Kishibe no Tabi (2015)

Fijn, maar niet dat beetje meer.

Misschien een beetje op het verkeerde been gezet door Mochizuki Rokuro, die de film in één adem noemde met Akunin en Watashi no Otoko. Uit de berichten hierboven blijkt dan wel dat hij een zeker spanningsveld vond in deze film, maar dat miste ik dus een beetje. Waar ik die twee andere films nogal ongemakkelijke dramas vond, kabbelde het hier vooral.

En wie een mooie film over het rouwproces wil zien raad ik met volle overtuiging Zinnia Flower aan, ook ééntje die erg Japans aandoet maar geen gekke constructies nodig heeft om z'n punt te maken. Niet dat ik het storend vond hier, alleen was het gegeven niet bepaald origineel. Heb het gevoel dat ik dit al redelijk vaak gezien heb.

Er wordt goed geacteerd, visueel is het aardig (maar weinig piekjes toch) en het gezapige tempo stoorde ook niet. Alleen miste ik toch wat binding tussen de twee hoofdpersonages. Ze acteren wel fijn, maar ik vond ze net iets te gelaten. Hun problemen voelen ook wat episodisch aan en hoewel het einde best fijn was vond ik het jammer dat Kurosawa het zelf al spoilerde na een kwartiertje in de film.

Ik vond Kishibe no Tabi gewoon een waardig Japans drama, maar zonder enige kenmerken waardoor het er echt uitspringt. Dat vind ik al een tijdje bij Kiyoshi Kurosawa's films, dat ruwe randje dat z'n vroege films nét voorbij die grens duwden is er ondertussen wat af.

3.5*

Kijkt allemaal erg fijn weg. Maar ik miste toch wat vuurwerk.

Journey to the Shore heeft een erg fijn tempo. Ik hou wel van dit soort slowburners. Over het hoe en waarom wordt weinig prijs gegeven. En gelukkig maar. Had de film zeker geen goed gedaan. Het verhaal over het rouwproces is goed, al had daar net even wat meer in gezeten. De film heeft een aantal erg mooie momenten.. Helaas weet de film niet constant een hoog niveau vast te houden. Een moment wat enorm veel impact maakte, was toch wel het piano spel bij de tweede stop die Mizuki en Yusuke maken. Erg mooi moment.

Ook miste ik de vuurwerk bij Fukatsu en Asano. Ze acteren beide erg goed, samen en individueel. Maar de echte chemie ontbreekt toch wel een beetje. Toch is het genoeg en wil je beide blijven volgen.

Visueel best fijn af en toe. Al voelt het geheel erg conventioneel aan. Er komen een aantal erg mooie locatie's voorbij en wordt er hier heel erg degelijk werk afgeleverd.

Erg degelijke Japanse film. Het kijkt ontzettend prettig weg en heb best genoten. Ik had echter niet het gevoel naar iets heel speciaals te hebben gekeken. Ik ben wel erg benieuwd geworden naar het verdere werk van Kurosawa.

Er is hiervoren al zo diepzunnig en kundig over deze film geschreven, dat ik amper enige mening durf geven.

Toch maar : Doden zijn nooit weg. Ze leven onder ons en het bestaan blijft gevuld met wat er vroeger in ons en met hen leefde.

Net als "Tokyo Sonata", die andere film die ik zag van Kiyoshi Kurosawa, lijkt mij deze "Journey to the Shore" geen meesterwerk maar een zeer degelijke film, best origineel, fantasievol en boeiend, met enkele (bijna) ontroerende scenes, zoals deze van het pianospelend klein meisje, in aanwezigheid van haar moeder en van Mizuki.

Niet altijd eenvoudig met de scenes waar het gissen was naar de toedracht ervan, maar die heb ik me maar laten vergoeden door de mooie, expressierijke ogen van Eri Fukatsu, Yu Aoi en Kaoru Okunuki.

Ik vind het een heel bijzondere film. Mooi, origineel, gevoelig, boeiend en een film die je even buiten de werkelijkheid plaatst. Ik kijk graag naar Japanse films en dit is zeker één van de beste die ik heb gezien. Een 9. 4,5*

Het punt van deze film is dat ik er niet in mee kon gaan, althans niet in de premisse, zelfs niet op metaforisch niveau en dan houdt het snel op. Ook al is de film heel mooi belicht (veelal met tegenlicht dat toch zacht aandoet), fijn ingetogen geacteerd en hier en daar sfeervolle plaatjes van kleine dorpjes. Maar de personages boeiden me matig, hetgeen ze deden en hen overkwam eigenlijk ook steeds minder. 2,0*.

Een mooi sereen portret zoals ik de Japanse cinema graag zie. De premisse lijkt simpel, is het eigenlijk ook, want zonder het woordelijke verhaal wijst niets erop dat de echtgenoot van Mizuki is overleden. Je zou dan verwachten dat enkel zij haar dode man ziet zoals in The sixth sense, maar dat is hoegenaamd niet het geval. Iedereen ziet haar man.

Ik heb de film nooit zo ervaren. Ik zag een ingetogen drama tussen twee partners die elkaar verloren waren (letterlijk), maar opnieuw naar elkaar op zoek zijn. Dit aan de hand van reis waar de man zijn mooiste herinneringen heeft aan gekoppeld.

Een film met zeker mooie momenten en ontmoetingen. Daar bij die waterval wordt het weer even spiritueel of mythologisch, maar ook daar gaat Kurosawa niet echt verder. Een beetje jammer eigenlijk, maar voor de rest best wel genoten van deze fijne rustige film.

Drie jaar nadat hij is verdronken, verschijnt de geest van Yûsuke [Tadanobu Asano] aan zijn nog altijd rouwende weduwe Mizuki [Eri Fukatsu] om haar mee te nemen op een reis naar het dorp waar hij door Shimakage [Masao Komatsu] werd grootgebracht. Wat begint als een nostalgische reis blijkt ook een confrontatie met treurige, mogelijk traumatische gebeurtenissen uit de periode. Niet alleen voor Yûsuke, maar ook voor Mizuki. Magisch-realistisch romantisch drama waarin realiteit en herinneringen op vernuftige wijze door elkaar lopen. Heeft zowel ontroerend als afgezaagde momenten en een weinig verrassende ontknoping. Stijlvolle regie en een charismatische cast maken dit toch het bekijken waard.