en besluit in de eerste instantie terug te keren voor zijn deel van het geld. Hij blijkt echter ook verliefd te zijn op de dochter van de man waarmee hij de schuld wil verrekenen en besluit dat hij haar ook maar neemt (ook al is ze al verloofd met een andere man).
Hij krijgt het echter niet voor elkaar, maar zodra hij met het serum van John Carradine's personage in aanraking komt, word hij de nieuwe Invisible Man. John Carradine's personage komt in deze film eigenlijk helemaal niet zo vreemd over.

Jon Hall word bij de opening credits groots aangekondigd (ik had nog nooit van de beste man wat gehoord of gezien), maar slaagt er niet in een memorabel personage neer te zetten. Nu is het ook wel taai met mannen als Claude Rains en Vincent Price die hem voorgingen, maar het schort ook een beetje aan het script. Hall komt namelijk wel redelijk kwaadaardig over, maar de echte krankzinnigheid weet hij niet over te brengen.
Dit maakt de film wat suspensieloos en wat er overblijft is een zwakke misdaadthriller inclusief een happy end en een moralistische monoloog op het einde.
Ook Hall's zogenaamde angst voor honden komt niet echt over.
Dat Carradine ook zijn hond en papegaai onzichtbaar had gemaakt was wel geinig.
Verder is dit eigenlijk geen interessante film voor de gemiddelde horrorliefhebber.

Acteur Jon Hall speelde al in de Invisible Agent (1942) en keert wederom terug in een Invisible-film ditmaal als Robert Griffin. Een man die samen met twee verraderlijke bondgenoten Herbert (Lester Matthews) en Irene (Gale Sondergaard) naar Zuid-Afrika is geweest op zoek naar diamanten. Zij belazeren de boel en deze Robert Griffin keert aan het begin van de film dan ook terug om zijn deel op te eisen. Nu is dat plot het grootste manco van de film. Het is totaal niet evenwichtig. Zo wordt het feit dat Robert een psychopaat is er met de haren bijgetrokken. En ook zijn interesse in de dochter komt vrij geforceerd over. Doordat alle drie hoofdkarakters fout zijn, wringt de wraak van de uiteindelijke onzichtbare nogal. En dan is er nog een zij-plot met een dronkaard dat eigenlijk nergens toediende maar meer leek toegevoegd te zijn om de tijdsduur op te rekken. De geleerde die het serum voor onzichtbaarheid heeft, is John Carradine. Samen met de onzichtbare dieren was hij de leukste toevoeging. Het is dan ook jammer dat dit maar kort duurt. Echt goed is de film niet maar het keek nog wel lekker weg.

aan de goede recensies hierboven hoef ik weinig toe te voegen , de film is duidelijk een stuk matiger qua verhaal dan zijn voorgangers , de visuele effecten vond ik wel verassend goed voor een film uit die tijd .