Tourist Trap (1979)

Wel aardig.

Tourist Trap weet met vlagen erg sfeervol te zijn, constant ondersteund door een heerlijke soundtrack. Aantal spannende scénes, vrij creepy nog met het paranormale gebeuren. Helaas beland de film hierna in een flinke dip, wisselvallig qua sfeer, enige consistente blijft de soundtrack.

Leuk om Tanya Roberts in zo'n jonge rol te zien, herkende haar stem onmiddelijk als die van 'Midge' in That 70's show. Zag er leuk uit vroeger zeg! De cast doet het verder alleraardigst, typisch in de lijn van alles wat goed fout was in de jaren 70.

Zoals blijkbaar bij veel andere ook het geval was kwamen ook bij mij de titels TCM en House of wax in me op bij het zien van Tourist trap. Een op papier aangename mix/variant, maar in de uitvoering schort het nog wel eens. Wat vrij jammer is, want het had potentie een klassiekertje te worden, de elementen zijn er iig allemaal. Geweldige poster ook, jammer dat de killer niet zo over komt in de film.

Tourist Trap is een vreemde, maar zeer bijzondere, horrorfilm. Chuck Connors is perfect in deze film als gestoorde moordenaar, die jongeren vasthoudt.
De moorden zijn leuk bedacht, vooral doordat Chuck met zijn telepatische krachten dingen kan laten bewegen.
Bloederig wordt het nooit, maar dat hoeft in dit geval ook niet, want de gekke sfeer werkt perfect.

Een heerlijke '70s horrorfilm geproduceerd door pulpheld Charles Band!

4*

Combinatie tussen House of Wax en Psycho die zich geheel volgens de conventies van het slashergenre afwikkelt. Het bovengemiddelde script over een eenzame man met een rijkelijke verbeelding zorgt voor een paar enge, ongemakkelijke momenten. De bovennatuurlijke toets geeft het geheel dan weer een extra dimensie. Echter, over het algemeen begeeft Tourist Trap zich binnen de grenzen van vermakelijke, campy horror. Zo is de soundtrack (van Pino Donaggio, nochtans niet van de minste) te wisselvallig en zijn sommige personages schijnbaar uitsluitend gecast voor hun lichamelijke proporties. Vervelend wordt het gelukkig nauwelijks, op enkele onzinnige achtervolgingen na. De beste momenten zijn de nachtmerrie-achtige sequenties waarin de etalagepoppen tot leven komen. Exponent hiervan is het gestoorde slot en met name het allerlaatste shot dat een bevreemdende indruk achterlaat.

Opvallende Hillbilly slasher, die erg sterk begint, maar de tweede helft volledig in elkaar zakt. Ongelofelijk waarom de film nog zo lang door moet gaan wanneer de clou al zo vroeg wordt prijsgegeven. Wat we tot dan te zien krijgen is wel erg sfeervol en bizar, maar de spanning en het mysterie is er zo al snel van af.

2,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Tourist Trap (1979, David Schmoeller) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Al met al een erg vermakelijke film!

De film begint erg sterk en kent in de eerste helft de nodige schrikmomenten en spannende scenes.

Dan neemt de film een wel erg aparte wending. De slachtoffers lijken in een rap tempo te vallen, maar blijken uiteindelijk (nog) niet dood te zijn en de moordenaar word al vroeg onthuld.

Vanaf dat moment kakt de film wel wat in, maar weet zich tegen het einde weer te herpakken, wanneer er wat drama elementen door worden gegooid en de enge poppen weer veelvuldig tot leven komen.

Wat mij betreft hadden ze de poppen wel wat vaker mogen gebruiken, want die zijn inderdaad de bron van de spanning.

De cast was niet verkeerd. Chuck Connors leek zo uit een western te zijn gestapt (hij heeft dan ook in een aantal western tv series gespeeld) en de rest van de cast was van het gemiddelde slasher niveau. Grappig om Tanya Stephens (A View to a Kill) hierin terug te zien.

Verder was de muziek vooral in het begin ook erg sterk. Helaas is de soundtrack niet altijd van dezelfde kwaliteit, maar in die eerste scenes heeft het zeker een meerwaarde.

Zeer fijne cult-horror uit eind jaren zeventig.

Etalagepoppen zorgen voor de scares ditmaal, in een tamelijk originele variant op "Mystery of the Wax Museum". Die poppen zijn echt gruwelijk eng en de film houdt het tempo en de spanning erin.

Must-see voor de liefhebbers.

Leek me sterk door het succes van "Halloween" geïnspireerd met die gemaskerde gek die bovendien ook over een telepathische gave beschikt. Zeker een verdienstelijke poging om een creepy sfeer neer te zetten, maar ook teveel plotholes en een tikkeltje te saai om echt op het puntje van de stoel te gaan schuiven. Het einde is vrij surrealistisch en als slasher is dit erg ondermaats.

Een horrorfilm die erg veel gelijkenissen vertoont met House of Wax. De film opent spannend met de gebeurtenissen in het tankstation. De setting is ideaal en de film kent zijn spannende momenten. Qua sfeer is het vrij aardig en de uitwerking met de poppen is een leuke bijkomstigheid. Wel vond ik het jammer dat na een uur al bekend werd wie de moordenaar is.

Een 80's horror filmpje zo fout dat 'ie toch best aardig is. Het is eerder grappig dan eng.

Het begint uiteraard met autopech en een afgelegen huis, nou, de rest laat zich voorspellen.

Halverwege de film is het duidelijk hoe het in elkaar steekt en dan begint de film erg lang te slepen. Het 10 kleine negertjes effect duurt dan allemaal net iets te lang.

Niet memorabel dus, maar leuk om eens gezien te hebben.

Dit horrorwerkje heeft wel een leuk concept, maar de uitvoering laat de wensen over.

Het eerste gedeelte valt nog mee door een nieuwsgierige kijk naar het poppenmuseum waarbij je hoopt dat deze nare setting nadien volledig tot uiting komt door leuke kills, een enge killer, een plottwist en wat bloederige taferelen. Maar integendeel, alles hiervan is ondermaats. Het verhaal is totaal niet spannend en heel voorspelbaar. Als je dan een optelsommetje maakt, is dit te weinig voor een degelijke score.

De cast, de setting en het bizarre grappige slot zijn de pluspunten. 5/10

Plaats een rij poppen in de schemerige setting van een verpauperd museumpje, zet er een spannend muziekje onder en laat vervolgens in deze setting een gekke local los op een stel verdwaalde tieners. Zie hier de weinig fantasievolle en zeer voorspelbare basis van deze film. Toch heeft het wel wat.

Poppen of wassenbeelden geven met hun overduidelijke levenloosheid altijd een suggestief signaal af dat onbehagen veroorzaakt. Zelfs in deze zwakke film, waarin kunstzinnig gearrangeerde decors en een overdaad aan spannende muziek moeten zorgen voor een (mislukte) onheilspellende ambiance, is dat het geval. De poppen storen zich niet aan die schijn van valse duisternis. Die zijn gewoon zichzelf en eng zonder de hulp van goedkope foefjes.

In het algemeen is het denkbeeld van een levenloze menselijke gedaante die tegen alle logica in toch menselijke activiteiten laat zien, natuurlijk doodeng. Die enge gedachte werkt ook in een zwakke film als deze. Want, hoe zwak de film verder ook is, als een pop heel subtiel even met de ogen draait of even nauwelijks zichtbaar het hoofd beweegt, dan is dat gewoon doodeng. De film speelt goed in op deze angst. Ik ben daar althans erg vatbaar voor, heb ik wederom gemerkt.

Met de poppen is dan ook niet veel mis. Sommige zien er angstaanjagend echt uit. Andere ogen wat goedkoper. Het enge effect dat iedere pop teweeg brengt is echter zonder uitzondering goed te noemen. Enkel een paar uitbundige poppenscènes ogen wat lachwekkend. Het zijn scènes waarin de poppen nogal overdreven doorschieten in hun beweeglijkheid. Die beweeglijkheid ziet er gekunsteld uit en doet afbreuk aan de inleving. Het subtielere bewegingswerk heeft duidelijk meer impact.

Verder vallen veel scènes op door hun toneelmatige uitstraling. De speelruimte binnen de museumsetting is klein. De speelruimte bestaat uit een paar bekrompen kamers vol poppen. Kamers die baden in het schimmige schemerlicht. Prachtig hoor, en tot op zekere hoogte onheilspellend en duister, maar als blijkt dat de speelruimte statisch is en de getoonde verhalende spijs zich steeds herhaalt, wordt sfeervol al heel snel kneuterig.

En kneuterige horror is niet goed.

Door de goede aftrap, waarin de dood van een jongen door creepy etalagepoppen en rondvliegende attributen me even aardig op de kast kregen, zakt de opgebouwde spanning direct weer in. Nee, dit is niet de beste jaren '70 slasher. Veelal zijn er de geijkte clichés, er is bar weinig echte enge spanning en het verhaal loopt niet lekker. Waarom aanhalen dat de drie meiden zonder badpak gaan zwemmen in een idyllisch meertje met waterval? Terwijl je daarna opeens last krijg van zedelijkheid? Een killer gaat los maar bloed vloeit er vrij weinig. Erg jammer want de film had wel een cool creepy idee; een killer met bovennatuurlijke krachten en een voorliefde voor mannequins. Het voorkwam wel dat deze film zich bij de grote groep anonieme hap-slik-weg slasher-films mocht scharen. Maar de spanning was soms ver te zoeken. Wat mede ook te wijten was aan de vele herhalingen van handelingen en sfeer. De shots van de paspoppen en het creepy gedrag van de killer geven deze horrorfilm, iets meer maar zijn niet voldoende om de film boven zichzelf uit te laten stijgen.

Tof!

Vond de film toen ik 'm de eerste keer zag best oké, maar niet super. Onlangs herzien en nu ben ik een stuk positiever.

Het is zeker niet een van de eerste films die ik in "het hokje" slashers schaar, maar het is wel een aparte eend in de bijt en door zijn productiejaar 1979 nog steeds een vrij vroege. Plot heeft een constant lekker tempo en het bizarre sfeertje is erg unheimisch en goed getroffen.

Voor een slasher best origineel (voor een slasher dus wel). De poppen zijn een erg gaaf en je herkent de hand van de regisseur en producent van puppetmaster aan die insteek. De lage bodycount en weinig gore wordt gecompenseerd met sfeervolle scenes met de paspoppen. Ergens mist de film wat mysterie omdat je meteen weet wie de killer is maar er alsnog wordt gedaan alsof er sprake is van een twist. Ook het oeverloze gelul van de badguy maakt m minder spannend hoe verder het verhaal vordert. En de soundtrack die door sommigen hier aLs positief wordt ervaren vond ik zelf eigen veel te nadrukkelijk en generiek. Neemt niet weg dat dit toch een spannende en originele film is die me goed heeft vermaakt.

Blinkt uit in een surrealistische sfeer met de creepy mannequins en bizarre gebeurtenissen. Spannend is het ook dankzij een goeie opbouw en enkele echt creepy scenes. Het is een independent productie gemaakt door Compass International Pictures die voordien al de nagel op de kop sloeg met Halloween. Ondanks het lage budget is er toch veel aandacht voor de setting en belichting, en met effect. Voor een aantal leden van de productie waren het de eerste stappen in de filmwereld (waaronder de regisseur) maar dat hebben ze dan toch prima voor mekaar gekregen. In het team zaten ook enkele zonen van beroemde filmmakers (zonen van William Wyler en Josef von Sternberg) het vak te leren. Verder is bij de art direction Richard A. Burns betrokken die al ervaring had via regelrechte klassiekers The Hills have Eyes en The Texas Chainsaw Massacre. Laatstgenoemde is zeker één van de inspiratiebronnen voor deze Tourist Trap. Naast Psycho.

De acteerprestaties zijn een beetje wat je mag verwachten van dit soort films uit die tijd. Voor mij goed genoeg. Chuck Connors steekt er met zijn hoofdrol bovenuit. Hij past ook in het rijtje ‘acteurs met naam’ die credibiliteit moeten geven aan een ‘horrorfilmpje’. Die tactiek werd ook toegepast in o.a. Halloween (met Donald Pleasance) en de eerste Friday the 13th (Betsy Palmer). In dit geval werd 50.000 dollar van het totaalbudget van 350,000 dollar besteed aan het salaris van Connors.

Voor mij mag het resultaat er helemaal zijn. ‘s Nachts bekeken en dat helpt ook. Klein pareltje.

Aardig, maar toch ietwat tegenvallend, horrorfilmpje met invloeden van andere grote namen in het horror genre die hier in de recensies al meermaals zijn genoemd.

Bobbejaantje noemde hier al de naam van Robert Burns, die de geniale art direction deed bij Texas Chainsaw, en ook hier weer puik werk aflevert. De muziek komt van de Italiaan Pino Donnagio, die in Two Evil Eyes een van mijn favoriete horror soundtracks leverde. De soundtrack van Tourist Trap is desondanks enigsinds gedateerd in mijn ogen.

De film begint veel belovend met een heerlijk 70's sfeertje, een fijne locatie in remote Californië, leuke dames en een heel fijne 1e killscene. Daarna wordt het al gauw wat minder in mijn ogen. Die manke cowboy haalt al het tempo uit de film, en ik ben eerlijk gezegd geen fan van het 'bovennatuurlijke' aspect. Je hebt nu een onwijs tof uitziende killer die tijdens de kills het werk voor hem laat doen en zelf een beetje wazig staat toe te kijken. Toch een gemiste kans in mijn ogen. Ook het feit dat hij op een gegeven moment hele dialogen start haalt toch wat mysterie bij hem weg.

Desondanks is het (door de poppen) af en toe best wel creepy en tamelijk sfeervol. Maar in een 70's horrorlandschap die grimmige en edgy films als Texas Chainsaw, The Hills Have Eyes, Deranged etc bracht is deze Tourist Trap misschien toch wel iets te braafjes om echt te blijven hangen. Laatste shot vond ik wel leuk.

Prima om eens gezien te hebben, maar helaas toch iets te magertjes om echt een blijvende indruk achter te laten vrees ik.