The Zookeeper's Wife (2017)

Bescherming en vernietiging liggen soms angstvallig dicht bij elkaar. Misschien is dat wel de reden dat films over de Tweede Wereldoorlog nog steeds diepe indruk kunnen maken: ze tonen de beide uitersten van ons menszijn, of verkennen het grijze gebied daartussenin. In The Zookeeper’s Wife is het beschermende instinct van één vrouw de sleutel tot het (voort)leven van anderen.

Verder lezen

Goedbedoeld oorlogsdrama neemt teveel hooi op de vork door te proberen de volledige geschiedenis van Warschau tijdens WO II in twee uur samen te voegen met het verhaal van Jan [Johan Heldenberg] en Antonina Zabinski [Jessica Chastain], het echtpaar dat de dierentuin van Warschau gebruikte om Joden uit het getto te redden.
Werkt het beste wanneer het de tijd neemt om het verhaal te vertellen, onder anderen in de scène waarin een door Duitsers verkracht meisje langzaam uit haar schulp kruipt, maar ook wanneer Antonina een intensief gesprek heeft met de Nazi-zoölogist Lutz Heck [Daniel Brühl], wiens 'vriendschap' cruciaal is voor de veiligheid van de Zabinski's en hun onderduikers. Er zijn echter teveel incidenten die even tussen neus en lippen de revue passeren en die daardoor spanning en drama missen.
Deze film was allicht beter tot zijn recht gekomen als mini-serie, of als scenarist Angela Workman simpelweg een aantal verhaallijnen had weggesneden en het verhaal - zoals de titel suggereert - volledig vanuit het perspectief Antonina had verteld. Nu mist de film focus en het resultaat is een gejaagde, onevenwichtige film die slechts een enkele keer de bedoelde gevoelig snaar weet te raken.

Op zich wel een goed oorlogsdrama, het ziet allemaal prima uit en de cast speelt uitstekend. De spanning wanneer Lutz Heck aanwezig is is goed voelbaar, Daniel Brühl vond ik dan ook zeer overtuigend. Maar dan het verhaal... het is in grote lijnen gewoon weer hetzelfde liedje zoals in vele soortgelijke films, joodse onderduikers, mensen die hen helpen en de dreiging van de Duitsers. Niet echt iets nieuws onder de zon dus ook al is de uitvoering wel goed.

Prima film met een fenomenale Johan Heldenbergh bijgestaan door Jessica Chastain die me ook wel altijd kan bekoren. Hun accenten zijn eigenlijk wel zotjes, maar ik kan begrijpen dat sommigen het niet kunnen aanhoren. Het begin is enorm goed, daarna had het van mij iets rauwer gemogen. Er mist iets. De angst om gepakt te worden is er wel maar het is werkelijk wel heel straf dat in werkelijkheid 300 Joden ondergedoken zaten in de zoo. In oorlogstijd is er toch altijd een tekort aan voedsel dus dat moet toch enorm hard opvallen. Dat vind ik heel erg straf. Verder had de film nog iets spannender mogen zijn op sommige momenten. Echte spanning bedoel ik dan van opgepakt te worden. Nu was de angst meestal gewoon voelbaar maar echt in gevaar komen de Zabinska's en de Joden nooit. Op een paar momenten na was het weinig spannend. Het is misschien geen thriller maar bv. de getto in en uitlopen is altijd erg spannend. Zo van die momenten waren er naar mijn mening iets te weinig.
Verder was het einde iets te sentimenteel, beetje jammer ook al is het een mooi einde.

Nobele, integere film over twee nobele, integere mensen, maar met ruim twee uur toch wel een beetje saai. Goed dat dit waargebeurde verhaal hier word verteld, de Zabinski's verdienen dat ook, maar ik had er meer van verwacht, het spettert niet bepaald van het doek. De echt spannende scènes(de eerste dient zich pas na een klein uur aan) zijn op de vingers van één hand te tellen en aan de goede afloop heb ik nooit hoeven te twijfelen. Wat ook niet meehelpt is de matige rol van de normaliter toch indrukwekkende Chastain. Haar zeurderige manier van praten, het gekunstelde en ongeloofwaardige accentje, de voortdurende goedmoedigheid en rechtschapenheid die ze uitstraalt....Het is allemaal net wat te overdreven. Gelukkig krijgt ze redelijk tegenspel van de twee mannelijke hoofdrolspelers, anders had ze vrijwel in haar eentje The Zookeeper's Wife om zeep geholpen. Voor de rest degelijkheid troef en Caro levert een paar fraai geschoten scènes af, maar zeer memorabel is het helaas niet geworden.

Apart. ik had toch echt een stukje hier geschreven. Enfin, kort dan maar. De productie ziet er allemaal wel fraai uit, maar dat is het enige positieve. Jammer dat de film in het Engels is, maar dan ook met dat vreselijke accent waardoor alles zo gespeeld lijkt dat je nooit kan meeleven met Chastain en haar zielige stemmetje. En gezien de geweldige box office (not) had je dit allicht ook beter in de Pools kunnen houden. Lang verhaal dat best verteld mag worden maar geen moment gaat leven. 1,5*.

Film (en ook boek) over het leven van de Poolse dierenverzorgers Antonina en haar man Jan Zabinski in de dierentuin van Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog. We volgen Jan en Antonina gedurende ruim zes jaar. Van vlak voor het uitbreken van de oorlog in 1939 tot en met de wederopbouw in 1946. Er ontplooit zich een plot wat we al eens vaker hebben. (bekendste Schindler's List) Nu lig de focus vooral op de interactie tussen mensen en niet op het oorlogsgeweld. Al is het er wel zoals aan het begin we het bombardement op Warschau zien. En dat is ook een beetje het manco van de film veel dingen zijn er wel maar je ziet ze niet of niet goed. Er moet veel spanning in huis hebben gehangen, maar in de film is dit niet goed voelbaar. Er is een Joods getto maar veel van wat daar gebeurd zien we niet. De wreedheden van het naziregime worden suggesties. En als het te heftig wordt dan is er natuurlijk altijd wel een vertederend konijntje om de boel op te leuken. De film levert wel mooie beelden en de acteerprestatie zijn goed maar lijdt onder de bovengenoemde mildheid, waardoor de film een mooie, maar zelden onderscheidende oorlogsfilm blijft.

Wat een film en wat haat ik die moffen toch in en in slecht.

Een indrukwekkend verhaal dat weinig indrukwekkend verfilmd is.

Als ongeveer enige pluspunt de weerzinwekkende en griezelige Brühl. Die doet het best goed, in tegenstelling tot Chastain, die ik zwaar vind tegenvallen. Al ligt dat misschien vooral aan haar overdreven nepperig overkomende poolse accentje, hoewel ze in de dramatische scene aan het einde toch ook echt niet overtuigt. Maar dat een toch ongetwijfeld in het echt zo spannend verhaal tot een langdradig avontuur voor het zitvlees wordt gemaakt, dat is wel het meest verbazende. Ik kon het er niet in vinden.

Mooi verhaal, maar toch al aangrijpender gezien. Het acteerwerk is niet echt opvallend ondanks Jessica Chastain die hier inderdaad wat gewoontjes voor de dag komt. Al veel beter van haar gezien. Het gebruik van Engels stoorde mij niet zo, al kan ik dit wel als groot kritiekpunt begrijpen. 6,5/10

Deze Drama / Oorlog film mag dan wel gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, maar door de clichématige (sleutelwoord voor deze film) manier waarop het hele verhaal verfilmd is, wist het me nauwelijks te boeien (spannend wordt het nergens), te vermaken of te interesseren en schokkend, tragisch of aangrijpend vond ik het vrijwel nergens (alleen als het betrekking had op dieren en dat is eigenlijk alleen van toepassing in het begin van het verhaal).

Opzicht is dat best jammer, want ik ben een liefhebber van films over de Tweede Wereldoorlog en ik ben ook begaan ben met dieren (alleen muggen kan ik niet uitstaan ). Sterker nog, ik vond het allemaal maar een flauwe en langdradige bedoeling (ik heb dan ook regelmatig vooruit zitten te spoelen) en ik begon me naarmate de tijd vorderde, me ook steeds meer te irriteren aan het zachte en overdreven sentimentele gepraat van hoofdrolspeelster Jessica Chastain. Ze ziet er mooi uit en kan zeker ook goed acteren, maar in deze film bakte ze er helaas maar weinig van en kwam het bij mij ook allemaal geforceerd en nep over. Sowieso vond ik dat de gehele cast eigenlijk geen band had met elkaar.

In dit verhaal draait het overigens om de Poolse Antonina Zabinska (Jessica Chastain), haar man Jan Zabinski (Johan Heldenbergh) en hun zoontje Ryszard Zabinski (Timothy Radford), die tijdens de Tweede Wereldoorlog meer dan driehonderd Joden uit de handen van de nazi's wisten te redden, door ze een schuilplek te bieden in hun dierentuin van Warschau.

In dit verhaal volgen we Jan en Antonina Zabinski gedurende ruim zes jaar en dat.van vlak voor het uitbreken van de oorlog in de zomer van 1939 tot en met de wederopbouw ergens in 1946. De opening van van het verhaal met alle dieren (waartegen Antonina Zabinska fietsend door de dierentuin o.a. "Hallo schatjes" en "Goedemorgen lieverd" tegen zegt) was nog best mooi en ook was het best zielig om te zien wat er met een aantal dieren gebeurde toen de Duisters Warschau binnenvielen en de dierentuin in beslag namen (zeker m.b.t. de naderende winter).

Maar daarna kon het me eerlijk gezegd allemaal nauwelijks meer boeien en vond ik het ook vooral maar een zoetsappig oorlogsdrama worden, waarbij het maar nergens indrukwekkend, tragisch of aangrijpend wilt wordt. Uiteraard zien we de Duitsers veel misdaden begaan, maar het wordt gewoon allemaal te liefjes en te soft weergegeven, zodat het je niets doet (althans, dat was bij mij het geval). Zo zie je op een gegeven moment in het Joodse getto van Warschau een jong meisje, te weten Urszula (Shira Haas), met twee Waffen-SS soldaten vertrekken (onder dwang) in een gebouw, waarna ze bloedend weer terugkomt en waarbij je dan moet veronderstellen dat ze misbruikt is geworden. Maar helaas is het zonder enige impact verfilmd geworden, dat ik het maar clichématig vond i.p.v. aangrijpend of schokkend. En hetzelfde geldt min of meer voor de executie (door het hoofd geschoten) van dochter en moeder Anzelowna op de stoep van de straat.

Ook de beelden van de Joodse getto van Warschau hadden nauwelijks impact (wel werd het in brand zetten ervan op 19 april 1943 best fraai in beeld gebracht en dat inclusief de vallende as in de vorm van sneeuw) en wat dat betreft en ook al het voorgaande genoemde, had regisseur Niki Caro beter eens goed moeten kijken naar de indrukwekkende Drama / Oorlog film "The Pianist (2002)" van regisseur Roman Polanski, want daarin had hij namelijk kunnen zien hoe het ook anders verfilmd had kunnen worden en waarbij de meeste scènes juist wel aangrijpend, tragisch en schokkend zijn.

Het is in deze verfilming ook allemaal clichématig en voorspelbaar (zoals het verloop en het einde) wat je te zien krijgt en zeker op het einde als de Duitse zoöloog Lutz Heck (Daniel Brühl) hun zoon Ryszard Zabinski zogenaamd gaat doodschieten en je daarbij ook een schot te horen krijgt en je Lutz Heck alleen ziet weglopen. Maar je weet gewoon dat hij hem niet heeft doodgeschoten en dat wordt ook na een aantal seconden duidelijk (waarbij je wel nog even een huilende Antonina Zabinska ziet, die denkt dat haar zoon dood is) als Ryszard Zabinski weer in beeld verschijnt.

Wat dat betreft komen alle Duitsers in deze film ook over als een stelletje amateurs en onnozelaars. Zo is het gewoon lachwekkend om te zien hoe gemakkelijk Jan Zabinski met zijn vrachtwagen Joden uit het getto kon smokkelen (de Duitsers controleren wel steeds zijn vrachtwagen, maar komen schijnbaar nooit op het idee om met een bajonet of hooivork in het afval te prikken, waar de Joden zich onder verstopt hadden) en op een gegeven moment konden ze zelfs samen met Jan Zabinski zomaar uit het getto lopen, zonder dat iemand argwaan had en als eindelijk eens iemand argwaan heeft, wordt hij gewoon "weggeblafd" door Jan Zabinski. Deze film mag dan wel gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, maar ik geloof haast niet dat de Duitsers (en zeker de SS) zo dom waren als in deze verfilming. Aan de andere kant zijn meer dan 300 geredde Joden (wat natuurlijk mooi is) natuurlijk een druppel op een gloeiende plaat bij de circa 3 miljoen omgekomen Joden uit Polen.

Ook vond ik het niet bepaald geloofwaardig dat de Duitsers nooit op het idee kwamen om het grote woonhuis in de dierentuin te doorzoeken (terwijl ze wisten dat Jan Zabinski dagelijks in het getto kwam) en op het moment dat ze dat wel doen (ergens rond januari 1945, als de Duitsers er vandoor moeten gaan) en met hun wagens de dierentuin binnenrijden, zie je juist een vrachtwagen uit de dierentuin wegrijden, waarin de ondergedoken Joden (die nog in het huis zaten) zitten. Clichématiger en flauwer verfilmd kan haast niet en uiteraard vinden ze (beter gezegd Lutz Heck) dan als ze het huis gaan doorzoeken de tekeningen op de muur met Joodse symbolen (de bekende gele "Davidster"), welke het jonge meisje Urszula daarop getekend heeft, en weten ze dat er Joden waren ondergedoken.

De cast kon me ook nauwelijks bekoren en weet daarbij al zeker niet te overtuigen en dat geldt zeker voor de mooie hoofdrolspeelster Jessica Chastain (die wel nog eventjes topless te zien is, althans een gedeelte, en dat als ze in bed ligt tijdens het begin van het verhaal) in de rol van Antonina Zabinska (haar man noemt haar overigens steeds "Ponia" en als ze piano speelt, geeft ze aan dat het voor de ondergedoken Joden in het huis veilig of juist niet veilig is), die met de minuut steeds zachter begon te praten en daardoor steeds irritanter begon te worden. Het sentimentele gedoe (o.a. als ze praat met misbruikte jonge meisje Urszula en zeker ook haar nep tranen) was ook zo dik aangezet bij haar, dat het nergens geloofwaardig overkwam en het deed me verder ook niets. Ook vond ik het wel lachwekkend dat ze één keer in deze film neukt met haar man, wat dan clichématig gelijk resulteert in zwangerschap en de geboorte van hun dochtertje Teresa.

Ook Johan Heldenbergh in de rol van Jan Zabinski weet eigenlijk nergens te overtuigen (de scène waarbij hij joodse kinderen in de treinwagon tilt, was misschien wel zijn aandoenlijkste scène) en als hij op het einde gewond raakt (wordt door een kogel geraakt in zijn nek) tijdens het vechten met het Poolse Thuisleger, waar hij zich bij aansluit, weet je gewoon dat hij het toch overleefd heeft en tijdens het laatste shot van het verhaal wordt dat ook zichtbaar. Want dan zie je hem opeens ongeschonden de dierentuin binnenlopen, waar zijn vrouw helemaal verrast (als kijker natuurlijk niet, want het was gewoon zeer voorspelbaar) en opgelucht is dat hij nog leeft. Dat was misschien wel de meest tenenkrommende en clichématige scène van deze film.

Helemaal lachwekkend en slecht was de rol van Daniel Brühl als de Duitse zoöloog Lutz Heck, die de leiding van varken (als we het dan toch hebben over dieren en varkens als dieren komen ook echt voor in dit verhaal) Herman Goering krijgt over de dierentuin in Warschau (hij is zelf de ook eigenaar van de dierentuin in Berlijn, waar hij ook een aantal dieren, "de sterkste", laat overplaatsen) en daar het uitgestorven dier de "Oeros" wilt gaan klonen met Bizons. Het gedoe omtrent Antonina Zabinska waar hij een oogje op had, kwam ook totaal niet uit de verf en was natuurlijk ook zeer clichématig.

De enige persoon waar ik me eigenlijk niet echt aan stoorde in dit verhaal was de mooie Efrat Dor (als de joodse Magda Gross, die als eerste onderduikt in de dierentuin en naderhand volgt ook nog haar man) en dat omdat ze er best mocht wezen que uiterlijk en eigenlijk ook maar een kleine rol heeft, want anders zou ik me waarschijnlijk ook aan haar hebben gestoord.

Na het einde volgt er natuurlijk nog wat tekst in beeld en wel onderstaande:

"Bijna 300 "gasten" waren ondergedoken in de dierentuin van de familie Zabinsa. Sommigen bleven jaren, anderen slechts enkele nachten. Twee gasten, Rosa Anzelowna en haar moeder werden gedood nadat ze naar een pension verhuisden. Alle anderen hebben het overleefd.

Twintig jaar later werden Antonina en Jan Zabinski door Yad Vashem in Israël als "Rechtschapenen onder de Volkeren" erkend vanwege hun strijd om Joden tijdens de oorlog te beschermen. Lutz Heck keerde terug naar Berlijn, waar zijn dierentuin door de geallieerden vernietigd was. Zijn plan om de oeros tot leven te brengen, was een mislukking. Warschau werd door de Duitsers verwoest en daarna door de Russen. Minder dan zes procent van de inwoners bleef achter. Toch hebben de Zabinski's hun dierentuin weer opgebouwd. De dierentuin van Warschau is sindsdien open."

Het staat er wel niet bij vermeld maar Antonina Zabinska is uiteindelijk in 1971 gestorven en haar man Jan Zabinski in 1974.

Al met al heb ik me nauwelijks vermaakt (vooral geërgerd) met deze clichématige Drama / Oorlog film, waarbij ik alleen nog de eerste 30 minuten van het verhaal wel aardig vond en dat omdat het toen nog vooral ging om de dieren in de dierentuin. De dingen die gebeuren met een aantal dieren (zoals het doodschieten van een olifant, witte adelaar en jonge kameel / dromedaris, die vrij rondloopt in de dierentuin en die achter Antonina Zabinska aanrent als zij door de dierentuin fietst), vond ik persoonlijk ook nog het meest tragische (beter gezegd "zielige") in deze film. Maar de rest van het verhaal vond ik vooral verspilde tijd (duurt circa 120 minuten) en had ik beter naar een andere film kunnen kijken (hoewel ik in de afgelopen dagen best veel slechte films heb gezien).

Binnen het genre oorlogsfilms geef ik de voorkeur aan films, die zich richten op de impact van de oorlog op het dagelijks leven van gewone burgers, temeer omdat de meeste front- of soldatenfilms goeddeels op elkaar lijken.

Ik heb in een nogal cynisch commentaar gelezen dat het nergens spannend wordt. Me dunkt was het leven in Warschau tijdens de Nazi-bezetting met al zijn excessen op zich al meer dan spannend genoeg. In deze film vormt de plaatselijke dierentuin het decor voor een dramatisch verhaal over verzet, onderduikers, overleven, vermeende collaboratie en het beruchte getto. Voor dramatisch effect is het leven in de dierentuin voor de komst van Duitsers nogal geromantiseerd, maar dat heeft mij niet gestoord omdat het mede daardoor schril afsteekt tegen het angstige leven tijdens de bezetting.

Ik vind het deze film, die gebaseerd is op de oorlogservaringen van de familie Żabiński, een mooi document, voor zover je zoveel ellende mooi kunt vinden. Hij laat duidelijk zien waartoe mensen aan weerszijde van de goed/kwaad-scheidslijn in staat zijn.

Een onderwerp dat altijd moet aanspreken en ook deze, op ware gebeurtenissen gebaseerd, is intererssant te vernemen.

Heb echter in dit genre al veel, veel beter gezien. Regie en script stellen teleur. Vond het bijwijlen onsamenhangend en kracht (ook bij de spelers) en overtuiging missend. Vond bepaalde scènes soms wat slordig opgemaakt en met weinig oog voor een correct detail.

Een 3,5 lijkt mij een maximum.

“People always want to run when they don't know what's coming. It's their first instinct, always to run.”

Bij het zien van dit soort films vraag ik me altijd af hoe de aarde ervoor zou staan als wij mensen niet zouden bestaan. Ik denk een stuk beter. Maar goed, we zijn er nou eenmaal dus alle andere levende organismen moeten er maar het beste van zien te maken. Ik ben een dierenliefhebber, en het begin van The Zookeeper’s Wife doet echt pijn.

Dat is ook het grootste probleem van de film. Het is de Tweede Wereldoorlog en Joden worden vervolgt en op treinen gezet (en door de Zabinski’s beschermd), maar toch bleef ik maar denken aan al die afgeschoten dieren in het begin van de film. Dat zegt ook wel wat over de indruk die de personages en acteurs maken, want zelfs Chastain sneeuwt wat onder. Het verhaal zelf is wel indrukwekkend en The Zookeeper’s Wife is een goede film, maar ik had het gevoel dat er nog meer in had gezeten.

Een mooie biografie/drama/historie/oorlog film...

Een waargebeurd verhaal...

Ontroerend verhaal...

Perfect acteerwerk...

Bekende actrice Jessica Chastain speelt goed...

Mooi opname...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

'The welfare and safety of all animals present on set during filming was constantly monitored'.

Nou, dat zal best, maar toch vind ik dat gesol met al die dieren in deze film niet echt fijn om te zien.

Die hele dierentuin is uiteindelijk ook niet eens echt heel interessant of erg aanwezig in de film, afgezien van het begin. Het voegt dan ook allemaal niet zoveel toe aan films die er al zijn gemaakt over dit onderwerp. Alles is best 'seen it all before'. Bovendien is het nogal saai en traag verfilmd, waardoor het een behoorlijk lange zit is.

Wel degelijk gedaan, alles ziet er prima uit en is ontroerend op momenten wanneer het dat hoort te zijn, maar dit komt voor mij niet boven de middenmaat uit.

3*

Matige film over een koppel dat werkt in een dierentuin in Polen voordat het wordt overgenomen door de Duitsers. Eén van de vele waargebeurde oorlogsdrama's met een mooi verhaal. En alhoewel de film er goed uit ziet met ook een prima cast, weet het geheel nergens echt in uit te blinken. Uiteraard helpt het niet dat het allemaal al eens eerder is vertoond en daarmee al snel clichématig wordt.

Deze eens bekeken en vond hem niet mis. Het verhaal verveelde niet ondanks de langere speelduur. De cast deed het prima en toch en wel opvallende verschijning van Johan Heldenbergh in deze Amerikaanse film.

Niet de beste in z'n soort, maar toch wel eens het bekijken waard.

The zookeeper's wife vertelt het verhaal van een ander stukje Warschau ten tijde van de bezetting door Nazi-Duitsland. Een erg mooi verhaal, een verhaal dat erg onwaarschijnlijk lijkt mocht je niet weten dat het waargebeurd is. De dieren in de zoo geven een wat vreemde associatie met het oorlogsgebeuren. Je rijmt deze twee zaken nu niet zo snel met elkaar hoewel je vandaag de dag ook af en toe schrijnende beelden ziet van uitgemergelde dieren uit verlaten zoo's in oorlogsgebieden zoals Syrië of Irak. Het zijn vooral de eerste beginscènes en de meer gruwelijke dierenslachtingen die het hoogtepunt vormen van de film.

Een Jessica Chastain is nooit te versmaden en alleen daarom al trekt de film mijn aandacht. Ook WOII behoort tot mijn interesseveld. De verwachtingen waren dus best hoog te noemen, hoewel deze zelden werden ingelost. The zookeeper's wife is een brave film die binnen de lijntjes kleurt zonder echt een wow-gevoel op te wekken. Bij momenten zelfs langdradig en rustig voortkabbelend. En bovendien heeft The zookeeper's wife een zoet smaakje met de romantische voorstelling tussen de dieren en hun eigenaars. Jessica heeft gelukkig genoeg charisma om hier niet te veel aan te tillen. Het contrast met het getto achter de muur is groot, maar wordt nooit echt beklemtoond.

Matige film eigenlijk, net voldoende, maar het label 'goed' gaat me net iets te ver. Er zat meer in. Ondanks Chastain die zelden of nooit ontgoochelt. Trouwens ook Heldenbergh deed het prima met zijn Hollywooddebuut.

Degelijke film die eigenlijk geen moment teleurstelt maar zich ook niet echt weet te onderscheiden tussen alle gelijkaardige films.Aan het acteerwerk ligt het niet want dat vond ik vrijwel zonder uitzondering goed.Alle drie de hoofdrolspelers Chastain,Heldenbergh en Brühl konden me wel overtuigen.

Dat was minder bij het verhaal,dat wel iets minder zwart wit had gekund en ook nergens echt verrassend was,het is natuurlijk waargebeurd maar toch,iets meer nuance en originaliteit in het scenario had the Zookeeper's wife wel goed gedaan.Zelfs zoiets als het bombardement op de dierentuin,wat behoorlijk indrukwekkend was hebben we al eens gezien Emir Kusturica's Underground.

Blijft over een solide film die zeker een voldoende verdiend maar verder netjes in de kast gaat bij de overige holocaust/oorlog's drama's.

The Zookeeper's Wife is een geweldige film over geweldige mensen die geweldige dingen hebben gedaan tijdens de tweede Wereldoorlog. Het acteerwerk maakt deze film extra sterk, dat is een feit. Dat het allemaal wat cheesy aanvoelt dat stoorde mij totaal niet. De verschrikkingen achter het front van de oorlog is al zwaar genoeg. Het gaf mij een goed evenwicht in de verschrikking en er toch het beste van zien te maken. Erg knap!

Deze film wordt eigenlijk grotendeels gedragen door het erg sterke acteerwerk van de cast. Vooral Jessica Chastain en Daniel Brüh maken in deze film indruk. Chastain weet goed de emoties van haar karakter te vertolken en Brühl speelt op een bepaalde angstaanjagende manier Heck. De scenes tussen deze twee waren genieten. Het acteerwerk van de kinderen was ook opvallend goed.
Het verhaal is een wat losse interpretatie van de feiten, maar het script zit toch wel redelijk in elkaar. Wel is de film vrij tam en soms zelfs te zoetsappig. Vooral in begin slaat de film qua toon de plank een beetje mis. Erg leuk begin met de dieren in dierentuin, maar ik dacht wel even dat ik een leuke familie/kinderfilm had opgezet i.p.v een serieuze drama film met een leeftijdadvies vanaf 16 jaar.
Het bombardement op de dierentuin en de verbranding van het getto zijn goed in beeld gebracht.

3,5*

Ik vond de film wel aardig om een keer gezien te hebben, maar niet meer dan dat. Eerder een mooie film dan een goede film, mooi door het verhaal.

Ondanks het gebaseerd is op waargebeurde feiten en ik er vanuit ga dat het in grote lijnen is gegaan als ik gezien heb, vond ik een meerdere gebeurtenissen wat ongeloofwaardig.

De Nazi's waren, op enkele gebeurtenissen na, vrij rustig en kwamen wat simpel over.

Het onderduik verhaal ging wel erg gemakkelijk en was geen moment spannend.

In ieder ander verhaal hadden de Nazi's het mooie grote huis waar de familie in woonde geconfisqueerd of minimaal binnenstebuiten gekeerd.

Ook vond ik dat de film je niet de ellende liet voelen in Warschau en de ghetto.

Het meest aangrijpende was voor mij het begin met de dieren, maar gek genoeg leek dat wel mee te vallen voor de hoofdrolspelers.

Verder vond ik dat er aan het eind van de film, vrij weinig van het hoofddoel onder de aandacht kwam.

De paar scènes met de kok (het deed overkomen dat dit erg belangrijk en spannend was) en hoe dat afliep vond ik totaal overbodig, zonder die scènes was de film exact het zelfde.

Ook waren er nog wat kleinigheden waar ik mijn bedenkingen bij had:

-een bom die inslaat binnen 5 meter van Antonina, doet alleen wat aarde opspatten.

-de meeste dieren lijken tam te zijn, aangezien de bewoners van Warschau ze aan een touwtje of in hun armen terug konden brengen.

-onder begeleiding van Jan, liepen 2 joden gemarkeerd met banden om hun arm, zo langs de soldaten de ghetto uit.

-Vertelde Antonina, Ursula een verhaal over haar vader in "St Petersburg", dat in die tijd toch echt nog "Leningrad" heette.

-zag de baby, één jaar later bij terugkomst in Warschau, er uit als een 2-3 jarig kind en had de zoon nog steeds het konijn in z'n armen.

Iets meer aandacht voor detail in deze film, zou niet misstaan.

Het acteerwerk van Chastain vond ik erg matig. Dat van Brüh was normaal, zeker niet slecht, maar ook niet geweldig en dragend. Het stoorde mij alleen dat ondanks hij een Duitse acteur is, hij (voor mij) er met z'n jaren 80 snor er erg Amerikaans uit zag. Hij had een prima rol kunnen spelen als drugsdealer in Miami Vice met zo'n uiterlijk. Ik zag ook op een of andere manier steeds "Bill Paxton" voor me, maar dat is slechts mijn interpretatie.

Doordat ik WWII films, die gebaseerd zijn op waargebeurde feiten, niet onvoldoende wil beoordelen, houd ik het op een kleine voldoende.

5,5 6- / 2,5*

The Zookeeper's Wife kruist het harde en wrede The Pianist met een Boeketreeks romannetje. Het resultaat is nogal bizar. Is dat omdat een vrouw aan het regie-roer stond? Wie weet.

We volgen een echtpaar uit Warschau dat te maken krijgt met de Duitse inval en besluit om vervolgde Joden te helpen. Maar niet voordat we zien hoe het leven er pre-1939 uit zat: ach wat was Warschau een idyllisch oord waarin iedereen floot en lachte en zong. Goedemorgen meneer de olifantenverzorger! Goedemorgen! Mooi weertje niet.

Alle cliché-alarmbellen gaan af als de ommekeer wordt ingeluid door het geluid van bommenwerpers, die merkwaardig genoeg niet in beeld gebracht worden.

De aller- aller- allereerste bom die door een onzichtbaar vliegtuig wordt afgeworpen boven Warschau, leidt uiteraard tot een ontploffing pal naast het huis van de dierentuin-directeur.

Wat volgt is een ongemakkelijke verstandhouding met een waardeloze Daniel Brühl, die uiteraard niet mag ontdekken waar ze mee bezig zijn. Zijn snor had beter achterwege gelaten kunnen worden, volgens mij was dat ook helemaal geen mode bij nazi's in die tijd. Hij zag er eerder uit als een Engelse Spitfire-piloot.

De film wordt aan je verkocht als een soort Schindler's List maar heeft een vernis van suiker. Zelfs het afval waarin Joden zich verstoppen op de vrachtwagen, ziet er niet vies uit.

Na het zien van het reeds genoemde The Pianist, wat zich afspeelde in hetzelfde getto, kun je 15 jaar later toch niet meer aankomen met zo'n Kameleon-versie van die vreselijke plek?

Jessica Chastain wekt bij mij doorgaans louter ergernis op maar maakt hier veel goed door af en toe een tepel te tonen. Maar het merkwaardige accent van de hoofdpersonen is wellicht de nekslag voor de film. Denk een typisch Russisch accent uit films - maar dan net iets minder dik. En daar moet je dan de héle film naar luisteren.

Het ergste is nog wel dat je bij het zien van de aftiteling, door het beladen onderwerp, jezelf

onwillekeurig moreel verplicht voelt om de film een hoge waardering te geven, als je hem een paar dagen laten bezinken dringt de waarheid tot je door.

Het verhaal van het dappere echtpaar Jan en Antonina is het zeker waard om verteld te worden, maar ik miste de rauwheid, de ontzetting en eigenlijk alles wat het veel betere The Pianist wel had. Dat ging ook over het Warschau ghetto, maar vergeleken bij die film lijkt het ghetto uit The Zookeeper's Wife wel de Efteling.

2,5 ster

Het relaas van de Poolse zoo waar 300 joden konden onderduiken. Een thema dat al meer verteld is, en qua film toch ook al wel een pak beter. De film mist de juiste toon en weet ook niet helemaal te overtuigen. Sommige feiten gaan ook sneller voorbij. Ik kan zeker wel volgen omdat het gekend is. Maar het blijft in verhouding wel wat afstandelijk.

Geen indrukwekkende film, maar gezien het thema ben ik wel van mening dat zo'n verhalen moeten verteld worden. Zeker dat van de helden uit de oorlog. Zonder deze film had ik hier niet van geweten. En door de vele films en boeken met gelijkaardige verhalen, worden die helden toch ook nog geëerd. En wordt de ellende van de oorlog niet vergeten.

Een voor mij tot voor kort behoorlijk onbekende film die ik een keer tegenkwam als teaser van een andere film. Mede door de positieve kritieken en de kans die RTL 8 bood nu dan maar eens geprobeerd.

Een Poolse dierentuin gedurende vlak voor, en tijdens de bezetting en haar dappere eigenaar en vrouw die uiteindelijk een andere tijdelijke bestemming bedenken, is in het kort de synopsis van deze waargebeurde film. Hoewel vaak wel redelijk op de hoogte, zou ik niet echt weten hoe zeer alles klopt, dat erbij Heck een steekje los zat en deze serieus iets van dinosaurussen wilde herscheppen blijkt wel te kloppen. De druk en het gevaar zijn uiteraard groot.

Fraai is de nobele daad gebracht in deze film richting het schrijnende lot van de Joden in Polen. Een beeld dat haaks staat op andere omschrijvingen zoals bijvoorbeeld in Martin Gray's Uit naam van al de mijnen waarin toch een beeld geschetst wordt dat de Polen evenmin met de Joden op hadden als de Duitsers. Verder ziet het er wel allemaal goed uit en is de soundtrack prima, Chastain is fraai als altijd, daar doet zelfs dat aangeleerde Poolse accent geen afbreuk aan.

Zijn er dan geen minpunten...? Mwoah... details, zoals de kinderen die op de trein gezet worden door Zabinski die er na zoveel maanden getto best wel gezond uitzien, net als de dokter die de kinderen vergezeld. Tevens zit er iets over dramatisch in die scene. Maar grootste minpunt voor mij toch is de spanningsboog gedurende de film. Men probeert meerdere malen de spanning op te drijven, zo ook met de romance tussen Antonina en Heck maar het mist voor mij toch eigenlijk iedere uitwerking en achteraf heb ik vooral zo'n gevoel van 'wat heb ik nu precies zitten kijken?' Mogelijk dat ik vanavond gewoon niet in de stemming was voor iets dergelijks als deze film.

Afijn, het is wat het is, The Zookeepers Wife is verre van een slechte film te noemen, en kan zeker degelijk genoemd worden en aardig voor een keer. Toch een verpletterende en blijvende indruk laat deze film niet na.

Based on a true story staat er in het begin van de film. Echter zo'n 80% is verzonnen of is anders verlopen. Jammer want het boek schijnt een stuk beter te zijn en ook op waarheid berust. Klein missertje dus. Ook het gesproken woord in Engels al dan niet met een tongval is jammer in deze film. Had gewoon gekozen voor echte Duitsers en Polen. Zo geweldig waren de acteurs namelijk toch niet. Vooral die Belg pff was een aanfluiting. Toch weet de film mij enigszins te raken. Beelden zijn mooi geschoten. En het raakt je hoe dan ook hoe vaak ik ook deze films heb gezien.

Naar het einde toe komt vooral Hollywood in beeld. Dat is wel jammer maar het zij zo. Film mist wel een beetje dat tempo of de juiste muziek bij momenten.

The Zookeeper's wife is zeker niet slecht. Maar gezien de echte feiten had er veel en veel meer ingezeten.

Hieronder wat feiten en fabels. joden hebben nooit in die villa gezeten. Liefdesrelatie met Duitser heeft nooit plaatsgevonden. Joden zaten niet in die eet wagen. Duitser was al snel uit beeld bij deze familie. Ursela is verzonnen. Wat wel klopt zijn de aantallen. Het verven van rood haar. Ook de twee executies. De advocaat die bijna werd gesnapt bij de poort klopt. En de relatie met het verzet]

Film 3.0

Beeld 4,0 blu ray (English subtitles)

Geluid 4,0

Terwijl ik aan het snotteren was, zat mijn kat naast mij met een extreem judgemental blik. Zegt genoeg.

Waar ik deze film wel heel goed in vond was bij ons het gevoel geven van hoe gaat dit aflopen!. Maar die dierentuin in combinatie met die getto en de uitwerking van sommige karakters vond ik niet echt sterk. Bij vlagen kwamen er nog wel genoeg stukken in voor die de film toch de moeite waard maakte. Maar omdat ik het einde ook niet erg sterk vond geef ik hem 3 sterren..

De film ziet er goed uit. De fotografie, kleuren, camera werk en de special effects zijn goed gedaan.

Echter wat mij stoorde was het accent wat ze spraken. Soort van gebrekkig Engels. Jessica is normaal altijd een zéér goede actrice vind ik, maar in deze film speelde ze zo 'houterig'. Ook de rest was niet geweldig.

Toch bleef de film boeien en kreeg je uiteindelijk een redelijk goede oorlogsfilm te zien.

Ik zou denk ik wel anders door de dierentuin in Warschau lopen, als ik deze film niet had gezien. Heeft toch een soort van indruk gemaakt.

Goedbedoeld maar nogal kitscherig oorlogsdrama, bevolkt door schetsmatig uitgewerkte personages voorzien van allerlei malle accenten. Vooral Jessica Chastain heeft hier flink onder te lijden en zet een totaal ongeloofwaardige rol neer. Daniel Brühl komt er nog het beste vanaf als SS'er die heen en weer geslingerd wordt tussen medeleven en plichtsbesef. De setting van de dierentuin in Warschau levert hier en daar wel wat leuke plaatjes op maar voegt verder bar weinig toe aan de plot.